Sleutelwoord "verhuis"
De volgende teksten bevatten het gevraagde sleutelwoord
.)
Eén van de nadelige effecten van verhuizen is het feit dat je alles kwijt bent.
Eén van de voordelen van verhuizen is het feit dat je alles kwijt bent.
Dat laatste moet ik nader verklaren.
Het verplicht je namelijk tot niets: niet opruimen bijvoorbeeld (je bent tenslotte verhuisd en hebt nog zoveel te doen), of als je iets kwijt bent kun je zeggen: “ik heb het ingepakt”, of als iemand iets van je wil hebben “sorry, het zit nog ingepakt en weet niet waar”.
En als je iets vergeet kun je zeggen: ”het was zo druk met verhuizen, helemaal bij in geschoten” of “ik heb er nog geen tijd voor gehad”.
Je hebt VERHUIZINGS-KWIJT in 3 vormen, te weten:
1) kwijt, ik weet niet waar het gebleven is
2) kwijt, shit ik heb het weggeflikkerd
3) kwijt, maar ik weet zeker dat ik het ingepakt heb.
Dat laatste is het ergste, want boven op het feit dat je jezelf voor je kop slaat dat je niet meer weet waar je iets gelaten hebt, begin je ook nog eens aan jezelf te twijfelen.
Ik ben bijvoorbeeld mijn dwijlding-op-stok kwijt. Om precies te zijn: de stok. Het dwijlding heb ik, inclusief het afgebroken haak mechanisme (lang leve plastic zooi van de Blokker).
Het valt onder categorie 1. Ik twijfel ernstig of ik het ding überhaupt wel heb meegenomen en niet weggedonderd heb (met mijn 3 maanden theorie) in een verwoede poging om door de immense rotzooi heen te ploegen.
Zo ben ik ook het verband en pleisters kwijt.
Daar kwam ik achter toen ik aan het opruimen was en het zuigmondje op de kruimeldief wilde zetten.
Het plastic hoort klik te zeggen, maar zegt geen klik, dus ik zet meer kracht … schiet de deksel met zijn scherpe rand langs mijn rechter wijsvinger.
Pijn doet het niet, maar het is wel even schrikken want de vellen hangen er aan.
Ondertussen ben ik op zoek naar de betadine en pleisters (just to be sure).
Maar waar had ik die ook alweer gelaten ?
In die ene bak.
Dan doet gelijk vraag 2 zich aan: waar is die ene bak ?
Die heb ik na enig Sherlock Holmes achtig speurwerk eindelijk gevonden, maar er zit niet in wat ik zoek.
Intussen sjouw ik met een hevig bloedende vinger door de hut heen, maar daar kom ik pas later achter.
Op moment-suprême heb je niet door dat je bloed.
Ik zie nu dat ik als klein duimpje een spoor van bloed heb achter gelaten.
Op de vloer, tegen de keukenkastjes, tegen de deur (klink vastpakken) en aan de kraan.
Bij gebrek aan fatsoenlijk bloedstollend materiaal, dan maar keukenpapier.
Nu kan ik op mijn gemak zoeken. Zowel de pleisters als de betadine zaten in de bak waar ik net ook al gekeken had, maar waarschijnlijk overheen keek.
Dat kan 2 dingen betekenen:
a) mannen kunnen niet zoeken
b) de kabouters hebben het heel snel terug gelegd.
Het tweede argument vind ik wat plausibeler en herinner me er aan volgende keer beter op te letten, want ik hou niet zo van proletarisch winkelende sprookjesfiguren.
(mijn vinger is nu een imitatie van rood kapje).
Heb je dat ook wel eens dat je aan het zoeken bent en dat je op een gegeven moment niet meer weet waar je naar op zoek bent ?
En je je vervolgens beseft dat je eigenlijk nutteloos tussen rommel loopt te graaien ?
Nu had ik dit keer een ongestelde vinger die me hielp herinneren.
Gelukkig heb ik nog geen incidenten gehad waar ik kilometers verband aan moest slijten, want het verband ben ik namelijk ook kwijt.
Het is typisch spul dat haal je in huis in de hoop dat je het nooit nodig hebt.
Ik ben ook blij dat ik erachter kom met een klein huishoudelijk stofzuiger ongelukje dat ik nog first-aids spullen in huis moet halen.
