en ik wilde alleen maar zonnebrandcreme

en ik wilde alleen maar zonnebrandcremeIk ben zojuist slachtoffer geworden van de waanzin van deze consumptiemaatschappij.
Gezien het mooie weer en mijn vrije dag, leek het me een uitstekend moment om deze twee te combineren aan het lokale stads strandje.
Alvorens ik vertrek moet ik me insmeren, want met mijn bleke huid ben ik simpelweg: of wit, of knalrood. Ik wordt gewoon nooit bruin. Als ik rood ben geweest, wordt ik weer wit.
Ik begin dan ook altijd te bladderen, de vellen hangen eraan en kan zo als een slang uit mijn 2e huid kruipen.
Ik knijp in de zonnebrandmelk-crème-spulli-tube en er komen van die rare melkzure brokken uit de verpakking zeilen.
Ik kon me niet heugen dat dit voorheen ook zo was en besluit veiligheidshalve het product niet op te smeren.
Ik zal niet het loodje leggen als ik het gebruik, maar waarschijnlijk is de rotzooi gaan schiften ofzo en is de samenstelling niet meer optimaal, waardoor ik des te meer kans heb om als een roodgezicht-aap de komende dagen door het leven te gaan.
Ik heb wel nog P20, wat heel goed werkt, maar waar je binnen een paar seconden je kleding volledig mee ruïneert, gezien je allemaal rare onuitwasbare vlekken krijgt alsof je een vorm van acute schurft hebt gekregen waarvan de pus zich in kringen heeft uitgezet op je broek en t-shirt.
Inschattend dat ik voor een huismerkje zonnebrandcrème voor een eurootje of 5 toch wel klaar zou moeten zijn, kwam ik optimistisch de Etos binnensjokken.
Na wat speurwerk vind ik het schap met zonnebrandproducten, die me nogal duur lijken uit te vallen. Vol moed begin ik aan de studie om zo goedkoop mogelijk uit te zijn, want binnen mijn ingecalculeerde budget blijven zal me, gezien de hoge Etos prijzen, niet lukken.
Volgens de etiketten achterop schreeuwende verpakkingen is het één nog beter dan het andere. Van dat soort teksten wordt ik altijd achterdochtig: als het werkelijk zo goed zou zijn als ze beweren dan had ik het uit de mond van Philip Freriks (al is het met wat stotteren) gehoord in het 8-uur journaal, dat is niet gebeurd, dus die neem ik liever niet.
Het is ook dezelfde moed die me al snel in de schoenen zakt: het valt me dan pas op dat in het schap ernaast ook zonnebrandcrème staat, het schap ernaast en ernaast…. 5 schappen vol met 5 plankjes aan zonnebrandcrème. En allemaal verschillende qua merk, aantal milliliters, beschermingsfactor, in the sun, after the sun, under the sun, über the sun, sunmilk, suncreme, sungel, cooling gel, haargel, water resistent, non-water resistent, super water resistent, waterproof, waterproof die je na het zwemmen weer op moet smeren, sunspray, tan, super tan, self tan, sunning tan, zonnebank crème, notenmelk, ph-neutraal, non-ph-neutraal, dermatologisch getest, uiteraard ook niet-dermatologisch getest, voor gevoelige huid, voor kinderen, voor babies, voor ouders, voor grootouders, voor neven/nichten, achterneven/achternichten, vrienden, kennissen, vage kennissen, volslagen onbekenden en de buren …. Help!
Ik weet het niet meer! Het duizelt me!
Wat een overdrevenheid. Vanwaar deze overdaad aan keuze ? Ik wil gewoon simpel zonnebrandcrème!
Ik ben kordaat de winkel uitgestapt om bij Kruidvat vervolgens met eenzelfde tafereel geconfronteerd te worden (ik had ergens al een donkerbruin vermoeden).
Vroeger, toen je poep nog met lange oe schreef, was alles toch veel simpeler ? Zonnebrandcrème was om niet te verbranden, dat kostte een paar gulden en klaar was Kees.

Door de flipperkast aan zonnebrandcrème-tube-kleuren, een overload aan informatie en twijfel of ik als zonnebrand-leek wel voldoende technische kennis in huis had om een verantwoorde keuze te kunnen maken voor het goede product, ben ik ten einde raad onverrichter zaken huiswaarts gekeerd.
Zonnebaden is duidelijk iets voor professionals, ik ben tenslotte maar een zonne-amateur.
Dan maar pusvlekken op mijn t-shirt!