De dikke kont discussie

17-11-2011 - Columns

Het gebeurde me gisteren weer: “Heb je al een vriendin ?”.
Ik weet zo langzamerhand niet meer wat ik erop moet zeggen en wordt moe om het steeds weer uit te leggen. Na een “nee” verwacht iedereen een verklaring.
Er is in deze maatschappij een cultuurtje ontstaan waarin je een relatie moet hebben, anders ben je niet gelukkig of je bent homo.
Nu kun je in mijn opinie ook een gelukkige homo zijn, maar toch is de homohobby niet aan mij besteed.
Ook ben ik gelukkiger dan ooit, maar dat is weinig mensen aan het verstand te praten.

Ik heb alle vrijheden en hoef niemand wat te verantwoorden. Ik hoef niemand te laten weten waar ik ben en hoef niet te bellen dat ik vanavond niet mee eet.
Ik kan alles zeggen, onbeperkt vloeken, verjaardagen skippen en kan omgaan met wie ik wil. Ik hoef niet verplicht op tweede kerstdag mijn schoonouders gezelschap te houden, terwijl ik eigenlijk denk: had ik maar thuis gezeten met de 3 B’s (Bank, Boek en Borrel).

Ik zal niet ontkennen dat ik het ook aspecten van een relatie mis. Het meeste mis ik de intimiteit, dat iemand naast ligt in bed als je wakker wordt, of gewoon altijd iemand om mee te praten.

Vorige week belandde ik nietsvermoedend in een dikke-kont discussie.
Een dikke-kont discussie is een discussie waar je als man als drijfzand inzakt.
Hetgeen je als man zegt wordt op een verkeerde manier uitgelegd, de onderbouwing van je uitleg verkeerd uitgelegd, en de onderbouwing daarvan weer verkeerd.
Na het knipperen met je ogen ben je 4 keer 90 graden gedraaid en spreek je jezelf tegen. Een discussie die meestal het onderwerp ‘dikke kont’ heeft. Deze discussie begint met de vraag “Heb ik een dikke kont ?”, en eindigt op ‘magische’ wijze altijd met de conclusie dat je haar kont te dik vindt.
De vrouw laat met deze techniek de man zeggen wat hij helemaal niet vindt, om zich er vervolgens gekwetst over te voelen.
Voor mij is dit equivalent aan: “vrouw ziet een punaise liggen, gaat er met blote voeten in staan, en geeft man de schuld dat het pijn doet”.
Het meest bizarre vind ik dan nog dat wanneer je als man kwaad wordt over de gehanteerde dikke-kont techniek, vraagt de vrouw bloedserieus: “waarom wordt je nou kwaad ?”.
Een man zegt wat hij bedoelt, niet wat de vrouw denkt dat hij er mogelijk mee kan bedoelen.

Voor wie het nog niet helemaal snapt, doet een grote hamburgertent (die zelf overigens dikke konten veroorzaakt) in 30 seconden even uit de doeken hoe zo’n discussie verloopt: youtube filmpje

De dikke-kont discussie kan ik missen als kiespijn en het stemt me blij dat er aan mijn vrijgezellenkont geen polonaise (of punaise) is.
De dikke-kont techniek is de grootste anti-reklame voor het vrouwelijk ras.
Gelukkig zijn niet alle vrouwen zo, en zijn er mannen die het slikken, anders zou menselijk ras wel eens met uitsterven bedreigd kunnen worden.

Ik ben gelukkig met wie ik ben en hoe ik ben alleen. Ik heb daar een ander niet voor nodig.
En komt er toch onverwachts een lover om de hoek zetten, is ze een extraatje voor mijn leven en niet een ontbrekend deel om gelukkig kan zijn.





detailweergave, 0 reactie(s)

Foutje van de kapper?

