Verhuisperikelen (3) – over kabouters, rotzooi en pleisters

Verhuisperikelen (3) - over kabouters, rotzooi en pleistersEén van de nadelige effecten van verhuizen is het feit dat je alles kwijt bent.
Eén van de voordelen van verhuizen is het feit dat je alles kwijt bent.
Dat laatste moet ik nader verklaren.
Het verplicht je namelijk tot niets: niet opruimen bijvoorbeeld (je bent tenslotte verhuisd en hebt nog zoveel te doen), of als je iets kwijt bent kun je zeggen: “ik heb het ingepakt”, of als iemand iets van je wil hebben “sorry, het zit nog ingepakt en weet niet waar”.
En als je iets vergeet kun je zeggen: ”het was zo druk met verhuizen, helemaal bij in geschoten” of “ik heb er nog geen tijd voor gehad”.
Je hebt VERHUIZINGS-KWIJT in 3 vormen, te weten:
1) kwijt, ik weet niet waar het gebleven is
2) kwijt, shit ik heb het weggeflikkerd
3) kwijt, maar ik weet zeker dat ik het ingepakt heb.
Dat laatste is het ergste, want boven op het feit dat je jezelf voor je kop slaat dat je niet meer weet waar je iets gelaten hebt, begin je ook nog eens aan jezelf te twijfelen.
Ik ben bijvoorbeeld mijn dwijlding-op-stok kwijt. Om precies te zijn: de stok. Het dwijlding heb ik, inclusief het afgebroken haak mechanisme (lang leve plastic zooi van de Blokker).
Het valt onder categorie 1. Ik twijfel ernstig of ik het ding überhaupt wel heb meegenomen en niet weggedonderd heb (met mijn 3 maanden theorie) in een verwoede poging om door de immense rotzooi heen te ploegen.
Zo ben ik ook het verband en pleisters kwijt.
Daar kwam ik achter toen ik aan het opruimen was en het zuigmondje op de kruimeldief wilde zetten.
Het plastic hoort klik te zeggen, maar zegt geen klik, dus ik zet meer kracht … schiet de deksel met zijn scherpe rand langs mijn rechter wijsvinger.
Pijn doet het niet, maar het is wel even schrikken want de vellen hangen er aan.
Ondertussen ben ik op zoek naar de betadine en pleisters (just to be sure).
Maar waar had ik die ook alweer gelaten ?
In die ene bak.
Dan doet gelijk vraag 2 zich aan: waar is die ene bak ?
Die heb ik na enig Sherlock Holmes achtig speurwerk eindelijk gevonden, maar er zit niet in wat ik zoek.
Intussen sjouw ik met een hevig bloedende vinger door de hut heen, maar daar kom ik pas later achter.
Op moment-suprême heb je niet door dat je bloed.
Ik zie nu dat ik als klein duimpje een spoor van bloed heb achter gelaten.
Op de vloer, tegen de keukenkastjes, tegen de deur (klink vastpakken) en aan de kraan.
Bij gebrek aan fatsoenlijk bloedstollend materiaal, dan maar keukenpapier.
Nu kan ik op mijn gemak zoeken. Zowel de pleisters als de betadine zaten in de bak waar ik net ook al gekeken had, maar waarschijnlijk overheen keek.
Dat kan 2 dingen betekenen:
a) mannen kunnen niet zoeken
b) de kabouters hebben het heel snel terug gelegd.
Het tweede argument vind ik wat plausibeler en herinner me er aan volgende keer beter op te letten, want ik hou niet zo van proletarisch winkelende sprookjesfiguren.
(mijn vinger is nu een imitatie van rood kapje).
Heb je dat ook wel eens dat je aan het zoeken bent en dat je op een gegeven moment niet meer weet waar je naar op zoek bent ?
En je je vervolgens beseft dat je eigenlijk nutteloos tussen rommel loopt te graaien ?
Nu had ik dit keer een ongestelde vinger die me hielp herinneren.
Gelukkig heb ik nog geen incidenten gehad waar ik kilometers verband aan moest slijten, want het verband ben ik namelijk ook kwijt.
Het is typisch spul dat haal je in huis in de hoop dat je het nooit nodig hebt.
Ik ben ook blij dat ik erachter kom met een klein huishoudelijk stofzuiger ongelukje dat ik nog first-aids spullen in huis moet halen.
Door de chaos, ben ook nog eens mijn geheugen kwijt. Ik ben vreselijk vergeetachtig op dit moment.
Uhhh waar was ik mee bezig ?
Weet niet.
einde ???

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *