Over bambi en Fishermans Friend

Over bambi en Fishermans FriendDe film Bambi heeft, in het stuk waarin de vader van Bambi (of was het de moeder … doet er ook verder niet toe) het leven laat, een diepe emotionele wond gereten in mijn onschuld.
Vanaf die dag was alles anders.
Ik was emotioneel ontmaagd, voor het leven getekend en heb nooit meer kind kunnen zijn.

Als echte kerel is de vrije loop laten van de waterlanders uit den boze.
Maar waarom eigenlijk ? Past het niet bij het imago van stoere kerel ?
Maar waarom past het dan niet bij het imago van stoere kerel ?
Eigenlijk heb je toch meer ballen als je ook die kant van jezelf DURFT te laten zien ?
Ik denk dat het met het laatste te maken heeft. Het is TE persoonlijk. Ze laten te veel van zichzelf zien. Daar zijn veel mannen bang voor.
Mannen bang ?
Maar als mannen bang zijn, dan zijn ze toch niet stoer ?

In mijn opinie worden films (lees: boeken) als Message in a Bottle en The Notebook door ‘stoere’ mannen onterecht afgedaan als Chick Flicks.
Ik zal nu zo stoer zijn om toe te geven dat de bovengenoemde films mij in vochtige toestand hebben achtergelaten
Ben ik nu stoer of en sentimentele zak ?

Jij nog een Fishermans Friend ?