Jetsers geen bezwaar

Jetsers geen bezwaarDe behuizing rond mijn autoradio heb ik zojuist verkocht voor een appel en een ei.
Na jarenlang de meest ouwe barrels bereden te hebben, ben ik vanaf vandaag voor het eerst bewust autoloos.
Het voelt raar, anders, een beetje kaal.
De auto was extreem afgekeurd. De APK keuring was op zich al prijzig en het zal niet geholpen hebben dat ik de monteur recht in zijn gezicht uitgelachen heb toen hij mij vertelde wat een reparatie ging kosten. Hij was een beetje geïrriteerd (héééééél vreemd).
Ik kan melden dat ik het niet tot mijn meest strakke acties van de afgelopen dagen reken.
Ik heb de auto opgehaald met een zeer afkeurende blik, ze hadden tenslotte mijn blik ook afgekeurd.
Ik had gehoopt dat het franse ruimteschroot door de APK heen zou komen, gezien ik met de verkoop het roze-beestje-met-krulstaart een beetje kon spekken gezien de heren kunstenmakers, waar ik in de leer wil, hun kleinkunst velletje duur verkopen.
Mijn dierbaar scheurmonster is vandaag in handen gekomen van ene Mo uit Rotterdam (ik zie het cliché, jij ook ?).
Zo, nu lang genoeg stilgestaan bij barrel 106, verder met leven: het leven na roestpukkel 106.
Verder met eten koken bijvoorbeeld.
Piepers jassen (= aardappelen schillen… ik begin al een echte Brabo te worden).
Ik heb een hekel aan piepers jassen, en ik zal het niet nalaten om hier even haarfijn uit de doeken te doen waarom:
-Het is een smerig werk.
-Het duurt uren voordat ze gekookt zijn.
-Vooral kleine piepers jassen duurt uren.
-Daarbij glibberen die kleine opdonders voortdurend uit je poten.
-Je snijdt je voortdurend in je eigen jatten omdat die kleine rakkers te klein zijn. (aardappelschilmesje is trouwens een leuk scrabblewoord).
Geef mij maar knoerten van piepers, van die bonken, van die knoerten, van die jetsers.