Sleutelwoord "oud"
De volgende teksten bevatten het gevraagde sleutelwoord
Dat heeft niks te maken met mijn verjaardag die ik vorige maand heb mogen vieren, of dat ik steeds niet op woorden kan komen, en ook niks met de ouwe-lullen-hobby die ik sinds enkele maanden op heb gepakt.
Wel met de Blokker, slaapgebrek en ijspegels die ik van de lakens moet bikken.
Ik vind naar-bed-gaan ronduit vervelend. Dat heb ik al vanaf het moment dat ik leerde lopen: je kon me met geen 10 paarden het bed ik krijgen.
Liggend urenlang naar het plafond staren is bloedsaai en dat mijn gedachten afdwalen naar wat-ik-allemaal-had-kunnen-doen-terwijl-ik-naar-het-plafond-lig-te-staren helpt niet echt mee.
Maar het ergste vind ik wel dat, wanneer je naar bed gaat, het uren duurt voordat het bed warm is. Naar-bed-gaan stel ik daarom graag zo lang mogelijk uit (evenals opstaan overigens).
Twee weken geleden zei iemand tegen mij: voor een paar centen kun je bij de Blokker een elektrische deken kopen.
Een elektrische deken? Dat is toch voor ouwe mensjes die ook in bed plassen en hulpstangen nodig hebben bij het douchen?
(mijn grootouders hadden namelijk zo’n bed met een draadje dat in het stopcontract verdwijnt).
En daar stond ik bij de Blokker ... oog in oog met €17,50 aan warmte in mijn bed (ja, nog steeds vrijgezel hè).
Misschien word ik wel die ouwe lul, maar wel die ouwe lul met een warm bed, en als ik er niemand over vertel ...
Maarja, misschien had ik het dan nu niet op internet moeten zetten.
detailweergave, 0 reactie(s)
Het gebeurde me gisteren weer: “Heb je al een vriendin ?”.
Ik weet zo langzamerhand niet meer wat ik erop moet zeggen en wordt moe om het steeds weer uit te leggen. Na een “nee” verwacht iedereen een verklaring.
Er is in deze maatschappij een cultuurtje ontstaan waarin je een relatie moet hebben, anders ben je niet gelukkig of je bent homo.
Nu kun je in mijn opinie ook een gelukkige homo zijn, maar toch is de homohobby niet aan mij besteed.
Ook ben ik gelukkiger dan ooit, maar dat is weinig mensen aan het verstand te praten.
Ik heb alle vrijheden en hoef niemand wat te verantwoorden. Ik hoef niemand te laten weten waar ik ben en hoef niet te bellen dat ik vanavond niet mee eet.
Ik kan alles zeggen, onbeperkt vloeken, verjaardagen skippen en kan omgaan met wie ik wil. Ik hoef niet verplicht op tweede kerstdag mijn schoonouders gezelschap te houden, terwijl ik eigenlijk denk: had ik maar thuis gezeten met de 3 B’s (Bank, Boek en Borrel).
Ik zal niet ontkennen dat ik het ook aspecten van een relatie mis. Het meeste mis ik de intimiteit, dat iemand naast ligt in bed als je wakker wordt, of gewoon altijd iemand om mee te praten.
Vorige week belandde ik nietsvermoedend in een dikke-kont discussie.
Een dikke-kont discussie is een discussie waar je als man als drijfzand inzakt.
Hetgeen je als man zegt wordt op een verkeerde manier uitgelegd, de onderbouwing van je uitleg verkeerd uitgelegd, en de onderbouwing daarvan weer verkeerd.
Na het knipperen met je ogen ben je 4 keer 90 graden gedraaid en spreek je jezelf tegen. Een discussie die meestal het onderwerp ‘dikke kont’ heeft. Deze discussie begint met de vraag “Heb ik een dikke kont ?”, en eindigt op ‘magische’ wijze altijd met de conclusie dat je haar kont te dik vindt.
De vrouw laat met deze techniek de man zeggen wat hij helemaal niet vindt, om zich er vervolgens gekwetst over te voelen.
Voor mij is dit equivalent aan: “vrouw ziet een punaise liggen, gaat er met blote voeten in staan, en geeft man de schuld dat het pijn doet”.
Het meest bizarre vind ik dan nog dat wanneer je als man kwaad wordt over de gehanteerde dikke-kont techniek, vraagt de vrouw bloedserieus: “waarom wordt je nou kwaad ?”.
Een man zegt wat hij bedoelt, niet wat de vrouw denkt dat hij er mogelijk mee kan bedoelen.
Voor wie het nog niet helemaal snapt, doet een grote hamburgertent (die zelf overigens dikke konten veroorzaakt) in 30 seconden even uit de doeken hoe zo’n discussie verloopt: youtube filmpje
De dikke-kont discussie kan ik missen als kiespijn en het stemt me blij dat er aan mijn vrijgezellenkont geen polonaise (of punaise) is.
De dikke-kont techniek is de grootste anti-reklame voor het vrouwelijk ras.
Gelukkig zijn niet alle vrouwen zo, en zijn er mannen die het slikken, anders zou menselijk ras wel eens met uitsterven bedreigd kunnen worden.
Ik ben gelukkig met wie ik ben en hoe ik ben alleen. Ik heb daar een ander niet voor nodig.
En komt er toch onverwachts een lover om de hoek zetten, is ze een extraatje voor mijn leven en niet een ontbrekend deel om gelukkig kan zijn.
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik ben vandaag overvallen.
Het was een tragische ervaring waar ik psychisch nog jaren last van zal hebben.
Het beeld van dat moment zal me achtervolgen en bijblijven tot de dood mij scheidt van dit aardse leven.
Uren aan psychische zorg zal nodig zijn om mijn weer leven enigszins dragelijk te maken en me te behoeden voor doodsoorzaken anders dan de natuurlijke dood, te wijten aan zelfinflictie.
Ik ben dan wel niet overvallen door een of andere maffe Harry op straat (of de ‘vrolijke’ buurman beneden mij) met een mes of schietapparaat, maar door rotzooi.
Intens veel rotzooi.
Extreem veel rotzooi.
En schuldgevoel.
Het grijpt me naar de keel, wordt benauwd, wordt bang
Alle ik-kom-je-helpen-beloftes ten spijt, heeft iedereen als het puntje bij het paaltje komt -jammergenoeg- net even wat anders te doen op het moment dat ik een hulpkreet slaak (hoor je de cynische ondertoon ??).
Mijn huis is een rotzooi, mijn hoofd is een rotzooi, mijn leven is een rotzooi.
“Accepteer het maar” zegt iedereen, “het hoort bij een verhuizing”.
Maar ik kan het niet accepteren.
Mijn huis is een puinzooi. Overal dozen, leeggeruimde spullen die ergens neergezet zijn met de gedachte “die moet ik dadelijk ergens opruimen omdat ik ze anders kwijt raak”.
Maar dat heb ik inmiddels bij zoveel spullen gedacht, dat het weer een puinzooi wordt en ik ze nou JUIST kwijt raak..
Ik verdrink in de rotzooi. Als ik terplekke ter aarde zou storten, zou het ambulancepersoneel zich een weg moeten banen door een jungle van rotzooi om een Fort Knox (van dozen waar rotzooi ingepakt is) heen.
Een oerwoud waarin een nietje in je voet bijt van het doosje wat ik liet vallen bij het uitruimen van mijn bureaula (is het je wel eens opgevallen dat die dingen zich weten te verstoppen in de meest onopvallende en donkere plekjes van je huis ?).
Of je in je kuit gegrepen wordt door het schemerlampje dat net niet meer in die ene doos paste.
Of dat je de lianen van de uit-het-plafond-hangende-stroomdraden moet ontwijken van de lamp die je net verwijderd hebt (en die nu op een doos ligt met de intentie om ‘m in de volgende doos op te bergen).
Of dat je je scheen stoot tegen het studentikoze dartbord dat rondslingert, omdat het eigenlijk in geen enkele doos past en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen deze bij het vuilnis te zetten.
Ik heb gemerkt dat ik last heb van bewaarzucht.
Voor 23m2 is dat een vervelende aandoening kan ik je vertellen.
Ik wil geen oude rommel meer mee kruien naar mijn nieuwe hut, dus er moet opgeruimd worden.
Ik probeer de stelregel te hanteren: alles wat ik in drie maanden niet gebruikt heb of in de komende drie maanden niet zal gebruiken, gooi ik weg.
Tientallen vuilniszakken met rotzooi heb ik mijn keet uit gekruid (dat is niet overdreven) naar aanleiding van de 3 maanden-regel.
Dit leidt echter voornamelijk tot grote dilemma’s.
Sommige dingen hebben nou eenmaal een sentimentele waarde of er kleeft een schuldgevoel als je ze bij het grofvuil dondert: “deze zijn van je grootvader geweest”.
“Je grootvader heeft deze altijd bewaard om aan zijn kleinkinderen te geven zodat deze er nog wat aan hebben”.
Tot dat alles klaar is moet ik nog hordelopen om aan de andere kant van de kamer te komen, zoeken in welke plastic zak ik mijn sokken ook-al-weer gestopt heb, en moeten vloeken omdat ik met mijn kleine teen tegen de doos aanschop die ik net verzet heb om mijn sokken te kunnen pakken.
detailweergave, 2 reactie(s)
.)
De eerste weken in mijn nieuwe stad zijn verplicht inburgeren. Dit houdt in: de taal leren spreken, de omgeving verkennen en vertrouwd raken met gebruiken, maar bovenal: accepteren.
Ik doe je bij deze kei gedetailleerd uit de doeken hoe dit verliep en ik hoe mijn levenservaring kei heb verrijkt.
Ik stap deze week uit de trein en ik zie iets paars met rood voorbij schieten.
Nee, echt waar dat is geen grap! (zie stuk over: niet zeuren)
De rode hoedjes vereniging stalkt mij, waar ik ook ga of sta! Ik vind dat kei erg!
Ik kom er niet vanaf. Ik heb alles geprobeerd: praatsessies, zen-therapieën, rattengif, (mislukte) zelfmoordpogingen …. niets helpt. Ik kom er gewoon niet vanaf
Vorige week nog zat ik bij de psychiater uitgebreid uit de doeken te doen dat verhuizen een positieve uitwerking heeft gehad op mijn herstelproces.
Dit uiteraard onder luide begeleiding van een impulsieve oerkreet (die ik compulsief op met willekeurig gekozen tijdstippen op een Gilles de la Tourette wijze de wereld in stuur) die ik speciaal heb ontwikkeld voor de rode-hoedjes-aandoening.
In deze zelfde week ging ik op verkenningstocht uit in mijn kei nieuwe stad.
Al verkennende zie ik een kei oude grijze dame kei voorover gebogen over een rollator kei langzaam stapje voor stapje over het grijze trottoir voorbewegen.
De dame houdt (met grote snelheid) stil bij een kei grote stoere motor die op het trottoir geparkeerd staat.
Op dat zelfde moment komt een brede getatoeëerde spierbundel met (kei) gezwinde spoed aansnellen om een mogelijke diefstal door de rollator-rimpel te voorkomen (of misschien was het wel om krassen door een motor-rollator aanrijding te voorkomen).
Miss krulspeld brengt vervolgens de kei legendarische woorden uit : “Da’s een mooie brommer jongeman”.
Waarop de tatoeage antwoordt met: “Dat is een echte Harley Davidson, mevrouw”.
“Het is wel een mooie hoor, en u heeft ook zo’n mooi tasje”, waardoor het traagheidsmonster genadeloos de zwakke plek van de stoere spierbundel blootlegt: het kei kleine verwijfde tasje dat zijdelings aan de motor is bevestigd.
“daar kun je spullen in opbergen, je hebt geen achterbak”
“dat is handig” antwoordt rimpeltje.
Ook heb deze week al meerdere malen groepen kerels van middelbare leeftijd op solexjes door de stad voorbij zien sjeezen.
Hoever ben je heen op het moment dat je op die leeftijd je dikke reet op een brommertje propt en door een stad scheurt, en niet 1 persoon, maar een hele kudde.
Je zou denken dat deze groep dermate keiveel levenservaring heeft opgedaan dat ze op deze wijze niet aanschouwd willen worden.
Maar het tegendeel werd mij op dat moment kei bewezen.
Eenmaal thuis aangekomen hoor ik een kei raar geluid wat op het geluid van een trompet lijkt. Beredenerend dat het logischer was dat iemand bijvoorbeeld een tafel verschuift (ik ken de geluiden van de buurt nog niet, dus ik vind alles vreemd), hoor ik nog geen 5 minuten later trommelgeroffel (en verdomd als het niet waar is) een trompet spelen.
Ik kijk uit het raam, staat daar een hele carnavalsband op het dakterras bij de buren te pepperen.
Ik wist dat carnaval in de Brabantse stad kei wennen zou worden (volgens mij blijf ik 4
dagen lang in mijn bed liggen met het kussen op mijn hoofd), maar dit had ik toch op z’n allerminst verwacht.
“We hebben een toeschouwer” wordt er vanaf het dakterras met een kei Brabants accent mijn kant op gelald.
Schijnbaar is dit laatste zeer ongebruikelijk in deze kringen …. (me carnaval not know).
Ik wil toepasselijk afsluiten met een kei Brabants afscheid, maar ik kan het niet fatsoenlijk uit mijn bek krijgen.
Volgens de kenners leg ik de klemtoon kei verkeerd.
Ik moet toch nog wel even oefenen voordat ik geslaagd ben voor mijn inburgeringscursus.
HOUDOE!
(kei goed van mij, toch ?)
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Er wordt onder vrouwen vaak gekscherend gezegd dat mannen net kleine kinderen zijn. Ik denk dat dat in een essentie ook wel waar is.
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
detailweergave, 0 reactie(s)
Ik word oud
28-01-2012 - Easter eggsDat heeft niks te maken met mijn verjaardag die ik vorige maand heb mogen vieren, of dat ik steeds niet op woorden kan komen, en ook niks met de ouwe-lullen-hobby die ik sinds enkele maanden op heb gepakt.
Wel met de Blokker, slaapgebrek en ijspegels die ik van de lakens moet bikken.
Ik vind naar-bed-gaan ronduit vervelend. Dat heb ik al vanaf het moment dat ik leerde lopen: je kon me met geen 10 paarden het bed ik krijgen.
Liggend urenlang naar het plafond staren is bloedsaai en dat mijn gedachten afdwalen naar wat-ik-allemaal-had-kunnen-doen-terwijl-ik-naar-het-plafond-lig-te-staren helpt niet echt mee.
Maar het ergste vind ik wel dat, wanneer je naar bed gaat, het uren duurt voordat het bed warm is. Naar-bed-gaan stel ik daarom graag zo lang mogelijk uit (evenals opstaan overigens).
Twee weken geleden zei iemand tegen mij: voor een paar centen kun je bij de Blokker een elektrische deken kopen.
Een elektrische deken? Dat is toch voor ouwe mensjes die ook in bed plassen en hulpstangen nodig hebben bij het douchen?
(mijn grootouders hadden namelijk zo’n bed met een draadje dat in het stopcontract verdwijnt).
En daar stond ik bij de Blokker ... oog in oog met €17,50 aan warmte in mijn bed (ja, nog steeds vrijgezel hè).
Misschien word ik wel die ouwe lul, maar wel die ouwe lul met een warm bed, en als ik er niemand over vertel ...
Maarja, misschien had ik het dan nu niet op internet moeten zetten.
detailweergave, 0 reactie(s)
De dikke kont discussie
17-11-2011 - ColumnsHet gebeurde me gisteren weer: “Heb je al een vriendin ?”.
Ik weet zo langzamerhand niet meer wat ik erop moet zeggen en wordt moe om het steeds weer uit te leggen. Na een “nee” verwacht iedereen een verklaring.
Er is in deze maatschappij een cultuurtje ontstaan waarin je een relatie moet hebben, anders ben je niet gelukkig of je bent homo.
Nu kun je in mijn opinie ook een gelukkige homo zijn, maar toch is de homohobby niet aan mij besteed.
Ook ben ik gelukkiger dan ooit, maar dat is weinig mensen aan het verstand te praten.
Ik heb alle vrijheden en hoef niemand wat te verantwoorden. Ik hoef niemand te laten weten waar ik ben en hoef niet te bellen dat ik vanavond niet mee eet.
Ik kan alles zeggen, onbeperkt vloeken, verjaardagen skippen en kan omgaan met wie ik wil. Ik hoef niet verplicht op tweede kerstdag mijn schoonouders gezelschap te houden, terwijl ik eigenlijk denk: had ik maar thuis gezeten met de 3 B’s (Bank, Boek en Borrel).
Ik zal niet ontkennen dat ik het ook aspecten van een relatie mis. Het meeste mis ik de intimiteit, dat iemand naast ligt in bed als je wakker wordt, of gewoon altijd iemand om mee te praten.
Vorige week belandde ik nietsvermoedend in een dikke-kont discussie.
Een dikke-kont discussie is een discussie waar je als man als drijfzand inzakt.
Hetgeen je als man zegt wordt op een verkeerde manier uitgelegd, de onderbouwing van je uitleg verkeerd uitgelegd, en de onderbouwing daarvan weer verkeerd.
Na het knipperen met je ogen ben je 4 keer 90 graden gedraaid en spreek je jezelf tegen. Een discussie die meestal het onderwerp ‘dikke kont’ heeft. Deze discussie begint met de vraag “Heb ik een dikke kont ?”, en eindigt op ‘magische’ wijze altijd met de conclusie dat je haar kont te dik vindt.
De vrouw laat met deze techniek de man zeggen wat hij helemaal niet vindt, om zich er vervolgens gekwetst over te voelen.
Voor mij is dit equivalent aan: “vrouw ziet een punaise liggen, gaat er met blote voeten in staan, en geeft man de schuld dat het pijn doet”.
Het meest bizarre vind ik dan nog dat wanneer je als man kwaad wordt over de gehanteerde dikke-kont techniek, vraagt de vrouw bloedserieus: “waarom wordt je nou kwaad ?”.
Een man zegt wat hij bedoelt, niet wat de vrouw denkt dat hij er mogelijk mee kan bedoelen.
Voor wie het nog niet helemaal snapt, doet een grote hamburgertent (die zelf overigens dikke konten veroorzaakt) in 30 seconden even uit de doeken hoe zo’n discussie verloopt: youtube filmpje
De dikke-kont discussie kan ik missen als kiespijn en het stemt me blij dat er aan mijn vrijgezellenkont geen polonaise (of punaise) is.
De dikke-kont techniek is de grootste anti-reklame voor het vrouwelijk ras.
Gelukkig zijn niet alle vrouwen zo, en zijn er mannen die het slikken, anders zou menselijk ras wel eens met uitsterven bedreigd kunnen worden.
Ik ben gelukkig met wie ik ben en hoe ik ben alleen. Ik heb daar een ander niet voor nodig.
En komt er toch onverwachts een lover om de hoek zetten, is ze een extraatje voor mijn leven en niet een ontbrekend deel om gelukkig kan zijn.
Tags: dikke kont, discussie, geluk, gelukkig, happy single, heb ik een dikke kont, man, relatie, schoonouders, single, vrouw
detailweergave, 0 reactie(s)
Verhuisperikelen (2) - psychische aandoeningen en de 3 maanden regel
11-07-2009 - Columns
Het was een tragische ervaring waar ik psychisch nog jaren last van zal hebben.
Het beeld van dat moment zal me achtervolgen en bijblijven tot de dood mij scheidt van dit aardse leven.
Uren aan psychische zorg zal nodig zijn om mijn weer leven enigszins dragelijk te maken en me te behoeden voor doodsoorzaken anders dan de natuurlijke dood, te wijten aan zelfinflictie.
Ik ben dan wel niet overvallen door een of andere maffe Harry op straat (of de ‘vrolijke’ buurman beneden mij) met een mes of schietapparaat, maar door rotzooi.
Intens veel rotzooi.
Extreem veel rotzooi.
En schuldgevoel.
Het grijpt me naar de keel, wordt benauwd, wordt bang
Alle ik-kom-je-helpen-beloftes ten spijt, heeft iedereen als het puntje bij het paaltje komt -jammergenoeg- net even wat anders te doen op het moment dat ik een hulpkreet slaak (hoor je de cynische ondertoon ??).
Mijn huis is een rotzooi, mijn hoofd is een rotzooi, mijn leven is een rotzooi.
“Accepteer het maar” zegt iedereen, “het hoort bij een verhuizing”.
Maar ik kan het niet accepteren.
Mijn huis is een puinzooi. Overal dozen, leeggeruimde spullen die ergens neergezet zijn met de gedachte “die moet ik dadelijk ergens opruimen omdat ik ze anders kwijt raak”.
Maar dat heb ik inmiddels bij zoveel spullen gedacht, dat het weer een puinzooi wordt en ik ze nou JUIST kwijt raak..
Ik verdrink in de rotzooi. Als ik terplekke ter aarde zou storten, zou het ambulancepersoneel zich een weg moeten banen door een jungle van rotzooi om een Fort Knox (van dozen waar rotzooi ingepakt is) heen.
Een oerwoud waarin een nietje in je voet bijt van het doosje wat ik liet vallen bij het uitruimen van mijn bureaula (is het je wel eens opgevallen dat die dingen zich weten te verstoppen in de meest onopvallende en donkere plekjes van je huis ?).
Of je in je kuit gegrepen wordt door het schemerlampje dat net niet meer in die ene doos paste.
Of dat je de lianen van de uit-het-plafond-hangende-stroomdraden moet ontwijken van de lamp die je net verwijderd hebt (en die nu op een doos ligt met de intentie om ‘m in de volgende doos op te bergen).
Of dat je je scheen stoot tegen het studentikoze dartbord dat rondslingert, omdat het eigenlijk in geen enkele doos past en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen deze bij het vuilnis te zetten.
Ik heb gemerkt dat ik last heb van bewaarzucht.
Voor 23m2 is dat een vervelende aandoening kan ik je vertellen.
Ik wil geen oude rommel meer mee kruien naar mijn nieuwe hut, dus er moet opgeruimd worden.
Ik probeer de stelregel te hanteren: alles wat ik in drie maanden niet gebruikt heb of in de komende drie maanden niet zal gebruiken, gooi ik weg.
Tientallen vuilniszakken met rotzooi heb ik mijn keet uit gekruid (dat is niet overdreven) naar aanleiding van de 3 maanden-regel.
Dit leidt echter voornamelijk tot grote dilemma’s.
Sommige dingen hebben nou eenmaal een sentimentele waarde of er kleeft een schuldgevoel als je ze bij het grofvuil dondert: “deze zijn van je grootvader geweest”.
“Je grootvader heeft deze altijd bewaard om aan zijn kleinkinderen te geven zodat deze er nog wat aan hebben”.
Tot dat alles klaar is moet ik nog hordelopen om aan de andere kant van de kamer te komen, zoeken in welke plastic zak ik mijn sokken ook-al-weer gestopt heb, en moeten vloeken omdat ik met mijn kleine teen tegen de doos aanschop die ik net verzet heb om mijn sokken te kunnen pakken.
Tags: 3 maanden regel, 3 maanden theorie, angst, buurman, oerwoud, rommel, rotzooi, verhuis, verhuizen
detailweergave, 2 reactie(s)
Inburgeringscursus
25-06-2009 - Columns
Ik doe je bij deze kei gedetailleerd uit de doeken hoe dit verliep en ik hoe mijn levenservaring kei heb verrijkt.
Ik stap deze week uit de trein en ik zie iets paars met rood voorbij schieten.
Nee, echt waar dat is geen grap! (zie stuk over: niet zeuren)
De rode hoedjes vereniging stalkt mij, waar ik ook ga of sta! Ik vind dat kei erg!
Ik kom er niet vanaf. Ik heb alles geprobeerd: praatsessies, zen-therapieën, rattengif, (mislukte) zelfmoordpogingen …. niets helpt. Ik kom er gewoon niet vanaf
Vorige week nog zat ik bij de psychiater uitgebreid uit de doeken te doen dat verhuizen een positieve uitwerking heeft gehad op mijn herstelproces.
