Verhuisperikelen (1) – geluk bij een ongeluk

Verhuisperikelen (1) - geluk bij een ongelukIk lig lekker in mijn sponde de binnenkant van mijn oogleden te bekijken als er ineens iets begint te piepen. Met mijn duffe hoofd ben ik het wie-wat-waar nog aan het reconstrueren, terwijl ik eigenlijk direct de herkomst van het geluid moet bepalen om het een halt toe te roepen zodat ik mijn nachtrust ongestoord kan voortzetten.

Als ik mijn evenwicht heb gevonden en naast mijn bed sta, constateer ik dat het piepen uit een doos komt.
Het volgende probleem dient zich al direct aan: welke doos ? Mijn hele kamer staat vol met ingepakte dozen gezien de op handen zijnde verhuizing.
Als ik wist wat het piepen veroorzaakte, kon ik direct de goede doos pakken, gezien ik wel zo slim was geweest om op iedere doos met zwarte stift de inhoud te vermelden.

Even overweeg ik om het piepen te negeren en verder te maffen, maar het geluid is dermate hard en dermate irritant dat ik hierdoor de slaap niet meer zou kunnen vatten.
Na het openen van drie dozen heb ik eindelijk de goede te pakken. Bij ieder stuk zooi wat ik uit de doos trek wordt het geluid luider. Ik ben dit keer goed aan het graven!
Uiteindelijk heb ik de dader te pakken. Het piepding in kwestie blijkt een thermometer te zijn die schijnbaar een tijdgeschakelde alarmfunctie heeft. Bij mij rijst direct de vraag: Waarom heeft een thermometer een wekfunctie, maar belangrijker nog: hoe zet je die uit ?
Er is nergens een knop ‘alarm’ te vinden.
Na alle knoppen ingedrukt te hebben houdt het onding eindelijk zijn mond….. voor 9 minuten.
Nu wordt ik giftig en druk hardhandig alle knoppen nogmaals in en ook in de meest vreemde toetscombinaties probeer ik voor de zekerheid uit.
Het icoontje van het belletje blijft echter onverstoorbaar in beeld staan en 9 minuten later wordt mijn vermoeden werkelijkheid als de thermometer wederom van zich laat horen.

Ik heb het apparaat duidelijk te verstaan gegeven dat wanneer deze niet spoedig zijn mond houdt, deze de rest van zijn leven kan uitdienen in het ‘grote archief’ (over t(h)erminaal gesproken) en hij zijn grote broer, die wel wekker was geworden, kon opzoeken.
Maar dreigen heeft bij dit soort gevallen echter geen zin, zo bleek ook in dit geval 9 minuten later, waardoor ik mij genoodzaakt voelde een daad te stellen door het apparaat mores te leren.
Ik heb hem zijn dierbaarste bezit ontnomen, namelijk: energie (in Jip & Janneke-taal: ik heb de batterijen eruit getrokken).
Mijn oren tuten en genieten van de intense (oorverdovende) stilte die volgt.
Het heeft geholpen, echter heeft het verwijderen van de batterijen ook een nadelig bijeffect: alle functionaliteit is lam gelegd: ook het meten van de thermo is nu uitgeschakeld.
Bang om de batterijen en de temperatuur kwijt te raken en stop ze terug.
Je vermoedt waarschijnlijk al hoe laat het is…. ik wordt nu iedere nacht om 12 uur herinnerd dat ik toch beter de batterijen had kunnen verwijderen.
Het heeft echter twee voordelen: ik weet nu uit welke doos het komt en ik weet hoe warm het is, dat is nou nog eens een geluk bij een ongeluk.