13-12-2009 - Columns

Op een of andere manier beschik ik niet over de cognitieve vaardigheden in te zien dat mijn communicatieve vaardigheden mij in de steek laten op de momenten dat ik plaats neem in de kappers stoel.
Ook mijn cognitieve vaardigheden in te grijpen op het moment dat een gruwelijk leed zich voltrekt, liggen waarschijnlijk met hun kont op het strand van Ibiza, afgeleid door al het vrouwelijk schoon dat zich in trage tred aan het gezichtsveld voorbij trekt.
Wanneer ik vervolgens het resultaat aanschouw van de hoognodige kortwiekbeurt, bekruipt mij telkenmale het gevoel van woede, gezien mijn geuite vocabulaire in mijn ogen toch voor weinig interpretatie vatbaar had kunnen zijn.
Wanneer vervolgens mijn danspartner in zorgvuldige bewoording meedeelt dat mijn nieuw aangemeten haarschnitt het jaren negentig pispotkapsel gelijkt, kan ik u meedelen dat dit geen positieve bijdrage levert aan mijn gemoedstoestand.
Als vervolgens mij in een winkel ook nog eens, naar aanleiding van mijn ‘pispotkapsel’, een geslachtswijziging toegedicht wordt, ondervind ik onmiskenbaar de acute neiging om mijn hoofd volledig kaal te scheren om als boeddhistische monnik op een hoge berg ergens in Azië al mediterend mijn levensweg te vervolgen.

Het verwijt een ‘mevrouw’ te zijn krijg ik overigens wel vaker naar mijn hoofd geslingerd, voornamelijk telefonisch, wanneer ik bijvoorbeeld de Nuon bel voor opheldering over de ondoorgrondelijke administratieve puinhoop waar ze mij mee op zadelen, omdat ze extra geld willen zien. “Ik zal het even voor u opzoeken, mevrouw”
Het maakt niet uit, UPC, water, woningbouwvereniging.….

Wat is dat ?
Ik hoor zelf ook wel dat ik niet het zware stemgeluid van Leonard Cohen of Pavarotti heb.
Maar ik heb toch geen vrouwelijke stem, en ik heet toch niet Marc Marie Huybrechts (“Nee, da’s echt, echt waar”).
Waarom is het aannemelijker dat je een oud wijf aan de telefoon hebt wat haar hele leven zich een derde longkanker gepaft heeft, dan een gozer die niet klinkt als Ernst Daniel Smid.
Ook heb ik niet een naam waarmee je zou kunnen twijfelen aan het geslacht, zoals Gerrie of Dominique
Waarom wordt er automatisch aangenomen dat ik mevrouw ben ?
Ik heb gewoon de gebruikelijke mannelijke pijpleidingen daar beneden hangen (voor de doordenkers: ‘be my guest’).
Ik val gewoon op vrouwen (of ben ik dan lesbisch ???).
Ik kan staand plassen (zonder knoeien)
Ik koop gewoon de Playboy.
Ik scheer gewoon mijn baard.
Ik heb geen dagcrème, nachtcrème, tussen-de-middag-crème enz.
Ik vind de films met Leslie Nielsen wel leuk.
Ik zoek bij de Albert Heijn altijd de kassa met de leukste caissière .
Whaaah!!!

Gaat het weer een beetje, mevrouw Dröge?





detailweergave, 2 reactie(s)

Plakzak en zweetreet

19-08-2009 - Columns

Het is zomer, het is mooi weer.
Het is het mooiste weer wat er bestaat.
De mooiste tijd van het jaar, en ook de leukste tijd van het jaar.
Dit laatste zal ik even uitleggen.

Ik weet niet waar ze vandaan komen, maar ze zijn er opeens, alsof ze de hele winter in een donker holletje hebben geleefd en dit HET teken is om de mooie geschoren beentjes uit dat hoekje van de bovenste plank van die ene hoge kast (waar je eigenlijk nooit komt) vandaan te halen waar ze al die tijd hebben liggen verstoffen en nu aan dat mooie lijfje te schroeven te schroeven om vervolgens door de stad te paraderen met al het moois dat je in huis hebt.

Voor mij is dit ook de tijd van het jaar van chronische nekpijn.
Dit omdat ik iedere keer MOET omdraaien op straat om te ontdekken of de achterkant van de passerende berokte dame in kwestie net zo aantrekkelijk is als de voorkant.
Uiteraard wordt aan de passante een passende puntenwaardering toegekend die ik zorgvuldig bij houd aan de binnenkant van mijn keukenkast om na verloop van tijd statistisch te kunnen bepalen op welke dag ik het meeste kans maak om met een mooie vrouw thuis te komen.

Maar het is ook de tijd van de plakzak en de zweetreet.
Mannen hebben vanwege hun externe genitaliën nou eenmaal last van het feit dat de boel aan de oostkant of westkant (of allebei de windrichtingen) vast plakt door de warmte, kortom: last van plakballen.
Dat is vervelend, maar de heren industriële grootmachten zouden de heren industriële grootmachten niet zijn als ze daar niet iets op gevonden hadden: de string! (bij deze erg jaloers op de dames)
De ballenknijper zorgt voor scheiding tussen been en bal (anti plakzak) en de veter voor absorptie van het klamme naad vocht. (het is eigenlijk een soort grown-up mini sweat pamper).

Het is ook het weer van de lalcoholtrapper.
Mijn ultra hypermoderne hippe moeder die niet weet wie P(r)amela Andersom is, dezelfde moeder die mij iedere keer vraagt: “hoe ging emailen ook al weer”, zegt ineens uit het niets een beetje tussen neus en lippen door “daar rijdt een bierfiets”.
Ik dacht eerst dat ik het niet goed verstaan had.
“Een wat ?”
“Een bierfiets!”
Huh ? What the fuck ? Pardon? Wat lul jij nu stroef ?
Mijn moeder die de Titanic nooit gezien heeft (ik bedoel de film van die boot die dacht dat ie duikboot was… met die met gozer van die Cabrio en chickie WinSlet) weet wat een bierfiets is.
Ik dacht eerst even dat ze er een beetje naast (of ‘langsheen’ zoals ze in Brabant zeggen) begon te praten, totdat ik zuchtend en steunend een paar studenten (waarbij kreten uit de oertijd niet geschuwd worden) onder een groen parasolletje ijverig trappend op een drukke zaterdagmiddag in de binnenstad door een eenrichtingsstraat tegen het verkeer in zag fietsen.
Ik vind het een zeer beschamende vertoning.
Ik verbaas me dan ook direct over het feit dat een stelletje pre-midlife crisises het blijkbaar nodig heeft om met een pilsje achter de kiezen luid lallend door de binnenstad te laveren, omdat ze anders schijnbaar te weinig voldoening in hun leven kunnen vinden.
Ik vind het triest dat sommige mensen een alcohol nodig hebben om zichzelf durven te zijn.
Dan is er toch in je leven iets goed mis gegaan ?
Als je het nodig hebt om jezelf zo te laten gaan, prima, maar val een ander er niet mee lastig.

Het geurt op dit moment ook zo lekker naar zomer: bloemen en planten in bloei (hatsjoe).
Er dwarrelt weer vanalles door de lucht (koeien, stukken oude fietsband) en ik bedank bij deze moeder natuur voor de hooikoorts.
De zomer is eigenlijk ook afzien ook!





detailweergave, 0 reactie(s)

Glimlachmomentje

28-04-2009 - Columns

Soms heb je kleine glimlachmomentjes nodig om je zware buien in een ander daglicht te plaatsen.
Zo`n dag had ik gisteren.
Na een zware tegenslag lag ik `s avonds in mijn bedje de dag nog eens rustig door te nemen.
In een half slaperige toestand hoor ik gekreun door het openstaande raam komen.
Ik kon niet precies definiëren wat het was, gezien het ergens op de achtergrond weggedrukt werd in de geluiden van de drukke stad.

Ik hoor het nu weer, het is echt duidelijk gekreun.
Er zit een ritme in.
Het is sex!
Op het moment dat ik bedenk dat iemand voor hetzelfde geld ook de televisie hard aan zou kunnen hebben staan op SBS SEX met een reclame voor 0900-HeteHitsigeHoeren of BlondeBloteBloedgeileBimbo`s.nl, hoor ik ik duidelijk bonken in de geraamte van het gebouw op het hijg ritme.
Het is echt!
Er hebben twee mensen in dit flatgebouw ergens enorm veel plezier met elkaar.
Dit is voor het eerst dat ik dit hoor in dit appartementje.
Natuurlijk heb ik ook op kamers gezeten en ook regelmatig mijn buren wakker gehouden met mijn nieuwe vriendin.