Dit uiteraard onder luide begeleiding van een impulsieve oerkreet (die ik compulsief op met willekeurig gekozen tijdstippen op een Gilles de la Tourette wijze de wereld in stuur) die ik speciaal heb ontwikkeld voor de rode-hoedjes-aandoening.
In deze zelfde week ging ik op verkenningstocht uit in mijn kei nieuwe stad.
Al verkennende zie ik een kei oude grijze dame kei voorover gebogen over een rollator kei langzaam stapje voor stapje over het grijze trottoir voorbewegen.
De dame houdt (met grote snelheid) stil bij een kei grote stoere motor die op het trottoir geparkeerd staat.
Op dat zelfde moment komt een brede getatoeëerde spierbundel met (kei) gezwinde spoed aansnellen om een mogelijke diefstal door de rollator-rimpel te voorkomen (of misschien was het wel om krassen door een motor-rollator aanrijding te voorkomen).
Miss krulspeld brengt vervolgens de kei legendarische woorden uit : “Da’s een mooie brommer jongeman”.
Waarop de tatoeage antwoordt met: “Dat is een echte Harley Davidson, mevrouw”.
“Het is wel een mooie hoor, en u heeft ook zo’n mooi tasje”, waardoor het traagheidsmonster genadeloos de zwakke plek van de stoere spierbundel blootlegt: het kei kleine verwijfde tasje dat zijdelings aan de motor is bevestigd.
“daar kun je spullen in opbergen, je hebt geen achterbak”
“dat is handig” antwoordt rimpeltje.
Ook heb deze week al meerdere malen groepen kerels van middelbare leeftijd op solexjes door de stad voorbij zien sjeezen.
Hoever ben je heen op het moment dat je op die leeftijd je dikke reet op een brommertje propt en door een stad scheurt, en niet 1 persoon, maar een hele kudde.
Je zou denken dat deze groep dermate keiveel levenservaring heeft opgedaan dat ze op deze wijze niet aanschouwd willen worden.
Maar het tegendeel werd mij op dat moment kei bewezen.
Eenmaal thuis aangekomen hoor ik een kei raar geluid wat op het geluid van een trompet lijkt. Beredenerend dat het logischer was dat iemand bijvoorbeeld een tafel verschuift (ik ken de geluiden van de buurt nog niet, dus ik vind alles vreemd), hoor ik nog geen 5 minuten later trommelgeroffel (en verdomd als het niet waar is) een trompet spelen.
Ik kijk uit het raam, staat daar een hele carnavalsband op het dakterras bij de buren te pepperen.
Ik wist dat carnaval in de Brabantse stad kei wennen zou worden (volgens mij blijf ik 4
dagen lang in mijn bed liggen met het kussen op mijn hoofd), maar dit had ik toch op z’n allerminst verwacht.
“We hebben een toeschouwer” wordt er vanaf het dakterras met een kei Brabants accent mijn kant op gelald.
Schijnbaar is dit laatste zeer ongebruikelijk in deze kringen …. (me carnaval not know).
Ik wil toepasselijk afsluiten met een kei Brabants afscheid, maar ik kan het niet fatsoenlijk uit mijn bek krijgen.
Volgens de kenners leg ik de klemtoon kei verkeerd.
Ik moet toch nog wel even oefenen voordat ik geslaagd ben voor mijn inburgeringscursus.
HOUDOE!
(kei goed van mij, toch ?)
Tags: brabantharley davidson, houdoe, inburgeren, inburgering, inburgerings cursus, kei, red hat society
detailweergave, 0 reactie(s)
Mannen zijn net kinderen
09-02-2009 - Columns
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
Tags: agenda, bloot, borsten, god, jong, jongen, jongensdroom, kind, kleur, klikrek, lego, legoland, legosteen, leven, man, mannen, meisje, modeltrein, ns, oud, poster, puber, puberteit, rails, rondborstig, sekse, trein, vrouw, vrouwen
detailweergave, 0 reactie(s)