Pizza eten in lelijke steden

Pizza eten in lelijke stedenIk zit met een stel vrienden bij een Italiaan in een (niet nader te noemen) lelijke stad een pizza naar binnen te schuiven (sorry voor degenen die erbij waren en in deze prachtige stad wonen), wanneer iemand opmerkt dat verderop Boudewijn de Groot zit.
Ineens was het gespreksonderwerp gewisseld van gefeliciteerd naar: “wat zou hij hier doen?”, “waarom komt hij hier”. “zal ik naar ‘m toe gaan ? Handtekening vragen”.
Persoonlijk laat ik de man liever lekker zitten, hij is niet met z’n werk bezig, dan heeft hij lijkt me geen zin in mensen die hem aanspreken, het is ook maar gewoon een mens en als hij hier een pizza wil eten, moet hij dat toch zelf weten.
Op een of andere manier zijn bekende mensen dusdanig interessant dat je er hele (roddel)bladen, websites en televisieprogramma’s mee kunt vullen (nichtenparade RTL Bullshit bijvoorbeeld).
Toch snap ik de fascinatie eigenlijk niet. Het zijn gewone mensen, die bijzonder werk hebben.
Wij kennen ze van hun werk en hebben absoluut geen zin om in hun privé leven zich bezig te houden met hun werk. Ik wil buiten mijn werk ook niets te doen hebben met computers.
Ik ben blij als ik het zwaar overschatte, energie slurpende apparaat met de ramplank* en scheurmuis eindelijk de mond kan snoeren.
Dat is ook de reden dat ik het niet zo heb op internet diensten als Hyves en MSN messenger, hetgeen door weinigen begrepen wordt.
Ook SMS en mobiel behoort niet (meer) tot mijn favorieten. Ik heb het lulijzer tegenwoordig dan ook veelal gewoon uit staan.
Zonder mezelf op de borst te kloppen: ik ben bekend!
Als ik tenminste de grote hoeveelheid fan-emails moet geloven (150 tot 300 per dag).
Jammergenoeg probeert men mij er telkenmale van te overtuigen dat ik niet groot genoeg geschapen ben en ik me een nog groter exemplaar snikkel moet laten aanmeten. Uiteraard heeft men daar de benodigde medicatie voor, die ik (uiteraard) voor een vriendenprijsje kan aanschaffen.
Ik vraag me af hoe men dat weet. Zo gek doe ik niet als ik aangeschoten ben en ook het aantal bedpartners kan ik nog op 2 handen tellen.
Er zijn in dit spamtijdperk nog steeds mensen die je emailadres in een doorstuurmail (ik haat doorstuurmails) in het geadresseerde veldje plaatsen in plaats van BCC.
Even onder ons: aan het doorgeven van mijn emailadres staat de doodstraf: het kost je 100 euro voor een nieuwe domeinnaam en hosting.
Ik wordt ook herkend op straat, soms.
Afgezien van vrienden (want dan is iedereen BN’er) zijn het ook volslagen onbekenden. Ik schijn nogal een markante kop te hebben, die niet veel mensen kunnen vergeten.
Het zijn meestal mensen uit het dans wereldje die mij ooit hebben zien dansen en dan je gelijk denken te kennen.
Daarbij ben ik ook een regelrechte onthoud-ramp. Ik herken mensen, maar kan ze niet in context plaatsen (over namen nog maar te zwijgen).
Ik heb nooit begrepen dat als mensen BN’ers herkennen dat ze er mee willen praten of gedag zeggen, totdat ik een tijd geleden in Arnhem Frank Groothof** tegen het lijf liep en gedag zei, omdat ik een bekend gezicht zag.
Ik herkende de man, maar kon ‘m niet snel genoeg in context plaatsen.
Pas later besefte ik dat het Frank Groothof was en ik hem alleen kende van televisie.
Maar eigenlijk had ik een volslagen onbekende gedag gezegd op straat.
Ik zit nu op een school voor grapjesmakers waar het succes van je werk nog altijd bepaald wordt door je bekendheid.
Is dit mijn toekomst ? Dat ik, als alles gaat zoals ik wil, niet eens meer een pizza kan eten in lelijke steden ?
* toetsenbord
** Frank Groothof is bekend van zijn theatershows, maar wellicht nog bekender als Frank uit Sesamstraat

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *