Bitches be loco

Bitches be locoIk heb op een blauwe maandag (die overigens op een zondag viel) een bijbaantje gehad als standin voor een televisieprogramma. Op die “maandag” heb ik the ultimate Gooise überbitch leren kennen.
Ik kreeg spontaan de neiging om met een scheermesje in mijn polsen te snijden van Miss Communicatie.
Ze was een soort kruising tussen Pauline uit “Gooise Meisjes” en Hitler.
Toch zag ik een hele eenzame vrouw, die zestig uur per week werkt en daardoor vriendschap noch relatie kan onderhouden.
De gekwelde geest (die zich waarschijnlijk door het natrappen van haar concurrenten en veel ellebogenwerk een belangrijk positie had verworven binnen één van de grootste mediabedrijven van Nederland) schreeuwde de longen uit haar Gooise lijf om nog-niet-gekwelde-geestjes aan te zetten tot gevaarlijke stunts.
Voor een vergoeding van een paar luttele euro’s maakten een paar centimeter het verschil tussen naar-huis-terug-lopen en naar-huis-rijden-in-een-rolstoel.
Er had bij mij eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen toen de EHBO kwam opdraven en ik een contract moest ondertekenen dat ik de productiemaatschappij niet aan zou klagen, wat er ook zou gebeuren.
Ik heb inzicht gekregen hoe genadeloos de commerciële omroepen te werk gaan.
Het gaat er niet om de wereld te verbeteren of om de liefde voor het vak, maar keiharde pegels. Het molesteren van je standins voor een paar tientjes hoort daarbij.
Op het moment dat ik thuis kwam ben ik op de bank geploft en heb de eerste twee uur geen ‘boe’ of ‘bah’ kunnen uitbrengen van verbijstering over het wereldje en de hoeveelheid geweld. Er begon toen pas tot me door te dringen wat er allemaal gebeurd was die dag.
En toch kom ik haar nog wel eens tegen, in mijn nachtmerries!
Dan staat ze met een gekromde neus en een zwarte hoed op al roerende met een stok toverdrankjes te brouwen in een zwarte ketel.
Ik heb me afvraagd of ze die dag met de auto was gekomen of dat het HAAR bezem was die tegen het gebouw aan stond geparkeerd.