Ik word oud

Dat heeft niks te maken met mijn verjaardag die ik vorige maand heb mogen vieren, of dat ik steeds niet op woorden kan komen, en ook niks met de ouwe-lullen-hobby die ik sinds enkele maanden op heb gepakt.
Wel met de Blokker, slaapgebrek en ijspegels die ik van de lakens moet bikken.
Ik vind naar-bed-gaan ronduit vervelend. Dat heb ik al vanaf het moment dat ik leerde lopen: je kon me met geen 10 paarden het bed ik krijgen.
Liggend urenlang naar het plafond staren is bloedsaai en dat mijn gedachten afdwalen naar wat-ik-allemaal-had-kunnen-doen-terwijl-ik-naar-het-plafond-lig-te-staren helpt niet echt mee.
Maar het ergste vind ik wel dat, wanneer je naar bed gaat, het uren duurt voordat het bed warm is. Naar-bed-gaan stel ik daarom graag zo lang mogelijk uit (evenals opstaan overigens).
Twee weken geleden zei iemand tegen mij: voor een paar centen kun je bij de Blokker een elektrische deken kopen.
Een elektrische deken? Dat is toch voor ouwe mensjes die ook in bed plassen en hulpstangen nodig hebben bij het douchen?
(mijn grootouders hadden namelijk zo’n bed met een draadje dat in het stopcontract verdwijnt).
En daar stond ik bij de Blokker … oog in oog met €17,50 aan warmte in mijn bed (ja, nog steeds vrijgezel hè).
Misschien word ik wel die ouwe lul, maar wel die ouwe lul met een warm bed, en als ik er niemand over vertel …
Maarja, misschien had ik het dan nu niet op internet moeten zetten.