Carpe diem

Carpe diemIk ga regelmatig een eindje lopen, ook met deze hitte.
Ik loop het dijkje af naar de waterrand om even uit te rusten van het eind dat ik er al op heb zitten.
Ik zou graag het water in duiken, maar ik heb handdoek noch zwemkleding bij me.
Het water is aangenaam warm, maar skinny dipping is me toch iets te veel van het goede.
Ik heb door schade en schande geleerd impulsen over te smeren met gezond verstand wanneer de impuls onverwachts aan mijn deur komt kloppen.
Toch voel ik me steeds meer geneigd voor mezelf op te komen en me af te zetten tegen het dogma van anderen.
Als ik morgen onder een bus kom, voor de hemelpoort sta, en God vraagt mij waarom ik mezelf datgene ontzegd heb waar ik toen zo’n zin in had (zwemmen), zou ik daar geen fatsoenlijk antwoord op weten. “Omdat ik niet durfde” vind ik dan een behoorlijk schraal excuus.
Ik geloof dat er meer is dan dit aardse leven, en het leven hier op aarde (in deze frequentie) maar een (klein) onderdeel is van het grote geheel.
Ik dacht “als dit de laatste dag zou zijn dat ik leef, zou ik het dan gedaan hebben ?”, mijn antwoord: volmondig “Ja!”
Ik besloot het leven te omarmen, heb mijn broek uit getrokken en ben het water in gesprongen.
Eenmaal op de kant had ik een heerlijk voldaan gevoel. Niet in de eerste plaats vanwege de verkoelende duik dan wel omdat ik iets gedaan had wat ik eigenlijk niet durfde.
Zo voelt voelt dus vrijheid, het stinkt alleen een beetje.