Sleutelwoord "ns"
De volgende teksten bevatten het gevraagde sleutelwoord
Presentator, grotendeels alle teksten, camera van alle beelditems en natuurlijk de voice-overs
Er zit geen sneer in naar de NS hoor, nee echt niet (WEL), nee echt niet (WEL), nee helemaal niet (WEL)
detailweergave, 0 reactie(s)
.jpg)
In een van mijn vorige teksten beschuldigde ik nu.nl columnist Arjan Dasselaar van onvoldoende kennis van ICT en twijfelachtig journalistiek werk.
Ik blijf nog steeds bij mijn standpunt, maar ik kan ook toegeven als hij een keer goed werkt aflevert.
Het is namelijk een hele prestatie voor ‘De Das’ om zijn verhaal met feiten te onderbouwen.
Ik kan de neiging niet onderdrukken om met mijn handen op mijn knieën voorover te buigen en te zeggen “ja, goed zo, goed gedaan jochie, zie je wel, je kan het wel!”.
Op deze wijze moet ik namelijk de hond van mijn ouders toespreken om hem te belonen voor zijn goede gedrag.
Ik verwacht nu dan ook ieder moment een natte snuit in mijn gezicht en een lik over mijn neus. “Arjan zit! Arjan blijf!”.
Waarschijnlijk zat Arjan luid blaffend en kwispelstaartend voor de televisie, toen hem de (honden)haren bergen rezen; ook ik vloog minstens een meter op uit mijn stoel toen ik het stukje infantieljournalistiek over mijn beeldbuis zag glijden.
Ik ben me bewust van de ironie dat de columnist met twijfelachtig journalistiek werk nu andere journalisten beschuldigt van slordig werk.
In de column van 2 april op nu.nl ( http://www.nu.nl/column-zaterdag/2482679/per-seconde-dommer.html ) verwijst ‘De Das’ naar een uitzending van VARA’s Kassa over de internet betaalmethode Paypal ( http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1084487 ).
De uitzending is werkelijk om te huilen zo slecht, het is eenzijdig, conclusies ongefundeerd en presentatrice Brecht verdedigt stellingen waarvan ze overduidelijk geen idee heeft wat ze inhouden.
Ze wijst telkens met haar vingertje naar Paypal, maar vindt dat gebruikers de veiligheidswaarschuwingen niet hoeven te lezen. Ze schoppen Paypal in het hoekje van de banken, terwijl de banken de dans totaal ontspringen als het gaat om fraudebestrijding. Ik durf te wedden dat er meer met pinpassen gefraudeerd wordt (skimmen) dan met Paypal.
De kennis van de redactie van het programma over de materie is simpelweg beneden peil.
Ze laten ze een aantal domme klootviolen door het beeld heen waggelen die het IQ niveau hebben van Brit (je weet wel van “de ingangen zijn hier, hier en hier” en zonder gène van de camera verkondigt dan Nelson Mandela een bekende Surinamer is).
Stuk voor stuk mensen ergens onder een steen gelegen hebben, nog nooit van Paypal gehoord hebben, geen verzendbewijsjes bewaren en rommel opsturen zonder dat ervoor betaald is. Kassa vindt dat Paypal dan de boeman is.
Journalistiek is het een misser, maar het is niet de eerste keer dat Kassa de plank mis slaat.
Ook andere programma’s kunnen er wat van: De Rekenkamer stelde vorige week de dure inktpatronen voor printers aan de kaak.
Ze hebben gelijk als de inktboeren geld als water verdienen aan het ‘zwarte goud’, maar hier houdt mijn lofbetuiging op: het alternatief is niet onderbouwd en tenenkrommend: inktpatronen bijvullen met gewone inkt *.
Dat kun je een derderangs nu.nl columnist misschien niet kwalijk nemen, maar een gerenommeerde omroep (waar je naar kijkt omdat de commerciëlen je alleen maar stront door de strot duwen om er zelf rijker van te worden) ... vind ik een kwalijke zaak.
Je kunt niet klakkeloos aannemen wat er gezegd wordt, je moet zelf na blijven denken. Hetgeen weer als schril contrast staat op het feit dat je de veiligheidswaarschuwingen niet hoeft te lezen (hè Brecht).
Arjan krijgt een koekje en een aai over z’n bol.
En Arjan pas op... wel bij de feiten blijven ... volgende keer bijt IK weer!
* Inkt lijkt misschien inkt, maar de ene inkt is de andere niet, evenals medicijnen tegen hoofdpijn niet allemaal Ibuprofen zijn.
Als men dieper in de materie was gedoken had men geweten dat de samenstelling van inkt per fabrikant verschillend is.
Dan had men geweten dat Canon printers voor iedere printbeurt hun ‘neus’ snuiten in een spons om de inktkanaaltjes schoon te maken,
dat HP inkt kristalletjes heeft om te zorgen dat de kop niet uitdroogt,
dat HP extra pigment toevoegt om op wit papier zwarter te printen,
en dat inkt een bepaalde dikte heeft waardoor de printer weet hoeveel hij moet mengen om een bepaalde kleur te krijgen.
Dan hadden ze ook kunnen vertellen dan consumentenprinters van Epson gewoon kut zijn en dat, behalve het een geklieder is, ook nog eens de garantie van je printer vervalt en dat je na 1 navulbuurt voor de rest van je printerleven met vlekken print.
En dan is GOEDkoop ineens DUURkoop.
detailweergave, 0 reactie(s)
.jpg)
bron:pliep.nl Het was oktober vorig jaar dat ik deze tekst schreef in een slapeloze nacht. Niet wetende dat een aantal maanden later lichtelijk de (media)pleuris zou uitbreken rond dit onderwerp.
Ik had het op dat moment moeten uitwerken en moeten publiceren, maar het verdween op een grote stapel.
Met mijn laptopje op de dekens heb ik verwoord dat ik de dag ervoor met mijn fiets door glas gereden was. Ik had een lekke band en was verplicht te bussen.
Ik heb getwijfeld om mijn blauwe papieren vriend ‘de strippenkaart’ in te ruilen voor een digitaal pasje, want modern bussen doe je tegenwoordig met je OV-chipkaart, oftewel: ‘het pasje van 130 miljoen’.
Ik ben met mijn 30 levensjaren misschien ouderwets aangelegd, en ik heb een flinke weerstand opgebouwd tegen de chipkaart. Er gaan bij mij rode lampjes knipperen als de overheid het kraken van de OV-chipkaart in de doofpot probeert te stoppen, ondanks dat de discussie rondom de chipkaart opnieuw op laait.
De Rutte’s, Halsemaatjes en Wouter Bosjes vonden dat het analoge systeem, dat overigens altijd goed gewerkt heeft, plaats moest maken voor een nieuw digitaal pasje, waarvoor iedere Nederlandse belastingbetaler net iets minder dan tientje moest ophoesten.
Het systeem is afgekeken uit China waar het al jaren vlekkeloos werkt in Hongkong.
De invoering in Nederland was onnodig geldverslindend typisch Hollands: in Hongkong hadden ze naar verluid geen moeite met gekraakte en defecte (studenten)kaarten .
Dat de overheid het pasje met alle geweld moest invoeren is waarschijnlijk het resultaat van een politieke lobby. De prijzen van de vervoersbedrijven werden altijd ‘getemd’ door de overheid en prijzen waren overal gelijk. ‘Toevallig’ heeft iedere vervoerder met de OV-chipkaart tariefvrijheid gekregen, op z’n Hollands gezegd kan iedere boerenlul nu vragen wat hij wil.
De tariefvrijheid wordt al handig gebruikt: met de OV-chipkaart bent u regelmatig duurder uit dan met het papieren kaartje (aldus VARA’s Kassa).
Door de nieuwe ‘vrijheid’ moet de reiziger bij iedere vervoerder in- en uitchecken. Dat klinkt logisch, maar als je van Arnhem naar Sittard reist moet je twee keer bij de NS in- en -uitchecken en één keer bij Veolia, en op de terugweg nog een keer (in totaal dus 12 keer je pasje langs een poortje halen).
Maar je moet niet één van de twaalf keer vergeten, want dan heb je een boete van 20 euro aan je broek. Bij de trein kun je nog teruglopen, bij de bus rijdt je uitcheckmogelijkheid gewoon weg. Vergeetachtige mensen zijn een melkkoe voor vervoerders.
De overheid wil het liefst (onder het motto “het is zo handig”) dat de reiziger een kaarttype neemt waarbij automatisch van je bankrekening geïncasseerd wordt, eigenlijk loop je met een open portemonnee over straat.
Bij diefstal kan de kaart ook “heel handig” automatisch je bankrekening leegslurpen als de `vinder` besluit op jouw OV chipkaart zes keer van Groningen naar Maastricht te reizen.
In de folders staat dat je de kosten vergoed krijgt bij diefstal, maar dat blijkt in praktijk nog niet zo makkelijk te zijn (volgens VARA’s Kassa).
Ik heb mijn twijfels bij de technologische oplossing (RFID) qua gezondheid en privacy.
De chips werken met radio frequenties (RFID = Radio Frequency Identification).
We zijn nog steeds aan het bakkeleien over gezondheidsrisico`s van draadloze apparatuur zoals mobiele telefoons. Verschillende onderzoeken tonen het verband tussen kanker en (radio)frequenties aan.
Ook is de gekozen techniek erg storingsgevoelig. In/uit-checkpunten zijn regelmatig defect, waardoor je bijvoorbeeld niet kunt uitchecken, wat je dus automatisch een boete van 20,- oplevert.
De vervoerder kan precies zien wie hoeveel reist en waar naartoe, kan hier zijn reclames en acties op afstemmen. De bonuskaart van Albert Heijn doet hetzelfde (zonder chip).
Apple is onlangs in opspraak geraakt omdat ze RFID chips in Nike schoenen stoppen, zodat de IPod als stappenteller gebruikt kan worden. De chip is uniek, wanneer je een RFID lezer hebt kun je bepalen waar iemand is.
De NS zou precies zien hoeveel mensen er zich op het station bevinden.
Een buschauffeur zou kunnen zien wie niet ingecheckt heeft, kortom hoeveel zwartrijders er in de bus zitten. Wanneer systemen gekoppeld worden kan de politie direct de zwartrijders uit de bus vissen en kan als bonus gelijk zien of je nog verkeersboetes hebt openstaan.
Het zou nog extremer kunnen: de NS computer houdt zwartrijders bij en stuurt je automatisch aan het einde van de maand een rekening met de boete, waarop op de seconde nauwkeurig tijden vermeld staan met de desbetreffende trajecten.
Maar wat de NS kan, kunnen criminelen ook. Aan de hand van je OV-chipkaart kan men zien wanneer je niet thuis bent om zo je hut leeg te roven.
Sowieso vind ik dat het openbaar vervoer gratis zou moeten zijn, waardoor misschien ook het file-probleem af neemt.
Al met al, ik heb toch maar mijn band geplakt.
detailweergave, 0 reactie(s)
.jpg)
bron:dagjeweg.nl Het is de tijd van kadootjes uitpakken, de tijd van lichtjes in de boom, kabinet Rutte, BTW verhoging, decemberstress, familieruzies, amateurslagertje spelen met vuurpijlen en … van terugblikken.
Ik wil even de tijd nemen om stil te staan bij de grootste
marketingblunder van 2010.
Als ik zeg “winterklaar”, gaat er dan een belletje rinkelen ?
Het is al jaren een issue, ook op de politieke kalender. Het falende
spoorbedrijf moest daarom jaren geleden geprivatiseerd worden. Door het commercialiseren en opsplitsen in Prorail en NS zou de dienstverlening van het bedrijf verbeteren.
Nu we jaren later de balans opmaken weten we dat de trage ambtenaren organisatie geen (conducteurs)fluit is veranderd.
Het opsplitsen heeft ervoor gezorgd dat NS en Prorail met de beschuldigende vingertjes naar elkaar kunnen wijzen en de monopolie positie van de NS heeft ervoor gezorgd dat ze vreselijk arrogant zijn geworden.
De enige die met de privatisering wel wat opgeschoten zijn, zijn de
managers bij de NS. De ex-ambtenaren steken nu tonnen in hun eigen zak en lachen iedereen dijenkletsend heel hard uit.
Prorail maakt het nog bonter: ze heeft jarenlang het spoor verwaarloosd en daarvoor geld gevangen.
De NS wijst niet alleen graag met het vingertje naar
Prorail, maar ook heel graag naar omringende landen en ziet dat als een excuus om niet beter te hoeven presteren.
Een ander excuus zijn de tevredenheidscijfers van de reizigers.
De keer dat ik meedeed aan een enquête in de trein lag het er heel dik bovenop dat men een trein had uit gekozen die op tijd reed. Dat is ongeveer hetzelfde als je vraagt aan een zwerver of hij veel geld heeft.
Klanttevredenheid wordt op dezelfde manier gemeten als het percentage vertraagde treinen.
Het is een feit uitgevallen treinen niet meegenomen worden in de cijfers van vertraagde treinen. Met andere woorden: in de cijfers zijn dus uitgevallen treinen de treinen die op tijd rijden. Daarom laat de NS steeds meer vertraagde treinen uit vallen.
Vervelend voor de reiziger, maar gunstig voor de vertragingspercentages en ongetwijfeld ook bonussen van het management.
Volgens de NS zouden 80% van de treinen op tijd rijden. Dat betekent dat ik schijnbaar ALTIJD in de 20% van de treinen die niet op tijd is (dat bedoel ik NIET sarcastisch). Je hoeft daar geen HAVO wiskunde-B voor gehad te hebben om te snappen dat daar ergens de schoen wringt.
Waar ik moe van wordt dat er steeds meer vreemde excuses verzonnen worden om niet op tijd te hoeven rijden.
Jaren geleden waren er ineens herfstblaadjes die de sporen
onveilig maakten. Sinds het ontstaan van het spoor waren de blaadjes NAAST het spoor gevallen en nu vielen ze ineens OP het spoor. De treinen kregen vierkante wielen. Dat klinkt als een verzinsel uit een kinderversje, maar het is bittere ernst … en vertraging.
De vierkante wielen zijn ‘verholpen’ en nu hebben we ineens sneeuw die voor vertragingen zorgt.
Wederom viel het jarenlang naast de rails en nu erop!
Landen als Rusland kampen regelmatig met sneeuw en weten daar schijnbaar wel raad mee, maar de NS zit met de handen in het haar, althans dat willen ze ons doen geloven.
Ik heb misschien een grote mond over de problemen van de NS, maar heb ik ook een oplossing ? Jazeker, een resolute maar zeer doeltreffende.
1) uitgevallen treinen tellen mee als vertraagde treinen in de cijfers.
2) elk NS personeelslid krijgt het percentage van zijn huidige
loon uitgekeerd dat overeenkomt met het aantal op tijd rijdende treinen. Dit geldt dus ook voor het management.
3) de volledige ritprijs moet worden terugbetaald aan de reiziger
bij meer dan 5 minuten vertraging. Dit in tegenstelling tot wat het nu is: een schamel percentage dat pas na 30 minuten vertraging met veel pijn en moeite wordt uitgekeerd.
4) wanneer minder dan 95% van de treinen op tijd rijdt wordt het voltallige bestuur van de NS zonder pardon en zonder bonus/gouden handdruk op straat gezet.
Ik durf te wedden dat de vertragingen op `miraculeuze` wijze als sneeuw (!) voor de zon verdwijnen. (ik vond de woordspeling in de vorige zin erg treffend).
Met het ‘winterklaar’ spotje geeft de NS indirect toe dat Nederland een slecht beeld heeft van de NS, wat haaks staat op de bewering dat de NS zo goed presteert (volgens eigen geproduceerde cijfers).
De NS klaagt dat het geld kost om maatregelen te treffen voor winters weer. Hetgeen weer indirect een schuldbekentenis dat er dus afgelopen jaren te weinig is geïnvesteerd in infrastructuur.
Nu de NS dit jaar wel iets aan voorbereiding van het winterweer heeft gedaan, moet heel Nederland weten. Het protserig spotje, opgenomen in de Brabantse hoofdstad, moest het onbetrouwbare imago van de NS weer een beetje opveizelen.
Maar hoogmoed komt voor de val, want het lot was de NS niet gezind. We weten allemaal wat er is gebeurd.
Het spotje heeft onder de streep meer schade aangericht dan het goed heeft gedaan. Dat is de prijs als je jezelf op de borst slaat dat je zo geweldig bent.
De NS had moeten investeren en vooral zijn grote waffel erover houden en pas achteraf laten weten als je op tijd hebt gereden: “dat komt omdat we geïnvesteerd hebben”.
Een team communicatie adviseurs met hun hoge, door pappie betaalde, opleidinkjes konden niet bedenken dat de gehandhaafde strategie wel eens in je eigen nadeel kon uitwerken.
Ik vind het getuigen van pure dommigheid, gezien de jarenlange reputatie van het prutbedrijf.
Nu is precies bevestigt wat heel Nederland al dacht:
NS = onbetrouwbaar.
De Amerikanen zeggen het zo mooi: “That one came around and bit you in the ass”
detailweergave, 0 reactie(s)
.jpg)
couplet
Wanneer de zon zich niet laat zien
en donderwolken samenpakken
regen je leven overspoelt
Laat dan de moed niet zakken
Want ergens achter die wolken
Daar schijnt voorgoed de zon
Waar hoop gloort in vorm van water
Voor de put van elke levensbron
couplet
Geluk zit ‘m in kleine dingen
Ook waar je het niet verwacht
De kunst is het geluk te zien
Ook als het niet naar je lacht
Want zonder geluk geen ellende
En dat geldt ook andersom
Tegenslagen zijn om van te leren
Al weet je niet altijd waarom
couplet
Soms voel je je verlaten
En ben je jezelf (een beetje) zoek
Dat kan iedereen gebeuren
Maar denk aan deze invalshoek
Dat er altijd iemand om je geeft
Al is het hoog in het oneindig blauw
Terwijl jij niet in hem gelooft
Doet hij dat wel in jou
couplet
Ieder krijgt toch zijn portie
En ieder krijgt zijn deel
de een kan er mee omgaan
en de ander is het teveel
belangrijk boven alles is
dat je in jezelf gelooft
dan kan het nog heel lang duren
voordat het levensvuurtje dooft
detailweergave, 0 reactie(s)
.jpg)
Ik ben blij dat ik niet meer mee hoef te doen aan de studie introductie onzin. Al die stupide ontgroeningen van studentenverenigingen en hogescholen.
Dat is exact de reden dat ik nooit bij een studentenvereniging heb gezeten.
Ik ben blij dat ik nu op een volwassen opleiding heb gekozen met volwassen mensen, gelukkig krijg ik dit soort kinderachtige geintjes niet meer voor mijn kiezen.
Waar is trouwens al dat vernederen goed voor ? Ter compensatie van het geleden leed van de huidige tweedejaars van het jaar ervoor ?
Ik pas er voor om me te laten vernederen om iemands ego te strelen.
Pling-plong: email. “De introductie begint op ….”
Nee!
Je verzint het niet!
Ik heb in mijn vorig schrijven al onthuld dat niet zo happig ben op introducties met blijven-slapen tot gevolg.
De oorsprong hiervan zit echter toch nog dieper: buiten de deur slapen heb ik altijd vreselijk gevonden.
Ten eerste eerste : je vergeet altijd iets!
Bij voorkeur iets wat je heel hard nodig hebt, je tandenborstel bijvoorbeeld.
