Mijn sprookje met wrang einde

19-10-2010 - Columns

Op het moment dat ik besloot dat ik graag schrijver wilde worden, had ik direct ook besloten dat er een boek van mij zou uitkomen.
Het zou een dik boek worden met een kaft waarop mijn naam zou staan en daaronder een foto van een mooie dame die de lezer vriendelijk toelacht.
Op mijn achterkant stond mijn verkorte (toekomstige) biografie die ik eigenlijk in mijn hoofd ook al geschreven had.
Ik zag mezelf al achter de katheder staan op de dag van mijn boekpresentatie.
Ik zag ook al de enorme lange rij voor me van mensen die stonden te wachten op mijn signatuur in hun exemplaar van het boek.
Dranghekken waren nodig om de uitzinnige menigte enigszins in bedwang te houden.
De Telegraaf zou koppen : “De meest briljante debuutroman ooit”, en ik zou sneller zijn dan Matthijs van Nieuwkerk wanneer ik naast hem zou zitten in De wereld draait door.

De omstandigheden waren geschapen, nu nog een kleinigheidje: het boek.
Hoe ik te werk moest gaan wist ik nog niet, waar het boek over moest gaan, evenmin, evenals de stijl van het boek en de verhaalvorm.
Vol goede moed kocht ik een boek over het schrijven van romans voor dummies en deed zelfstandig een onderzoek welke elementen een goed verhaal zou moeten bevatten.
De uitkomst van dit onderzoek was lichtelijk voorspelbaar:
1. Er moet minstens één iemand dood gaan, het liefst de hoofdpersoon. Dit kan zonder problemen op de laatste bladzijde, zodat de lezer een heerlijk wrang gevoel krijgt het hele verhaal voor niets gelezen te hebben.
2. Er moet een liefdeslijn door het verhaal heen lopen: jongetje-meisje, jongetje-jongetje, meisje-meisje of meerdere jongetjes en meisjes tegelijk (al spreekt dat laatste een zeer specifieke doelgroep aan), maakt niet uit.
3. Er moeten één of meerdere potjes, in werkelijkheid niet te evenaren, dampende perfecte sex in zitten. Zonder gesteggel op achterbanken van auto’s, discussies over te nat/te droog, te hard/te slap, iets-meer-naar-rechts/links/boven/onder, vieze lakens, afgaande rookalarmen, gebeld worden, kramp of naast-het-matras-schietende-knieën-die-terecht-komen-op-de-houten-lattenbodem.

Ik ging stijlen vergelijken, wat wilde ik/wat past bij mij ?
Een aantal fantasievolle films verder had ik besloten dat ik een sprookje zou schrijven.
Het zou Harry Potter worden, maar dan beter.
Om de 18+ factor uit de vergelijking weg te kunnen strepen zou het een sprookje voor volwassenen worden.Dit gaf mij alle vrijheid.
Er zouden tovenaars in voorkomen, elfjes, trollen en muizels.
Muizels was mijn fantasievolle uitvinding van muizen met vleugels.

Ik heb vele verwoede pogingen gedaan om een verhaal te schrijven maar vele bloedden na een half A4-tje al dood.
Na het neerpennen van de clou of de rode draad was voor mij de lol er af.
Het boek over het schrijven van romans was me te dik, kostte me te veel moeite om het door te ploegen en ligt inmiddels stof te happen bovenop een stapel andere impuls aankopen.
Ook mijn muizels uitvinding werd genadeloos neergesabeld door een vriend die scherp op merkte:”vleermuizen bedoel je”.

De lol was er definitief vanaf en de moed, zin en geduld zakte mij in de schoenen.
Misschien moet ik toch maar geen schrijver worden....
Ik hou het maar bij het schrijven van kleine verhaaltjes en columns.
Misschien kunnen die ooit samengebundeld worden en heb ik alsnog mijn felbegeerde boek, boekpresentatie, signeersessie en biografie met foto op de achterkant





detailweergave, 1 reactie(s)

Grijze haren en rimpelvingers

02-09-2010 - Columns

Ik vind het moeilijk om met gebonden handen te moeten toekijken hoe mijn grootmoeder steeds ouder wordt en moeite krijgt met de meest eenvoudige (dagelijkse) zaken.
Kaartjes kopen bij de NS automaat is een probleem, pinnen wil niet meer vlotten en ze kan in een telefoongesprek soms drie keer hetzelfde vertellen.
Ook kan ze oprecht verontwaardigd zeggen over mijn moeder:”ik heb haar vanochtend gesproken, maar sindsdien heb ik HE-LE-MAAL NIKS meer van haar gehoord”.

Ze ziet niet meer zo goed en valt om de haverklap over stoeprandjes/van trapjes/afstapjes en over automatisch omhoog komende paaltjes (nou zou dat laatste in de familie kunnen zitten: http://www.dennisschraven.nl/weblog/47/er-stond-hier-toch-ergens-.html).
Als ik met haar over straat loop, pak ik haar jas vast om te zorgen dat ze nergens over struikelt bij dreigend ‘gevaar’.
En dan weet ze nog dat ene stoeprandje uit te kiezen waar ik niet over nagedacht heb.

