Inburgeringscursus

InburgeringscursusDe eerste weken in mijn nieuwe stad zijn verplicht inburgeren. Dit houdt in: de taal leren spreken, de omgeving verkennen en vertrouwd raken met gebruiken, maar bovenal: accepteren.
Ik doe je bij deze kei gedetailleerd uit de doeken hoe dit verliep en ik hoe mijn levenservaring kei heb verrijkt.
Ik stap deze week uit de trein en ik zie iets paars met rood voorbij schieten.
Nee, echt waar dat is geen grap! (zie stuk over: niet zeuren)
De rode hoedjes vereniging stalkt mij, waar ik ook ga of sta! Ik vind dat kei erg!
Ik kom er niet vanaf. Ik heb alles geprobeerd: praatsessies, zen-therapieën, rattengif, (mislukte) zelfmoordpogingen …. niets helpt. Ik kom er gewoon niet vanaf
Vorige week nog zat ik bij de psychiater uitgebreid uit de doeken te doen dat verhuizen een positieve uitwerking heeft gehad op mijn herstelproces.
Dit uiteraard onder luide begeleiding van een impulsieve oerkreet (die ik compulsief op met willekeurig gekozen tijdstippen op een Gilles de la Tourette wijze de wereld in stuur) die ik speciaal heb ontwikkeld voor de rode-hoedjes-aandoening.
In deze zelfde week ging ik op verkenningstocht uit in mijn kei nieuwe stad.
Al verkennende zie ik een kei oude grijze dame kei voorover gebogen over een rollator kei langzaam stapje voor stapje over het grijze trottoir voorbewegen.
De dame houdt (met grote snelheid) stil bij een kei grote stoere motor die op het trottoir geparkeerd staat.
Op dat zelfde moment komt een brede getatoeëerde spierbundel met (kei) gezwinde spoed aansnellen om een mogelijke diefstal door de rollator-rimpel te voorkomen (of misschien was het wel om krassen door een motor-rollator aanrijding te voorkomen).
Miss krulspeld brengt vervolgens de kei legendarische woorden uit : “Da’s een mooie brommer jongeman”.
Waarop de tatoeage antwoordt met: “Dat is een echte Harley Davidson, mevrouw”.
“Het is wel een mooie hoor, en u heeft ook zo’n mooi tasje”, waardoor het traagheidsmonster genadeloos de zwakke plek van de stoere spierbundel blootlegt: het kei kleine verwijfde tasje dat zijdelings aan de motor is bevestigd.
“daar kun je spullen in opbergen, je hebt geen achterbak”
“dat is handig” antwoordt rimpeltje.
Ook heb deze week al meerdere malen groepen kerels van middelbare leeftijd op solexjes door de stad voorbij zien sjeezen.
Hoever ben je heen op het moment dat je op die leeftijd je dikke reet op een brommertje propt en door een stad scheurt, en niet 1 persoon, maar een hele kudde.
Je zou denken dat deze groep dermate keiveel levenservaring heeft opgedaan dat ze op deze wijze niet aanschouwd willen worden.
Maar het tegendeel werd mij op dat moment kei bewezen.
Eenmaal thuis aangekomen hoor ik een kei raar geluid wat op het geluid van een trompet lijkt. Beredenerend dat het logischer was dat iemand bijvoorbeeld een tafel verschuift (ik ken de geluiden van de buurt nog niet, dus ik vind alles vreemd), hoor ik nog geen 5 minuten later trommelgeroffel (en verdomd als het niet waar is) een trompet spelen.
Ik kijk uit het raam, staat daar een hele carnavalsband op het dakterras bij de buren te pepperen.
Ik wist dat carnaval in de Brabantse stad kei wennen zou worden (volgens mij blijf ik 4
dagen lang in mijn bed liggen met het kussen op mijn hoofd), maar dit had ik toch op z’n allerminst verwacht.
“We hebben een toeschouwer” wordt er vanaf het dakterras met een kei Brabants accent mijn kant op gelald.
Schijnbaar is dit laatste zeer ongebruikelijk in deze kringen …. (me carnaval not know).
Ik wil toepasselijk afsluiten met een kei Brabants afscheid, maar ik kan het niet fatsoenlijk uit mijn bek krijgen.
Volgens de kenners leg ik de klemtoon kei verkeerd.
Ik moet toch nog wel even oefenen voordat ik geslaagd ben voor mijn inburgeringscursus.
HOUDOE!
(kei goed van mij, toch ?)