Wie kan het zijn ?
Mijn buurvrouw is een enorme burgertrut en nou niet bepaald het type dat zich even goed dubbel laat leggen door een grote gespierde neger.
Mijn andere buurman heeft nou ook niet bepaald een Don Juan uitstraling en er eerder uit ziet alsof hij zojuist de dood van Pierlala in levende lijve ontmoet heeft.
Ik zie hem eerder met een type dat hysterisch krijst alsof er een kat gevild wordt, dan met een type dat houdt van een potje liefdevol vrijen.

Ik stoor me er niet aan, in tegendeel: graag zelfs!
Ik wordt liever wakker van geneuk dan van de wekelijkse schoonmaakploeg die om 6 uur iedere zaterdagochtend de buurt uit zijn slaap houdt met bladblazers.
Ik kan van dit soort dingen oprecht genieten.
Toch hoop ik de volgende keer zelf aan de beurt te zijn om de hele buurt bij elkaar te kreunen.





detailweergave, 0 reactie(s)

Spelen

14-04-2009 - Versjes

Een dichter speelt met woorden
Een pianist met akkoorden
De vrouw met de man
Gewoon omdat ze het niet laten kan


detailweergave, 0 reactie(s)

Overeenkomst tussen Playboy en Linda

25-03-2009 - Columns

Ik kocht vandaag de Linda.
Ik laat het ‘waarom’ omwille van de eenvoudigheid van dit schrijven even achterwege.

Op een of andere manier voel ik me toch een beetje bezwaard om de Linda te kopen.
Ik kon het niet onderdrukken om overeenkomsten te zien in de aanschaf van een Linda en een Playboy.
Het gaat namelijk ongeveer hetzelfde, hier is waarom:

Omdat ik me er toch een beetje ongemakkelijk bij voel, kijk ik om me heen of ik geen bekenden zie.
Ik koop er ‘psychologie magazine’ of stripblad bij (en daar bedoel ik de tekeningen-met-grapjes mee)…. Dit om het geheel een beetje evenwicht te geven en men niet het idee kan krijgen dat je naast het kopen van de Playboy Linda geen leven hebt.
Op een onbewaakt moment pak ik de bovenste Linda van het schap en leg deze een beetje beschaamd en stiekem op de toonbank.
Het liefst betaal ik contant omdat ik bang ben dat mijn pinpas weigert en ik met een enigszins rood hoofd het gewraakte artikel terug moet leggen in de schappen.
Gênanter dan het weigeren van je pinpas kan het bijna niet worden: je hebt geen vriendin EN geen geld …

Zoals een braaf burger betaamd, volg ik netjes de wet … de wet van Murphy wel te verstaan.
Ik sta nietsvermoedend mijn aankoop af te rekenen en ineens hoor ik een stem naast me die zegt : ‘Hé Dennis, lang niet gezien!’
Op elk moment van de dag zou mij die zin doen opfleuren, maar net deze ene 30 seconden van deze 24 urige dag komt deze zin verschrikkelijk ongelegen.
Ik draai me om alsof ik boodschappen sta af te rekenen en het desbetreffende blad de normaalste zaak van de wereld is.
Het is alsof je betrapt wordt terwijl je in een hevige vrijpartij verwikkeld bent met je vriendin en je moeder komt zonder te kloppen de kamer binnen …. (yes, been there, done that).

‘Tasje er om heen ?’
Om de wet van Murphy niet verder op de proef te stellen, antwoord ik met : ‘Ja graag !’
Ik zie het voor me:
Je zit in de trein. Tegenover je neemt een verschrikkelijk aantrekkelijke jonge dame plaats.
Je glimlacht een paar keer over en weer. Je wisselt wat woorden uit over de trein die te laat is en het weer.
Je verschuift, je tas valt per ongeluk open, en wat kukelt er dan altijd als eerste uit ? Precies!