Door de chaos, ben ook nog eens mijn geheugen kwijt. Ik ben vreselijk vergeetachtig op dit moment.
Uhhh waar was ik mee bezig ?
Weet niet.
einde ???
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik ben vandaag overvallen.
Het was een tragische ervaring waar ik psychisch nog jaren last van zal hebben.
Het beeld van dat moment zal me achtervolgen en bijblijven tot de dood mij scheidt van dit aardse leven.
Uren aan psychische zorg zal nodig zijn om mijn weer leven enigszins dragelijk te maken en me te behoeden voor doodsoorzaken anders dan de natuurlijke dood, te wijten aan zelfinflictie.
Ik ben dan wel niet overvallen door een of andere maffe Harry op straat (of de ‘vrolijke’ buurman beneden mij) met een mes of schietapparaat, maar door rotzooi.
Intens veel rotzooi.
Extreem veel rotzooi.
En schuldgevoel.
Het grijpt me naar de keel, wordt benauwd, wordt bang
Alle ik-kom-je-helpen-beloftes ten spijt, heeft iedereen als het puntje bij het paaltje komt -jammergenoeg- net even wat anders te doen op het moment dat ik een hulpkreet slaak (hoor je de cynische ondertoon ??).
Mijn huis is een rotzooi, mijn hoofd is een rotzooi, mijn leven is een rotzooi.
“Accepteer het maar” zegt iedereen, “het hoort bij een verhuizing”.
Maar ik kan het niet accepteren.
Mijn huis is een puinzooi. Overal dozen, leeggeruimde spullen die ergens neergezet zijn met de gedachte “die moet ik dadelijk ergens opruimen omdat ik ze anders kwijt raak”.
Maar dat heb ik inmiddels bij zoveel spullen gedacht, dat het weer een puinzooi wordt en ik ze nou JUIST kwijt raak..
Ik verdrink in de rotzooi. Als ik terplekke ter aarde zou storten, zou het ambulancepersoneel zich een weg moeten banen door een jungle van rotzooi om een Fort Knox (van dozen waar rotzooi ingepakt is) heen.
Een oerwoud waarin een nietje in je voet bijt van het doosje wat ik liet vallen bij het uitruimen van mijn bureaula (is het je wel eens opgevallen dat die dingen zich weten te verstoppen in de meest onopvallende en donkere plekjes van je huis ?).
Of je in je kuit gegrepen wordt door het schemerlampje dat net niet meer in die ene doos paste.
Of dat je de lianen van de uit-het-plafond-hangende-stroomdraden moet ontwijken van de lamp die je net verwijderd hebt (en die nu op een doos ligt met de intentie om ‘m in de volgende doos op te bergen).
Of dat je je scheen stoot tegen het studentikoze dartbord dat rondslingert, omdat het eigenlijk in geen enkele doos past en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen deze bij het vuilnis te zetten.
Ik heb gemerkt dat ik last heb van bewaarzucht.
Voor 23m2 is dat een vervelende aandoening kan ik je vertellen.
Ik wil geen oude rommel meer mee kruien naar mijn nieuwe hut, dus er moet opgeruimd worden.
Ik probeer de stelregel te hanteren: alles wat ik in drie maanden niet gebruikt heb of in de komende drie maanden niet zal gebruiken, gooi ik weg.
Tientallen vuilniszakken met rotzooi heb ik mijn keet uit gekruid (dat is niet overdreven) naar aanleiding van de 3 maanden-regel.
Dit leidt echter voornamelijk tot grote dilemma’s.
Sommige dingen hebben nou eenmaal een sentimentele waarde of er kleeft een schuldgevoel als je ze bij het grofvuil dondert: “deze zijn van je grootvader geweest”.
“Je grootvader heeft deze altijd bewaard om aan zijn kleinkinderen te geven zodat deze er nog wat aan hebben”.
Tot dat alles klaar is moet ik nog hordelopen om aan de andere kant van de kamer te komen, zoeken in welke plastic zak ik mijn sokken ook-al-weer gestopt heb, en moeten vloeken omdat ik met mijn kleine teen tegen de doos aanschop die ik net verzet heb om mijn sokken te kunnen pakken.
detailweergave, 2 reactie(s)
.)
