Sleutelwoord "red hat society"
De volgende teksten bevatten het gevraagde sleutelwoord
.)
De eerste weken in mijn nieuwe stad zijn verplicht inburgeren. Dit houdt in: de taal leren spreken, de omgeving verkennen en vertrouwd raken met gebruiken, maar bovenal: accepteren.
Ik doe je bij deze kei gedetailleerd uit de doeken hoe dit verliep en ik hoe mijn levenservaring kei heb verrijkt.
Ik stap deze week uit de trein en ik zie iets paars met rood voorbij schieten.
Nee, echt waar dat is geen grap! (zie stuk over: niet zeuren)
De rode hoedjes vereniging stalkt mij, waar ik ook ga of sta! Ik vind dat kei erg!
Ik kom er niet vanaf. Ik heb alles geprobeerd: praatsessies, zen-therapieën, rattengif, (mislukte) zelfmoordpogingen …. niets helpt. Ik kom er gewoon niet vanaf
Vorige week nog zat ik bij de psychiater uitgebreid uit de doeken te doen dat verhuizen een positieve uitwerking heeft gehad op mijn herstelproces.
Dit uiteraard onder luide begeleiding van een impulsieve oerkreet (die ik compulsief op met willekeurig gekozen tijdstippen op een Gilles de la Tourette wijze de wereld in stuur) die ik speciaal heb ontwikkeld voor de rode-hoedjes-aandoening.
In deze zelfde week ging ik op verkenningstocht uit in mijn kei nieuwe stad.
Al verkennende zie ik een kei oude grijze dame kei voorover gebogen over een rollator kei langzaam stapje voor stapje over het grijze trottoir voorbewegen.
De dame houdt (met grote snelheid) stil bij een kei grote stoere motor die op het trottoir geparkeerd staat.
Op dat zelfde moment komt een brede getatoeëerde spierbundel met (kei) gezwinde spoed aansnellen om een mogelijke diefstal door de rollator-rimpel te voorkomen (of misschien was het wel om krassen door een motor-rollator aanrijding te voorkomen).
Miss krulspeld brengt vervolgens de kei legendarische woorden uit : “Da’s een mooie brommer jongeman”.
Waarop de tatoeage antwoordt met: “Dat is een echte Harley Davidson, mevrouw”.
“Het is wel een mooie hoor, en u heeft ook zo’n mooi tasje”, waardoor het traagheidsmonster genadeloos de zwakke plek van de stoere spierbundel blootlegt: het kei kleine verwijfde tasje dat zijdelings aan de motor is bevestigd.
“daar kun je spullen in opbergen, je hebt geen achterbak”
“dat is handig” antwoordt rimpeltje.
Ook heb deze week al meerdere malen groepen kerels van middelbare leeftijd op solexjes door de stad voorbij zien sjeezen.
Hoever ben je heen op het moment dat je op die leeftijd je dikke reet op een brommertje propt en door een stad scheurt, en niet 1 persoon, maar een hele kudde.
Je zou denken dat deze groep dermate keiveel levenservaring heeft opgedaan dat ze op deze wijze niet aanschouwd willen worden.
Maar het tegendeel werd mij op dat moment kei bewezen.
Eenmaal thuis aangekomen hoor ik een kei raar geluid wat op het geluid van een trompet lijkt. Beredenerend dat het logischer was dat iemand bijvoorbeeld een tafel verschuift (ik ken de geluiden van de buurt nog niet, dus ik vind alles vreemd), hoor ik nog geen 5 minuten later trommelgeroffel (en verdomd als het niet waar is) een trompet spelen.
Ik kijk uit het raam, staat daar een hele carnavalsband op het dakterras bij de buren te pepperen.
Ik wist dat carnaval in de Brabantse stad kei wennen zou worden (volgens mij blijf ik 4
dagen lang in mijn bed liggen met het kussen op mijn hoofd), maar dit had ik toch op z’n allerminst verwacht.
“We hebben een toeschouwer” wordt er vanaf het dakterras met een kei Brabants accent mijn kant op gelald.