Maar er zijn meer overeenkomsten tussen de Playboy en Linda, waar je misschien in eerste instantie niet bij stil staat:
1) De mooie stukken(!) in het blad sla je niet over
2) Je leest ze voor de goede interviews
3) Als er iemand op bezoek komt, zorg ik altijd dat je het netjes opgeborgen is en niet open en bloot(!) op tafel ligt



detailweergave, 0 reactie(s)

Het mysterie van het verbond van tieten en tampons

12-03-2009 - Columns

In mijn optiek is het een van de grootste mysteries die er sinds mensenheugenis bestaat.
Ik zou eigenlijk heel graag willen weten :
Wat doen vrouwen op het toilet ?

In films willen ze ons mannen doen geloven dat er behalve geplast ook driftig bijgekleurd een bijgekletst wordt, maar is dat wel werkelijk zo ?
Volgens de film-theorie: ze zeggen te gaan plassen, terwijl ze dus in werkelijkheid hun neus gaan poederen, maar ze blijven ondertussen wel lang genoeg weg om de soep koud te laten worden.
Een nieuwe laag verf, alles opnieuw inkleuren (uiteraard netjes binnen de lijntjes, die gezet worden aan de hand van stipjes met nummertjes ???) schijnt uren te moeten kosten.

“Gaan plassen” is voor mannen niets anders dan …. gaan plassen, terwijl het in het vrouws een hele andere betekenis heeft.
Gaan plassen is in het vrouwen-vocabulaire naar verluid een sociale aangelegenheid. Je hebt er schijnbaar medeplassers bij nodig, anders lukt het blijkbaar niet.
“Gaan plassen” is in het mannen-woordenboek not-done om met z`n tweeën te gaan doen.
Er worden bij mannen hele andere dingen bij gedacht, terwijl “gaan plassen” met z`n tweeen bij vrouwen de normaalste zaak van de wereld is.

Persoonlijk vind ik een toiletbezoek niet spannend, maar dames doen ons mannen geloven dat ze er uren voor in de rij staan om een plekje te bemachtigen op de felbegeerde witte glazuurzetel.
Dat betekent dat er meer aan de hand moet zijn dan alleen maar “gaan plassen”.
Mijn complot theorie : het toilet moet een soort belevenis-kamer zijn.
Is het de plek waar ze geheime spionage gegevens uitwisselen en vergaderen met soortgenoten over de samenzwering tegen mannen ?
Is het een geheim pact van het verbond van tieten en tampons?
Is het de plek waar ze ongestoord collectief hun masker af kunnen leggen om hun gruwelijke gelaat te onthullen zoals in De Heksen van Roald Dahl ?
Of richten ze wilde dieren af ? (Slangen bezweren ???)
Misschien geesten oproepen ?
Of satans verering ?
Of nou juist duivelsuitdrijving ?
Ik weet het niet, vertel het me !
Wat is er zo geheim dat het alleen op het toilet kan plaatsvinden ?
Ik zou dan ook graag als vrouw verkleed de vrouwelijke toiletgang willen bestuderen en eindelijk dit mysterie ontrafelen.


Rode draad van het verhaal :
Mannen doen wat ze zeggen, en zeggen waar het op staat.
Vrouwen verbinden hele andere betekenissen aan woorden, dan waar ze voor staan
Dus als een man zegt dat ze vrouwen niet dik vinden, menen ze dat (persoonlijke frustratie), en voor de mannen: trap niet in de vind-je-me-dik discussie.... (levenservaring)


detailweergave, 0 reactie(s)

Echte liefde - aardbei

01-03-2009 - Columns

Ik ben al een tijdje op zoek naar antwoord op de vraag: wat is echte liefde ?
Ik heb het gevoeld, maar heb nu ook een materieel antwoord gekregen op deze vraag.