Waarom staat er geen Ikea in Staphorst ?
Omdat je Ikea kasten niet zonder gevloek in elkaar krijgt!
Deze grap kreeg ik deze week naar mijn hoofd geslingerd toen ik met tig kilo zware deur van mijn kledingkast op mijn rug door het nauwe trapportaal navigeerde van mijn nieuwe stulpje.
De grap van het gevloek is cliché maar daarom des te meer de waarheid.
Met veel pijn en moeite heb ik destijds mijn Ikea kleding kast in elkaar gezet, maar met verhuizen moet het ding natuurlijk weer uit elkaar.
En inderdaad, dat ging niet zonder de nodige verwensingen aan de het adres van onze lieve Heer.
Een avond kostte het om het apparaat uit elkaar te halen.
Om meer gevloek en een halve dag te besparen hebben we besloten de grote glazen kastdeuren niet uit elkaar te halen en in zijn geheel te vervoeren. Tenslotte, waar moet je het glas laten ?
Bij het in elkaar zetten van mijn kledingkast:
“mmm, dat zijn wel heel veel verschillende schroefjes, en waar zijn deze klemmetjes voor ? Wat is dit eigenlijk ? Waar is de handleiding ?”
“Ergens in een doos, maar weet niet welke”
En op www.ikea.nl is geen handleiding terug te vinden!
Na de handleiding van ikeafans.com gedownload te hebben en de kast in elkaar gezet te hebben, bleek dat het rol systeem van de glazen deuren ergens aanloopt.
Eenmaal bij de Ikea service balie aangekomen:
D: “Heeft u ook de beugels met de wieltjes voor de Pax Stordal kleding kast ?”
I: “De Pax wattes ?”
D: “De Pax Stordal”
I: “Wel ooit van gehoord, maar weet niet wat het is”
D: “Dat is een kledingkast met 2 glazen duren, het wieltje van de linker beugel loopt aan”
Vervolgens wordt de Ikea bijbel erbij gepakt (dat is de gids die wij allen in ons brievenbus krijgen).
In het dikke naslagwerk is de kast spoorloos verdwenen.
I: “Bedoelt u de Pax Lingdal ?”
D: “Nee, Pax Stordal, maar hij ziet er wel hetzelfde uit als ik zo dit plaatje zie”
I: “De Pax Stordal bestaat niet, ik denk dat u de Pax Lingdal bedoelt”
Je snapt hoe deze conversatie zich verder ontwikkelt tot op het niveau van: “Ik ben toch niet gek ?”.
Ernstig aan mezelf twijfelend hebben we uiteindelijk de handleiding van de Pax Lingdal erbij gepakt. De goede beugels staan erin.
Nu de vraag: Welke beugel is het ? (links en rechts zijn verschillend).
Nu volgt een conversatie die ik niet waarheidsgetrouw na kan vertellen.
Ik ga het toch proberen: I = Ikea-dame, D= ik, P = Mijn vader.
D: “Het is de linker beugel, dus dat is deze”
P: “Ja, maar je monteert ‘m aan de binnenkant, dus de rechtse”
D: “Nee, want je draait de deur om”
I: “Als je in de handleiding kijkt is het de rechtse”
D: “nee, want je monteert ‘m aan de binnenkant”
P: “Dus de linkse”
D: “Nee, de rechtse”
I: “Je staat er zo voor, dus de linkse” (ze staat tegenover me en beeldt het dus in spiegelbeeld uit)
D: “Dus de linkse”
I: “Nee de rechtse, want je staat zo”
P: “Maar je draait de beugel om”
D: “Maar je draait ook de deur om”
I: “Voor mij links, voor de kijkers thuis rechts”
P: “Dus de rechtse, want je monteert de beugel zo, als de deur zo staat”
D: “Dan is het toch de linkse ?”
P: “Ja, geloof het wel”
I: “In de handleiding staat ie zo”
D: “Ja maar dat is de binnenkant van de deur in de handleiding, je hangt om zo op”
Wederom is de strekking van de conversatie wel duidelijk mag ik aannemen.
De conversatie eindigde uitkomstloos.
