Het vieren van geluk

Het vieren van gelukOp sommige momenten voel je je goed in je leven. Dan ga je op een bankje in het park staan en met je met uitgestrekte armen naar de hemel schreeuwen dat je van het leven houdt; rennen door het grasveld en de wind door je haren voelen waaien; de scene uit The Sound Of Music naspelen waar Julie Andrews zingend in het grasveld rondjes draait en uit volle borst zingt “The hills are alive…”.
Het indrukwekkende bergenlandsschap kun je verruilen voor de Bossche Broek en het weideveld voor het kale asfalt van wat de gemeente verstaat onder ‘wandelen in de vrije natuur’. In het asfalt zouden redelijke gaten gevallen kunnen zijn door slecht onderhoud en je zou er makkelijk je enkel kan verzwikken, waardoor je een mooie snoekduik zou kunnen maken op het asfalt.
Met dit laatste heb ik mijn geluk gevierd en lig nu aan 86 kanten open.
Ben nu bezig om met een pincet de steentjes uit mijn knieën pulken, met een schaar de loshangende vellen te kortwieken en probeer niet te vloeken als ik met de met de Betadinefles er driftig op los druppel.
In het woord ‘ongeluk’ zit ook ‘geluk’. Je moet het alleen even zien!
(of in mijn geval: voelen)