Er stond hier toch ergens …

Er stond hier toch ergens ...In haast sluit ik mijn voordeur en stap op mijn fiets.
In gedachten verzonken over wat ik allemaal nog moet doen en wat er staat te gebeuren staat deze week, bedenk ik opeens heel paniekerig : β€œEr stond hier toch ergens …”
KLABAF!
Kutjehoer, heb ik weer!
Ik ben er al minimaal duizend keer probleemloos omheen gefietst.
Ik heb mensen er op de meest ongelukkige manieren overheen zien vallen, waarbij er zelfs ambulances aan te pas moesten komen om de luid kermende slachtoffers op te halen.
Ik heb auto`s opgetild zien worden, zwaar verminkt en total loss zien rijden op het paaltje, zelfs zo ernstig dat de gemeentelijke reinigingsdienst de rotzooi op moest ruimen en een sleepwagen aan te pas moest komen om het nieuwe lijk naar het autokerkhof te begeleiden.
Ik heb mijn eigen grootmoeder er lelijk over zien vallen, die behalve een kapotte bril, pijn en wat schrammen gelukkig niets had.
En nu was ik aan de beurt!
Ik heb het natuurlijk over de paaltjes die automatisch uit de grond komen om autoverkeer niet door de binnenstad te laten rijden.
Het lijkt een mooie oplossing, maar de praktijk is anders.
Ik wordt regelmatig `s ochtends om 6 uur gewekt door het piep-piep-piep geluid wat een bus produceert als deze achteruit rijdt, omdat de paaltjes niet of niet op tijd open gaan.
Op het moment van dit schrijven wordt ik zojuist weer geconfronteerd met het inmiddels vertrouwde piep-piep-piep geluid.
Ambulances, brandweer -en politiewagens staan soms met loeiende sirenes een minuut lang te wachten tot de paaltjes open gaan.
Soms gaan de paaltjes niet eens open en moet de bus, ambulance, brandweer- of politiewagen terug en omrijden.
Buurtbewoners die dit vaker mee hebben gemaakt snelden toe na mijn kamikaze actie.
β€œHoe krijg je dat dan voor elkaar ?”
Ik kon alleen mijn schouders ophalen, omdat ik eigenlijk op dat moment ook niet direct kon verklaren wat er 2 seconden geleden was gebeurd.
Als ik resumeer weet ik dat ik een split-second voor de impact in mijn handrem kneep, maar er finaal doorheen kneep.
Ik besloot nog een laatste verwoede ontwijkpoging te doen, maar het mocht niet meer baten: mijn trapper raakte alsnog het paaltje.
Zoals een geoefende danser betaamd zwaaide ik gracieus nog net op tijd mijn been achterwaarts, omdat deze anders op zeer pijnlijke wijze tussen de fiets en het paaltje geparkeerd zou worden.
Ik weet ook nog dat ik me voorbereide op de impact die komen ging en deze goed absorbeerde, als ik een voorruit had gehad op mijn fiets had ik goudvis gespeeld (met mijn lippen tegen het glas) of was ik er finaal doorheen gegaan.
De klap was dermate hard dat mijn achterwiel van de grond werd getild.
Het moet minstens een komisch gezicht geweest zijn, en kon er `s avonds in bed ook hartelijk om lachen omdat ik mezelf zag fietsen en in een America`s Funniest Homevideo professioneel op mijn bek zag gaan.
Gelukkig viel de schade heel erg mee.
Met dank aan de gemeente Arnhem, de firma TPA en mijn eigen onoplettendheid zit ik nu thuis met een dikke knie.
Het zal me niet zo snel meer gebeuren, zo wel, hoor je het snel genoeg πŸ˜‰