RadiKaal

RadiKaalOp het moment dat ik vanochtend voor de badkamerspiegel stond, dacht ik : “ik kan het nu niet meer ontkennen: ik wordt kaal”.
Het heeft geen zin meer om het te verbloemen: landingsbaan 24 en 25 worden steeds groter en ik kan er niks aan doen.
Het is haar of geen-haar, maar er is geen tussenweg.
Ik wil niet één van die oude mannetjes worden die de boel overkamt en iedereen van mijlenver kan zien dat het ‘kunstmatig’ behaard is.
Ik ben wel eens jaloers op van die kereltjes van mijn leeftijd die een haargrens hebben tot op de wenkbrouwen.
En het gekke is, het zit ook niet in de familie. Mijn broertje heeft er geen last van, mijn vader niet, mijn opa niet … nou ja, niet op z’n dertigste in ieder geval.
De kapster: “Hoe wilt u het hebben ?”
“Ik ben bang dat het een coupe Telly Savalas wordt”
Uiteraard moest ik het huppelkutje uitleggen wie Telly Savalas was, tenzij ze andere oplossing had om de voortdurende uitbreiding van schiphol daarboven op te lossen.
Het geluid van de tondeuse was angstaanjagend en toen het zoemen stopte, was het definitief, ik kon niet meer terug.
“Went het al een beetje?” vroeg te kapster nieuwsgierig.
“Nee, eigenlijk niet”, waarna ze me een beetje schuldig aankeek.
Mijn grootvader zei altijd: “daar waar hersens zitten groeit geen haar”.
Uit gemak zal ik dat voorlopig maar als waarheid aannemen.
Van een bos lang haar met matje (dat was dansersmode toen) twee jaar geleden naar coupe grasmaaier.
Het is nu winderig, fris en het heeft één voordeel: na het douchen is het supersnel droog.