Schijnbaar is dit laatste zeer ongebruikelijk in deze kringen …. (me carnaval not know).
Ik wil toepasselijk afsluiten met een kei Brabants afscheid, maar ik kan het niet fatsoenlijk uit mijn bek krijgen.
Volgens de kenners leg ik de klemtoon kei verkeerd.
Ik moet toch nog wel even oefenen voordat ik geslaagd ben voor mijn inburgeringscursus.
HOUDOE!
(kei goed van mij, toch ?)
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik stap deze week de trein uit, het perron op.
Mezelf oriënterend op waar ik was en de trap zich bevond, zie ik vaag uit mijn ooghoek iets paars met rood voorbij flitsen.
Het viel nogal op omdat paars en rood beiden kleuren zijn die nogal afsteken tegen het geel van het NS materieel.
De trein fluit (dat doet tegenwoordig de trein zelf, en niet meer de conducteur).
Ineens zie ik allemaal rood met paarse vlekken voor mijn ogen voorbij sjeezen.
Mijn eerste gedachte: ik moet toch mijn contactlenzen een keer laten nakijken.
Onwennig knipperend met mijn ogen hou ik het op een vlaag van verstandsverbijstering.
Voordat ik onderuit ga of misselijk wordt, pols ik voor de zekerheid mijn temperatuur door mijn hand naar mijn voorhoofd te brengen. Het leek mee te vallen (of tegen, is maar net hoe je het bekijkt).
Zoals je op een zondag gaat picknicken en vakkundig je deken neer heb gelegd en alle vouwen eruit gestreken, zie je eerst 1 mier, dan 3 mieren, vervolgens 10 en dan lijkt ineens het hele grasveld te bewegen!
Dit was nu ook het geval. Links, rechts, voor, achter, echt overal rood met paarse vlekken !
Allemaal oude dametjes uitgedost in fel paarse mantelpakjes met een rood hoedje.
Net of iemand een blik (oude) paarse bessen met rode kroontjes heeft opengetrokken.
De een alleen een hoedje, de ander hoedje met visnet, weer een ander hoedje met visnet met de garnalen er nog in.
Alsof ik allemaal kopieën zag lopen van Annemarie Jorritsma op Koninginnedag.
Omdat ik dacht `dat gelooft thuis niemand` heb ik voor de zekerheid foto`s als bewijs genomen.
Een invasie, ze zijn dan toch gekomen: buitenaardse wezens in klederdracht.
We kunnen ze nu eindelijk onderscheiden van de rest, maar we zijn hopeloos verloren.
We zijn overgeleverd. Er is geen redden meer aan!
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb een oud besje aangeschoten (zonder geweer) wat deze vrolijke rood met paarse carnavalsoptocht te betekenen had.
Vanuit een raam van een aangrenzende woning zwaait een raam open en op gebiedende toon zegt de dame die haar hoofd uit het raam steekt “pssst, ik wil het horen” tegen de vermoedelijke personen die bij haar waren.
Ik was dus toch niet de enige die zich afvroeg welke oorsprong de rode hoedjes parade had.
De dames kwamen terug van een congres van de Red Hat Society (ik verzin het echt niet!).
De dresscode voor het congres is … inderdaad rood met paars.
De Red Hat Society is een club voor dames boven de 50 met een nobele filosofie: niet zeuren en genieten van het leven!
Daar zouden meer dames (en mannen trouwens ook) een voorbeeld aan de rode hoedjes brigade moeten nemen.
Ik heb nog gekscherend gevraagd of het niet-zeuren ze moeilijk viel, toch kreeg ik daar wonderbaarlijkerwijs geen antwoord op (zo gek!).
Ondanks ik de dames hier een beetje te kakken zet, vind ik het wel wat hebben.
Ik denk als iedereen zo`n symbolisch rood hoedje zou kopen dat de wereld er een stuk rooskleuriger uit zou zien.
Tot zover `The invasion of the red hat society`.
Wie me nog steeds niet gelooft : www.redhatnederland.nl , het is echt geen grap!
detailweergave, 1 reactie(s)
Inburgeringscursus
25-06-2009 - Columns
Ik doe je bij deze kei gedetailleerd uit de doeken hoe dit verliep en ik hoe mijn levenservaring kei heb verrijkt.
Ik stap deze week uit de trein en ik zie iets paars met rood voorbij schieten.
Nee, echt waar dat is geen grap! (zie stuk over: niet zeuren)
De rode hoedjes vereniging stalkt mij, waar ik ook ga of sta! Ik vind dat kei erg!
Ik kom er niet vanaf. Ik heb alles geprobeerd: praatsessies, zen-therapieën, rattengif, (mislukte) zelfmoordpogingen …. niets helpt. Ik kom er gewoon niet vanaf
Vorige week nog zat ik bij de psychiater uitgebreid uit de doeken te doen dat verhuizen een positieve uitwerking heeft gehad op mijn herstelproces.
Dit uiteraard onder luide begeleiding van een impulsieve oerkreet (die ik compulsief op met willekeurig gekozen tijdstippen op een Gilles de la Tourette wijze de wereld in stuur) die ik speciaal heb ontwikkeld voor de rode-hoedjes-aandoening.
In deze zelfde week ging ik op verkenningstocht uit in mijn kei nieuwe stad.
Al verkennende zie ik een kei oude grijze dame kei voorover gebogen over een rollator kei langzaam stapje voor stapje over het grijze trottoir voorbewegen.
De dame houdt (met grote snelheid) stil bij een kei grote stoere motor die op het trottoir geparkeerd staat.
Op dat zelfde moment komt een brede getatoeëerde spierbundel met (kei) gezwinde spoed aansnellen om een mogelijke diefstal door de rollator-rimpel te voorkomen (of misschien was het wel om krassen door een motor-rollator aanrijding te voorkomen).
Miss krulspeld brengt vervolgens de kei legendarische woorden uit : “Da’s een mooie brommer jongeman”.
Waarop de tatoeage antwoordt met: “Dat is een echte Harley Davidson, mevrouw”.
“Het is wel een mooie hoor, en u heeft ook zo’n mooi tasje”, waardoor het traagheidsmonster genadeloos de zwakke plek van de stoere spierbundel blootlegt: het kei kleine verwijfde tasje dat zijdelings aan de motor is bevestigd.
“daar kun je spullen in opbergen, je hebt geen achterbak”
“dat is handig” antwoordt rimpeltje.
Ook heb deze week al meerdere malen groepen kerels van middelbare leeftijd op solexjes door de stad voorbij zien sjeezen.
Hoever ben je heen op het moment dat je op die leeftijd je dikke reet op een brommertje propt en door een stad scheurt, en niet 1 persoon, maar een hele kudde.
Je zou denken dat deze groep dermate keiveel levenservaring heeft opgedaan dat ze op deze wijze niet aanschouwd willen worden.
Maar het tegendeel werd mij op dat moment kei bewezen.
Eenmaal thuis aangekomen hoor ik een kei raar geluid wat op het geluid van een trompet lijkt. Beredenerend dat het logischer was dat iemand bijvoorbeeld een tafel verschuift (ik ken de geluiden van de buurt nog niet, dus ik vind alles vreemd), hoor ik nog geen 5 minuten later trommelgeroffel (en verdomd als het niet waar is) een trompet spelen.
Ik kijk uit het raam, staat daar een hele carnavalsband op het dakterras bij de buren te pepperen.
Ik wist dat carnaval in de Brabantse stad kei wennen zou worden (volgens mij blijf ik 4
dagen lang in mijn bed liggen met het kussen op mijn hoofd), maar dit had ik toch op z’n allerminst verwacht.
“We hebben een toeschouwer” wordt er vanaf het dakterras met een kei Brabants accent mijn kant op gelald.
Schijnbaar is dit laatste zeer ongebruikelijk in deze kringen …. (me carnaval not know).
Ik wil toepasselijk afsluiten met een kei Brabants afscheid, maar ik kan het niet fatsoenlijk uit mijn bek krijgen.
Volgens de kenners leg ik de klemtoon kei verkeerd.
Ik moet toch nog wel even oefenen voordat ik geslaagd ben voor mijn inburgeringscursus.
HOUDOE!
(kei goed van mij, toch ?)
Tags: brabantharley davidson, houdoe, inburgeren, inburgering, inburgerings cursus, kei, red hat society
detailweergave, 0 reactie(s)
Niet zeuren!
27-04-2009 - Columns
Mezelf oriënterend op waar ik was en de trap zich bevond, zie ik vaag uit mijn ooghoek iets paars met rood voorbij flitsen.
Het viel nogal op omdat paars en rood beiden kleuren zijn die nogal afsteken tegen het geel van het NS materieel.
De trein fluit (dat doet tegenwoordig de trein zelf, en niet meer de conducteur).
Ineens zie ik allemaal rood met paarse vlekken voor mijn ogen voorbij sjeezen.
Mijn eerste gedachte: ik moet toch mijn contactlenzen een keer laten nakijken.
Onwennig knipperend met mijn ogen hou ik het op een vlaag van verstandsverbijstering.
Voordat ik onderuit ga of misselijk wordt, pols ik voor de zekerheid mijn temperatuur door mijn hand naar mijn voorhoofd te brengen. Het leek mee te vallen (of tegen, is maar net hoe je het bekijkt).
Zoals je op een zondag gaat picknicken en vakkundig je deken neer heb gelegd en alle vouwen eruit gestreken, zie je eerst 1 mier, dan 3 mieren, vervolgens 10 en dan lijkt ineens het hele grasveld te bewegen!
Dit was nu ook het geval. Links, rechts, voor, achter, echt overal rood met paarse vlekken !
Allemaal oude dametjes uitgedost in fel paarse mantelpakjes met een rood hoedje.
Net of iemand een blik (oude) paarse bessen met rode kroontjes heeft opengetrokken.
De een alleen een hoedje, de ander hoedje met visnet, weer een ander hoedje met visnet met de garnalen er nog in.
Alsof ik allemaal kopieën zag lopen van Annemarie Jorritsma op Koninginnedag.
Omdat ik dacht `dat gelooft thuis niemand` heb ik voor de zekerheid foto`s als bewijs genomen.
Een invasie, ze zijn dan toch gekomen: buitenaardse wezens in klederdracht.
We kunnen ze nu eindelijk onderscheiden van de rest, maar we zijn hopeloos verloren.
We zijn overgeleverd. Er is geen redden meer aan!
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb een oud besje aangeschoten (zonder geweer) wat deze vrolijke rood met paarse carnavalsoptocht te betekenen had.
Vanuit een raam van een aangrenzende woning zwaait een raam open en op gebiedende toon zegt de dame die haar hoofd uit het raam steekt “pssst, ik wil het horen” tegen de vermoedelijke personen die bij haar waren.
Ik was dus toch niet de enige die zich afvroeg welke oorsprong de rode hoedjes parade had.
De dames kwamen terug van een congres van de Red Hat Society (ik verzin het echt niet!).
De dresscode voor het congres is … inderdaad rood met paars.
De Red Hat Society is een club voor dames boven de 50 met een nobele filosofie: niet zeuren en genieten van het leven!
Daar zouden meer dames (en mannen trouwens ook) een voorbeeld aan de rode hoedjes brigade moeten nemen.
Ik heb nog gekscherend gevraagd of het niet-zeuren ze moeilijk viel, toch kreeg ik daar wonderbaarlijkerwijs geen antwoord op (zo gek!).
Ondanks ik de dames hier een beetje te kakken zet, vind ik het wel wat hebben.
Ik denk als iedereen zo`n symbolisch rood hoedje zou kopen dat de wereld er een stuk rooskleuriger uit zou zien.
Tot zover `The invasion of the red hat society`.
Wie me nog steeds niet gelooft : www.redhatnederland.nl , het is echt geen grap!
detailweergave, 1 reactie(s)