Ik was deze week in de winkel vlak voor sluitingstijd.
De dame achter de kassa rekende af. Naast haar stond schijnbaar haar vriend/man/minnaar (ik weet het niet, ik heb het niet gevraagd).
Hij sprak Engels en zei tegen haar : ‘Do you like a strawberry ?’
Ze begon te glunderen, haar houding werd anders, ze glimlachte verlegen, haar gezicht sprak boekdelen : ‘Yes please ‘ zei ze.
En hij liep naar zijn auto (ik gok om de aardbeien te halen …. wilde gok … hele wilde gok)
Aan haar hele gedrag kon ik merken dat ze het zo waardeerde dat hij haar een aardbei aan bood, en zo lief van hem dat hij aan haar dacht of ze misschien een aardbei wilde.
Aan haar reactie begreep ik ook direct welke relatie de twee hadden, want die man had net zo goed haar baas kunnen zijn.
Ik kreeg ook meteen zin in aardbeien ……
Ik stapte de winkel uit met een glimlach en ik dacht: met alle ellende op de wereld is het toch zo fijn als er een beetje liefde is om alles in evenwicht te houden.

Liefde zit ‘m in hele kleine dingen …


detailweergave, 0 reactie(s)

Over bambi en Fishermans Friend

16-02-2009 - Columns

De film Bambi heeft, in het stuk waarin de vader van Bambi (of was het de moeder … doet er ook verder niet toe) het leven laat, een diepe emotionele wond gereten in mijn onschuld.
Vanaf die dag was alles anders.
Ik was emotioneel ontmaagd, voor het leven getekend en heb nooit meer kind kunnen zijn.

Als echte kerel is de vrije loop laten van de waterlanders uit den boze.
Maar waarom eigenlijk ? Past het niet bij het imago van stoere kerel ?
Maar waarom past het dan niet bij het imago van stoere kerel ?
Eigenlijk heb je toch meer ballen als je ook die kant van jezelf DURFT te laten zien ?
Ik denk dat het met het laatste te maken heeft. Het is TE persoonlijk. Ze laten te veel van zichzelf zien. Daar zijn veel mannen bang voor.
Mannen bang ?
Maar als mannen bang zijn, dan zijn ze toch niet stoer ?

In mijn opinie worden films (lees: boeken) als Message in a Bottle en The Notebook door ‘stoere’ mannen onterecht afgedaan als Chick Flicks.
Ik zal nu zo stoer zijn om toe te geven dat de bovengenoemde films mij in vochtige toestand hebben achtergelaten
Ben ik nu stoer of en sentimentele zak ?

Jij nog een Fishermans Friend ?


detailweergave, 0 reactie(s)

Sex and the city is niet leuk!

09-02-2009 - Columns

Als man zou ik het eigenlijk niet leuk moeten vinden: Sex and the City.
Zowat iedere vrouw die ik ken, vindt het leuk.
Waarom ?
Zou het te maken hebben met herkenning ? Zoals Brigitte Kaandorp zou zeggen: `ik vertel het, maar mensen lachen eigenlijk om zichzelf`.
In de tijd dat ik nog met (een niet nader te specificeren) ex samen was, kon ik (ook na menige discussie) niet begrijpen wat er zo leuk was aan de serie.

Ik hou tegen iedereen vol dat ik het niks vind, maar in de tussentijd heb ik wel van Tom de serie geleend.
Ik heb binnen een dag al twee dvd`s verslonden.
En eigenlijk vind ik het stiekem eigenlijk best wel heel erg leuk (sssst , niet verder vertellen)...

Het geeft mij als man een goede kijk in de keuken van `the opposite sex`.
Menig geheim wordt ontrafeld en menig vooroordeel genadeloos bevestigd.

Ik weet niet waarom ik het zo leuk vind ... is het het kijkje in de keuken/achter de schermen ? Is het de geheimen of ongeschreven regels, die ik eigenlijk niet mag weten ? Of is het voortschreidend inzicht ? toenemende ontwikkeling van mijn vrouwelijke eigenschappen ? Ben ik aan het transformeren ?
Moet ik me zorgen maken ???

maaruuuh.... mondje dicht he!
Ik ontken alles


detailweergave, 0 reactie(s)

Mannen zijn net kinderen

09-02-2009 - Columns

Er wordt onder vrouwen vaak gekscherend gezegd dat mannen net kleine kinderen zijn. Ik denk dat dat in een essentie ook wel waar is.
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.

Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.

Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.

Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.

Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.

Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.

Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…


detailweergave, 0 reactie(s)