Uiteindelijk hebben we de rechter en de linker beugel meegekregen onder het motto : “heeft u in ieder geval de goede”.
Eenmaal thuis gekomen moest ik voor mezelf bewijzen dat ik niet vroegtijdig begin af te takelen.
Op de handleiding staat inderdaad : “pax stordal”.
detailweergave, 1 reactie(s)
.)
Ik lig lekker in mijn sponde de binnenkant van mijn oogleden te bekijken als er ineens iets begint te piepen. Met mijn duffe hoofd ben ik het wie-wat-waar nog aan het reconstrueren, terwijl ik eigenlijk direct de herkomst van het geluid moet bepalen om het een halt toe te roepen zodat ik mijn nachtrust ongestoord kan voortzetten.
Als ik mijn evenwicht heb gevonden en naast mijn bed sta, constateer ik dat het piepen uit een doos komt.
Het volgende probleem dient zich al direct aan: welke doos ? Mijn hele kamer staat vol met ingepakte dozen gezien de op handen zijnde verhuizing.
Als ik wist wat het piepen veroorzaakte, kon ik direct de goede doos pakken, gezien ik wel zo slim was geweest om op iedere doos met zwarte stift de inhoud te vermelden.
Even overweeg ik om het piepen te negeren en verder te maffen, maar het geluid is dermate hard en dermate irritant dat ik hierdoor de slaap niet meer zou kunnen vatten.
Na het openen van drie dozen heb ik eindelijk de goede te pakken. Bij ieder stuk zooi wat ik uit de doos trek wordt het geluid luider. Ik ben dit keer goed aan het graven!
Uiteindelijk heb ik de dader te pakken. Het piepding in kwestie blijkt een thermometer te zijn die schijnbaar een tijdgeschakelde alarmfunctie heeft. Bij mij rijst direct de vraag: Waarom heeft een thermometer een wekfunctie, maar belangrijker nog: hoe zet je die uit ?
Er is nergens een knop ‘alarm’ te vinden.
Na alle knoppen ingedrukt te hebben houdt het onding eindelijk zijn mond….. voor 9 minuten.
Nu wordt ik giftig en druk hardhandig alle knoppen nogmaals in en ook in de meest vreemde toetscombinaties probeer ik voor de zekerheid uit.
Het icoontje van het belletje blijft echter onverstoorbaar in beeld staan en 9 minuten later wordt mijn vermoeden werkelijkheid als de thermometer wederom van zich laat horen.
Ik heb het apparaat duidelijk te verstaan gegeven dat wanneer deze niet spoedig zijn mond houdt, deze de rest van zijn leven kan uitdienen in het ‘grote archief’ (over t(h)erminaal gesproken) en hij zijn grote broer, die wel wekker was geworden, kon opzoeken.
Maar dreigen heeft bij dit soort gevallen echter geen zin, zo bleek ook in dit geval 9 minuten later, waardoor ik mij genoodzaakt voelde een daad te stellen door het apparaat mores te leren.
Ik heb hem zijn dierbaarste bezit ontnomen, namelijk: energie (in Jip & Janneke-taal: ik heb de batterijen eruit getrokken).
Mijn oren tuten en genieten van de intense (oorverdovende) stilte die volgt.
Het heeft geholpen, echter heeft het verwijderen van de batterijen ook een nadelig bijeffect: alle functionaliteit is lam gelegd: ook het meten van de thermo is nu uitgeschakeld.
Bang om de batterijen en de temperatuur kwijt te raken en stop ze terug.
Je vermoedt waarschijnlijk al hoe laat het is…. ik wordt nu iedere nacht om 12 uur herinnerd dat ik toch beter de batterijen had kunnen verwijderen.
Het heeft echter twee voordelen: ik weet nu uit welke doos het komt en ik weet hoe warm het is, dat is nou nog eens een geluk bij een ongeluk.
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
God moet gegniffeld hebben toen hij het mens-erger-je-niet spel uit zijn kast-des-levens trok.
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)
Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.
De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.
Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)
detailweergave, 0 reactie(s)
Verhuisperikelen (3) - over kabouters, rotzooi en pleisters
30-07-2009 - Columns
Eén van de voordelen van verhuizen is het feit dat je alles kwijt bent.
Dat laatste moet ik nader verklaren.
Het verplicht je namelijk tot niets: niet opruimen bijvoorbeeld (je bent tenslotte verhuisd en hebt nog zoveel te doen), of als je iets kwijt bent kun je zeggen: “ik heb het ingepakt”, of als iemand iets van je wil hebben “sorry, het zit nog ingepakt en weet niet waar”.
En als je iets vergeet kun je zeggen: ”het was zo druk met verhuizen, helemaal bij in geschoten” of “ik heb er nog geen tijd voor gehad”.
Je hebt VERHUIZINGS-KWIJT in 3 vormen, te weten:
1) kwijt, ik weet niet waar het gebleven is
2) kwijt, shit ik heb het weggeflikkerd
3) kwijt, maar ik weet zeker dat ik het ingepakt heb.
Dat laatste is het ergste, want boven op het feit dat je jezelf voor je kop slaat dat je niet meer weet waar je iets gelaten hebt, begin je ook nog eens aan jezelf te twijfelen.
Ik ben bijvoorbeeld mijn dwijlding-op-stok kwijt. Om precies te zijn: de stok. Het dwijlding heb ik, inclusief het afgebroken haak mechanisme (lang leve plastic zooi van de Blokker).
Het valt onder categorie 1. Ik twijfel ernstig of ik het ding überhaupt wel heb meegenomen en niet weggedonderd heb (met mijn 3 maanden theorie) in een verwoede poging om door de immense rotzooi heen te ploegen.
Zo ben ik ook het verband en pleisters kwijt.
Daar kwam ik achter toen ik aan het opruimen was en het zuigmondje op de kruimeldief wilde zetten.
Het plastic hoort klik te zeggen, maar zegt geen klik, dus ik zet meer kracht … schiet de deksel met zijn scherpe rand langs mijn rechter wijsvinger.
Pijn doet het niet, maar het is wel even schrikken want de vellen hangen er aan.
Ondertussen ben ik op zoek naar de betadine en pleisters (just to be sure).
Maar waar had ik die ook alweer gelaten ?
In die ene bak.
Dan doet gelijk vraag 2 zich aan: waar is die ene bak ?
Die heb ik na enig Sherlock Holmes achtig speurwerk eindelijk gevonden, maar er zit niet in wat ik zoek.
Intussen sjouw ik met een hevig bloedende vinger door de hut heen, maar daar kom ik pas later achter.
Op moment-suprême heb je niet door dat je bloed.
Ik zie nu dat ik als klein duimpje een spoor van bloed heb achter gelaten.
Op de vloer, tegen de keukenkastjes, tegen de deur (klink vastpakken) en aan de kraan.
Bij gebrek aan fatsoenlijk bloedstollend materiaal, dan maar keukenpapier.
Nu kan ik op mijn gemak zoeken. Zowel de pleisters als de betadine zaten in de bak waar ik net ook al gekeken had, maar waarschijnlijk overheen keek.
Dat kan 2 dingen betekenen:
a) mannen kunnen niet zoeken
b) de kabouters hebben het heel snel terug gelegd.
Het tweede argument vind ik wat plausibeler en herinner me er aan volgende keer beter op te letten, want ik hou niet zo van proletarisch winkelende sprookjesfiguren.
(mijn vinger is nu een imitatie van rood kapje).
Heb je dat ook wel eens dat je aan het zoeken bent en dat je op een gegeven moment niet meer weet waar je naar op zoek bent ?
En je je vervolgens beseft dat je eigenlijk nutteloos tussen rommel loopt te graaien ?
Nu had ik dit keer een ongestelde vinger die me hielp herinneren.
Gelukkig heb ik nog geen incidenten gehad waar ik kilometers verband aan moest slijten, want het verband ben ik namelijk ook kwijt.
Het is typisch spul dat haal je in huis in de hoop dat je het nooit nodig hebt.
Ik ben ook blij dat ik erachter kom met een klein huishoudelijk stofzuiger ongelukje dat ik nog first-aids spullen in huis moet halen.
Door de chaos, ben ook nog eens mijn geheugen kwijt. Ik ben vreselijk vergeetachtig op dit moment.
Uhhh waar was ik mee bezig ?
Weet niet.
einde ???
Tags: 3 maanden regel, Blokker, dwerg, gnome, kabouter, kruimeldief, ongesteld, pleister, rommel, rotzooi, verband, verhuis, verhuizing, vinger
detailweergave, 0 reactie(s)
Verhuisperikelen (2) - psychische aandoeningen en de 3 maanden regel
11-07-2009 - Columns
Het was een tragische ervaring waar ik psychisch nog jaren last van zal hebben.
Het beeld van dat moment zal me achtervolgen en bijblijven tot de dood mij scheidt van dit aardse leven.
Uren aan psychische zorg zal nodig zijn om mijn weer leven enigszins dragelijk te maken en me te behoeden voor doodsoorzaken anders dan de natuurlijke dood, te wijten aan zelfinflictie.
Ik ben dan wel niet overvallen door een of andere maffe Harry op straat (of de ‘vrolijke’ buurman beneden mij) met een mes of schietapparaat, maar door rotzooi.
Intens veel rotzooi.
Extreem veel rotzooi.
En schuldgevoel.
Het grijpt me naar de keel, wordt benauwd, wordt bang
Alle ik-kom-je-helpen-beloftes ten spijt, heeft iedereen als het puntje bij het paaltje komt -jammergenoeg- net even wat anders te doen op het moment dat ik een hulpkreet slaak (hoor je de cynische ondertoon ??).
Mijn huis is een rotzooi, mijn hoofd is een rotzooi, mijn leven is een rotzooi.
“Accepteer het maar” zegt iedereen, “het hoort bij een verhuizing”.
Maar ik kan het niet accepteren.
Mijn huis is een puinzooi. Overal dozen, leeggeruimde spullen die ergens neergezet zijn met de gedachte “die moet ik dadelijk ergens opruimen omdat ik ze anders kwijt raak”.
Maar dat heb ik inmiddels bij zoveel spullen gedacht, dat het weer een puinzooi wordt en ik ze nou JUIST kwijt raak..
Ik verdrink in de rotzooi. Als ik terplekke ter aarde zou storten, zou het ambulancepersoneel zich een weg moeten banen door een jungle van rotzooi om een Fort Knox (van dozen waar rotzooi ingepakt is) heen.
Een oerwoud waarin een nietje in je voet bijt van het doosje wat ik liet vallen bij het uitruimen van mijn bureaula (is het je wel eens opgevallen dat die dingen zich weten te verstoppen in de meest onopvallende en donkere plekjes van je huis ?).
Of je in je kuit gegrepen wordt door het schemerlampje dat net niet meer in die ene doos paste.
Of dat je de lianen van de uit-het-plafond-hangende-stroomdraden moet ontwijken van de lamp die je net verwijderd hebt (en die nu op een doos ligt met de intentie om ‘m in de volgende doos op te bergen).
Of dat je je scheen stoot tegen het studentikoze dartbord dat rondslingert, omdat het eigenlijk in geen enkele doos past en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen deze bij het vuilnis te zetten.
Ik heb gemerkt dat ik last heb van bewaarzucht.
Voor 23m2 is dat een vervelende aandoening kan ik je vertellen.
Ik wil geen oude rommel meer mee kruien naar mijn nieuwe hut, dus er moet opgeruimd worden.
Ik probeer de stelregel te hanteren: alles wat ik in drie maanden niet gebruikt heb of in de komende drie maanden niet zal gebruiken, gooi ik weg.
Tientallen vuilniszakken met rotzooi heb ik mijn keet uit gekruid (dat is niet overdreven) naar aanleiding van de 3 maanden-regel.
Dit leidt echter voornamelijk tot grote dilemma’s.
Sommige dingen hebben nou eenmaal een sentimentele waarde of er kleeft een schuldgevoel als je ze bij het grofvuil dondert: “deze zijn van je grootvader geweest”.
“Je grootvader heeft deze altijd bewaard om aan zijn kleinkinderen te geven zodat deze er nog wat aan hebben”.
Tot dat alles klaar is moet ik nog hordelopen om aan de andere kant van de kamer te komen, zoeken in welke plastic zak ik mijn sokken ook-al-weer gestopt heb, en moeten vloeken omdat ik met mijn kleine teen tegen de doos aanschop die ik net verzet heb om mijn sokken te kunnen pakken.
Tags: 3 maanden regel, 3 maanden theorie, angst, buurman, oerwoud, rommel, rotzooi, verhuis, verhuizen
detailweergave, 2 reactie(s)
The Pax Stordal adventures
10-07-2009 - Columns
Omdat je Ikea kasten niet zonder gevloek in elkaar krijgt!
Deze grap kreeg ik deze week naar mijn hoofd geslingerd toen ik met tig kilo zware deur van mijn kledingkast op mijn rug door het nauwe trapportaal navigeerde van mijn nieuwe stulpje.
De grap van het gevloek is cliché maar daarom des te meer de waarheid.
Met veel pijn en moeite heb ik destijds mijn Ikea kleding kast in elkaar gezet, maar met verhuizen moet het ding natuurlijk weer uit elkaar.
En inderdaad, dat ging niet zonder de nodige verwensingen aan de het adres van onze lieve Heer.
Een avond kostte het om het apparaat uit elkaar te halen.
Om meer gevloek en een halve dag te besparen hebben we besloten de grote glazen kastdeuren niet uit elkaar te halen en in zijn geheel te vervoeren. Tenslotte, waar moet je het glas laten ?
Bij het in elkaar zetten van mijn kledingkast:
“mmm, dat zijn wel heel veel verschillende schroefjes, en waar zijn deze klemmetjes voor ? Wat is dit eigenlijk ? Waar is de handleiding ?”
“Ergens in een doos, maar weet niet welke”
En op www.ikea.nl is geen handleiding terug te vinden!
Na de handleiding van ikeafans.com gedownload te hebben en de kast in elkaar gezet te hebben, bleek dat het rol systeem van de glazen deuren ergens aanloopt.
Eenmaal bij de Ikea service balie aangekomen:
D: “Heeft u ook de beugels met de wieltjes voor de Pax Stordal kleding kast ?”
I: “De Pax wattes ?”
D: “De Pax Stordal”
I: “Wel ooit van gehoord, maar weet niet wat het is”
D: “Dat is een kledingkast met 2 glazen duren, het wieltje van de linker beugel loopt aan”
Vervolgens wordt de Ikea bijbel erbij gepakt (dat is de gids die wij allen in ons brievenbus krijgen).
In het dikke naslagwerk is de kast spoorloos verdwenen.
I: “Bedoelt u de Pax Lingdal ?”
D: “Nee, Pax Stordal, maar hij ziet er wel hetzelfde uit als ik zo dit plaatje zie”
I: “De Pax Stordal bestaat niet, ik denk dat u de Pax Lingdal bedoelt”
Je snapt hoe deze conversatie zich verder ontwikkelt tot op het niveau van: “Ik ben toch niet gek ?”.
Ernstig aan mezelf twijfelend hebben we uiteindelijk de handleiding van de Pax Lingdal erbij gepakt. De goede beugels staan erin.
Nu de vraag: Welke beugel is het ? (links en rechts zijn verschillend).
Nu volgt een conversatie die ik niet waarheidsgetrouw na kan vertellen.
Ik ga het toch proberen: I = Ikea-dame, D= ik, P = Mijn vader.
D: “Het is de linker beugel, dus dat is deze”
P: “Ja, maar je monteert ‘m aan de binnenkant, dus de rechtse”
D: “Nee, want je draait de deur om”
I: “Als je in de handleiding kijkt is het de rechtse”
D: “nee, want je monteert ‘m aan de binnenkant”
P: “Dus de linkse”
D: “Nee, de rechtse”
I: “Je staat er zo voor, dus de linkse” (ze staat tegenover me en beeldt het dus in spiegelbeeld uit)
D: “Dus de linkse”
I: “Nee de rechtse, want je staat zo”
P: “Maar je draait de beugel om”
D: “Maar je draait ook de deur om”
I: “Voor mij links, voor de kijkers thuis rechts”
P: “Dus de rechtse, want je monteert de beugel zo, als de deur zo staat”
D: “Dan is het toch de linkse ?”
P: “Ja, geloof het wel”
I: “In de handleiding staat ie zo”
D: “Ja maar dat is de binnenkant van de deur in de handleiding, je hangt om zo op”
Wederom is de strekking van de conversatie wel duidelijk mag ik aannemen.
De conversatie eindigde uitkomstloos.
Uiteindelijk hebben we de rechter en de linker beugel meegekregen onder het motto : “heeft u in ieder geval de goede”.
Eenmaal thuis gekomen moest ik voor mezelf bewijzen dat ik niet vroegtijdig begin af te takelen.
Op de handleiding staat inderdaad : “pax stordal”.
Tags: handleiding, ikea, ikea duiven, ikea staphorst, kast, pax lingdal, pax stordal, staphorst, verhuis, verhuizen
detailweergave, 1 reactie(s)
Verhuisperikelen (1) - geluk bij een ongeluk
19-06-2009 - Columns
Als ik mijn evenwicht heb gevonden en naast mijn bed sta, constateer ik dat het piepen uit een doos komt.
Het volgende probleem dient zich al direct aan: welke doos ? Mijn hele kamer staat vol met ingepakte dozen gezien de op handen zijnde verhuizing.
Als ik wist wat het piepen veroorzaakte, kon ik direct de goede doos pakken, gezien ik wel zo slim was geweest om op iedere doos met zwarte stift de inhoud te vermelden.
Even overweeg ik om het piepen te negeren en verder te maffen, maar het geluid is dermate hard en dermate irritant dat ik hierdoor de slaap niet meer zou kunnen vatten.
Na het openen van drie dozen heb ik eindelijk de goede te pakken. Bij ieder stuk zooi wat ik uit de doos trek wordt het geluid luider. Ik ben dit keer goed aan het graven!
Uiteindelijk heb ik de dader te pakken. Het piepding in kwestie blijkt een thermometer te zijn die schijnbaar een tijdgeschakelde alarmfunctie heeft. Bij mij rijst direct de vraag: Waarom heeft een thermometer een wekfunctie, maar belangrijker nog: hoe zet je die uit ?
Er is nergens een knop ‘alarm’ te vinden.
Na alle knoppen ingedrukt te hebben houdt het onding eindelijk zijn mond….. voor 9 minuten.
Nu wordt ik giftig en druk hardhandig alle knoppen nogmaals in en ook in de meest vreemde toetscombinaties probeer ik voor de zekerheid uit.
Het icoontje van het belletje blijft echter onverstoorbaar in beeld staan en 9 minuten later wordt mijn vermoeden werkelijkheid als de thermometer wederom van zich laat horen.
Ik heb het apparaat duidelijk te verstaan gegeven dat wanneer deze niet spoedig zijn mond houdt, deze de rest van zijn leven kan uitdienen in het ‘grote archief’ (over t(h)erminaal gesproken) en hij zijn grote broer, die wel wekker was geworden, kon opzoeken.
Maar dreigen heeft bij dit soort gevallen echter geen zin, zo bleek ook in dit geval 9 minuten later, waardoor ik mij genoodzaakt voelde een daad te stellen door het apparaat mores te leren.
Ik heb hem zijn dierbaarste bezit ontnomen, namelijk: energie (in Jip & Janneke-taal: ik heb de batterijen eruit getrokken).
Mijn oren tuten en genieten van de intense (oorverdovende) stilte die volgt.
Het heeft geholpen, echter heeft het verwijderen van de batterijen ook een nadelig bijeffect: alle functionaliteit is lam gelegd: ook het meten van de thermo is nu uitgeschakeld.
Bang om de batterijen en de temperatuur kwijt te raken en stop ze terug.
Je vermoedt waarschijnlijk al hoe laat het is…. ik wordt nu iedere nacht om 12 uur herinnerd dat ik toch beter de batterijen had kunnen verwijderen.
Het heeft echter twee voordelen: ik weet nu uit welke doos het komt en ik weet hoe warm het is, dat is nou nog eens een geluk bij een ongeluk.
Tags: 3 maanden regel3 maanden theorie, alarm, arnhem, batterij, klok, piep, piepen, slaap, slapen, thermometer, verhuis, verhuizen, wekker
detailweergave, 0 reactie(s)
Van paal tot paal
02-06-2009 - Columns
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)
Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.
De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.
Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)
Tags: arnhemautomatisch, brabant, buurman, christine leduc, electrisch, god, paal, verhuis, verhuizen
detailweergave, 0 reactie(s)