Met de jaren verdwijnen ook steeds meer koffiekoekjes en pepermuntjes in haar tas onder het motto: “voor straks”.
Ook kan ze hardop in een chique restaurant zeggen dat haar prakkie niet te pruimen is, omdat ze niet in de gaten heeft dat de ober naast haar staat.

Het enige wat beter wordt is haar voordring-vermogen.
Het schuin insteken in wachtrijen, omdat er iemand staat te suffen, heeft ze inmiddels tot ware kunst verheven.
Dat buit ik ook wel eens schaamteloos uit wanneer we bijvoorbeeld bij Jan de Groot Bossche Bollen gaan eten. Omdat ik mijn fiets nog op slot moet zetten en ik een kudde grijze koppies richting de ingang zie scharrelen, grijp ik haar behendig ik haar kraag en schreeuw (anders hoort ze het niet): “ga alvast een tafeltje uitzoeken”.

Toch blijft het wel vooral MIJN oma.
De oma waarmee ik regelmatig naar een concert ga en na afloop shoarma of kebab ga eten.
De oma waarmee ik lachend mee in de hondenmand lig als we gestruikeld zijn, toen we maf liepen te dansen.
De oma die me afsnauwt in de kerk tijdens een begrafenis “Kijk voor je!”, omdat ze anders in de lach schiet als we elkaar aankijken. Dit op het moment dat er iemand van het kerkkoor van het podium af lazert en op haar rug ligt met haar benen in de lucht.
De oma waartegen ik hardop tegen kan zeggen in de supermarkt (als ze weer eens van een trapje is gevallen en daardoor mank loopt): “Hé ouwe! Loop eens door, dat duurt uren zo”. Deze humor werd door omstanders niet begrepen.

Ik hoop dat ze nog lang bij me blijft.




detailweergave, 0 reactie(s)

Van paal tot paal

02-06-2009 - Columns

God moet gegniffeld hebben toen hij het mens-erger-je-niet spel uit zijn kast-des-levens trok.
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)

Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.

De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.

Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)




detailweergave, 0 reactie(s)

Er stond hier toch ergens ...

10-05-2009 - Columns

In haast sluit ik mijn voordeur en stap op mijn fiets.
In gedachten verzonken over wat ik allemaal nog moet doen en wat er staat te gebeuren staat deze week, bedenk ik opeens heel paniekerig : “Er stond hier toch ergens ...”
KLABAF!
Kutjehoer, heb ik weer!

Ik ben er al minimaal duizend keer probleemloos omheen gefietst.
Ik heb mensen er op de meest ongelukkige manieren overheen zien vallen, waarbij er zelfs ambulances aan te pas moesten komen om de luid kermende slachtoffers op te halen.
Ik heb auto`s opgetild zien worden, zwaar verminkt en total loss zien rijden op het paaltje, zelfs zo ernstig dat de gemeentelijke reinigingsdienst de rotzooi op moest ruimen en een sleepwagen aan te pas moest komen om het nieuwe lijk naar het autokerkhof te begeleiden.
Ik heb mijn eigen grootmoeder er lelijk over zien vallen, die behalve een kapotte bril, pijn en wat schrammen gelukkig niets had.
En nu was ik aan de beurt!

Ik heb het natuurlijk over de paaltjes die automatisch uit de grond komen om autoverkeer niet door de binnenstad te laten rijden.
Het lijkt een mooie oplossing, maar de praktijk is anders.

Ik wordt regelmatig `s ochtends om 6 uur gewekt door het piep-piep-piep geluid wat een bus produceert als deze achteruit rijdt, omdat de paaltjes niet of niet op tijd open gaan.
Op het moment van dit schrijven wordt ik zojuist weer geconfronteerd met het inmiddels vertrouwde piep-piep-piep geluid.
Ambulances, brandweer -en politiewagens staan soms met loeiende sirenes een minuut lang te wachten tot de paaltjes open gaan.
Soms gaan de paaltjes niet eens open en moet de bus, ambulance, brandweer- of politiewagen terug en omrijden.

Buurtbewoners die dit vaker mee hebben gemaakt snelden toe na mijn kamikaze actie.
“Hoe krijg je dat dan voor elkaar ?”
Ik kon alleen mijn schouders ophalen, omdat ik eigenlijk op dat moment ook niet direct kon verklaren wat er 2 seconden geleden was gebeurd.

Als ik resumeer weet ik dat ik een split-second voor de impact in mijn handrem kneep, maar er finaal doorheen kneep.
Ik besloot nog een laatste verwoede ontwijkpoging te doen, maar het mocht niet meer baten: mijn trapper raakte alsnog het paaltje.
Zoals een geoefende danser betaamd zwaaide ik gracieus nog net op tijd mijn been achterwaarts, omdat deze anders op zeer pijnlijke wijze tussen de fiets en het paaltje geparkeerd zou worden.
Ik weet ook nog dat ik me voorbereide op de impact die komen ging en deze goed absorbeerde, als ik een voorruit had gehad op mijn fiets had ik goudvis gespeeld (met mijn lippen tegen het glas) of was ik er finaal doorheen gegaan.
De klap was dermate hard dat mijn achterwiel van de grond werd getild.
Het moet minstens een komisch gezicht geweest zijn, en kon er `s avonds in bed ook hartelijk om lachen omdat ik mezelf zag fietsen en in een America`s Funniest Homevideo professioneel op mijn bek zag gaan.

Gelukkig viel de schade heel erg mee.
Met dank aan de gemeente Arnhem, de firma TPA en mijn eigen onoplettendheid zit ik nu thuis met een dikke knie.
Het zal me niet zo snel meer gebeuren, zo wel, hoor je het snel genoeg ;-)




detailweergave, 0 reactie(s)

Weg vlees feest

22-02-2009 - Columns

Rond deze tijd is Nederland verdeeld in twee gedeelten: het gedeelte dat carnaval viert en het gedeelte dat dat niet doet.

De hype van Carnaval kan mij niet bekoren. Ik heb helemaal niks met Carnaval.
In mijn opinie mis je iets in je leven als je het nodig hebt om je 4 dagen lang uit te dossen en je te gedragen als een halve zool.
Van oorsprong is carnaval een heidens feest voor beneden de rivieren, maar inmiddels lijkt heel Nederland er mee besmet te raken.
Ik denk dat veel mensen de oorsprong en gedachte achter Carnaval niet eens kennen, laat staan de betekenis van het woord Carnaval.
Carnaval wordt inmiddels meer met bier geassocieerd en seksuele ‘foutjes’ dan met de vastentijd die komen gaat. Eigenlijk is het verworden tot alleen maar feest vieren en niet meer vasten.

Als je rond deze tijd vraagt: ‘wat ga je doen ?’
is het antwoord : ‘zuipuuuuuuhhh’.
Op de een of andere manier kan ik toch de intelligentie niet ontdekken in dit antwoord.
Communiceren is uitgegroeid tot lallen en zinnen maken met zoveel mogelijk klinkers:
->‘oleee oleeee oooooole ole, aaiohee aoioooeeeeaaaaaa’
<-‘jalaaalalaaaalaaa laaaaa’
Is er behoefte aan om 4 dagen lang op een laag niveau te communiceren ?
Terug naar de oertijd ?
Terug naar je instinct ?
Terug naar de oerdriften ? Bier en een lekker wijf ?

Op de een of andere manier wordt ik toch een beetje raar van binnen als grote mensen massa’s onzinnige teksten uitslaan en kan het niet onderdrukken de overeenkomst te zien met een grote kudde apen in een dierentuin die geen enkele vorm van evolutie hebben ondergaan.
Eindhovenaren die schreeuwen ‘boeren, boeren‘ vind ik niet van veel intelligentie betuigen of nou juist van een ongeremd goede zelfkennis.
Ik betwijfel het laatste gezien eerlijkheid en zelfreflectie bij heel veel mensen ver te zoeken is. Het eerste lijkt me meer plausibel gezien dit meer in de lijn valt met het intelligentieniveau van het gemiddelde RTL 4 programma:
‘Dit is vier in het land.
In Rotterdam heeft een 65 jarige bewoner zich vanochtend buitengesloten.
Onze verslaggever was ter plaatse’.
‘Ja, ik loop zo naar buiten en de sleutels liggen nog op tafel’.
‘De 65 jarige bewoner Annie heeft geprobeerd om met een kleerhanger door de brievenbus het slot te openen. Echter zonder resultaat.
Uiteindelijk heeft een hulpvaardige buurtbewoner de ruit van de voordeur ingetikt en de bewoonster kon weer naar binnen.
De schade bedraagt enkele tientallen euro’s’.
‘Ja ik vind het echt heel erg. Nu moet ik het glasbedrijf bellen EN stofzuigen’.

Misschien is mijn Carnavals aversie gegroeid omdat ik zelf op ben gegroeid in een klein k*tgehucht waar Carnaval een excuus was (en waarschijnlijk nog steeds is) om jezelf in coma te zuipen en elkaar de hersens in te slaan.
Er werd het hele jaar gespaard om het met Carnaval uit te kunnen geven.
Ieder zijn ding (elke gek zijn gebrek), maar ik neem liever nog een danslesje.

Vorig jaar ben ik door mijn soon-to-be-ex-girlfriend meegesleept naar het Carnavalsgedruis in Eindhoven.
Mijn oordeel werd door deze verplichte deelname deels afgezwakt omdat het allemaal veel gemoedelijker, rustiger en toleranter aan toe ging dan de opgefokte varkensstal die ik kende.
Toch blijft als een paal boven water staat dat Carnaval niet mijn feest is.

biertjuuuuuuuuuhh ?


detailweergave, 0 reactie(s)