Ten tweede al het feit dat je in een andermans nest moet slapen. Dat kan ik gewoon niet, ik lig uren wakker en heb altijd last van mijn rug vanwege het feit dat de desbetreffende slaapinstelling de goedkoopste variant matras ‘sleupneutgeud’ voor een paar knaken van Ikea afhandig gemaakt heeft.
Ik wil gewoon in mijn eigen nest meuren in plaats van zo’n ruftig luchtbed.
Door het luchtbed voel je altijd de harde ondergrond.
Ik lig altijd te woelen en door het omdraaien is de slaapzak net een dwangbuis geworden: het heeft allerlei lichaamsdelen in de knoop gelegd.
Je luchtbed loopt altijd leeg met als gevolg dat je het midden in de nacht met je suffe hoofd weer moet gaan oppompen, om vervolgens het commentaar van anderen aan te horen dat ze niet kunnen slapen omdat het zoveel herrie maakt.
Ik vraag dan altijd of ze een handje geruisloos willen meehelpen, maar dan kunnen ze ineens spontaan de slaap wél vatten.
En heb je na het verorberen van een regiment slaappillen waar Michael Jackson jaloers op zou zijn geweest, eindelijk je insomnia overwonnen en net strak een uur je ogen dicht gedaan: “goede morgen!”
Goede morgen ? Het is 6 uur! Het is nog nacht!
De enige ‘morgen’ die ik kan ontdekken is de ‘morgen’ in de definitie van dat het na 23:59u gisteren is!
En ‘goede’ al helemaal niet. Ik heb de hele nacht liggen creperen op zo’n stupide luchtmatras waar ik rugpijn van heb, in de slaapzak heb ik het koud gehad en ben daardoor nu zo stijf als een strijkplank.
Wil je me helemaal woedend krijgen moet je de fameuze woorden uitspreken: “’s avonds een vent, ’s morgens een vent”.
Ik wil bij deze benadrukken dat ik van nature geen ochtendhumeur heb!
Ik wil ook gewoon mijn eigen geprepareerde voedsel kunnen nuttigen en niet dat el-cheapo astronautenvoedsel dat nergens naar smaakt.
Dan heb je een hele dag (ik noem bijvoorbeeld survival op de middelbare school) met een 10 kilo zware rugzak door de Ardennen heen gesjokt (terwijl ze gewoon een auto hebben), krijg je als dank een smerig prakkie voorgeschoteld.
Het avondeten behoort tot het hoogtepunt van de dag, een bekroning op je geleverde werkzaamheden en inspanning, kortom iets waar je de hele dag naar uitgekeken hebt (en voor hebt afgezien) en dan blijkt het zo’n sneue vertoning te zijn, kortom: je hebt voor niets ‘overleefd’.
Ik ben geen held in de keuken, maar ik ben Herman den Blijker vergeleken met het armzalig aftreksel hetgeen onder de noemer ‘eten’ bij je naar binnen geschoven moet worden.
Je weet wel: piepers zonder zout (“oeps vergeten”), aangebrande piepers, half gare smak omdat het gastankje leeg was (dat is niet door je keel te krijgen).
Ik wil gewoon op mijn eigen pot kunnen poepen en niet aan iemand met mijn broek op de knieën hoeven te vragen of er op een andere plee nog wél schijtlint is.
Gewoon rustig kunnen zitten zonder eerst een halve kilometer toiletpapier op de bril te origamiën, terwijl er ondertussen iemand op de deur staat te rammen met de vraag of je nu éindelijk klaar bent, terwijl je op dat moment nog niet eens bent gaan zitten.
En dan nog iets: het (gezamenlijk) douchen!
Dat heeft niets mijn preutse karakter te maken.
Op de middelbare school vond ik dat al verschrikkelijk: de gymles vond ik leuk, maar zag op tegen het douchen aan het einde van de les.
Ik heb altijd het geluk gehad dat ik wel zweette maar nooit stonk.
Ik douchte liever niet, dat deed ik ’s avonds thuis wel.
Maar je werd verplicht te douchen!
“ga je niet douchen? of ben je zo’n ransaap die niet douchet na het sporten ?”
Waarom gaan mensen er altijd stante pede van uit dat je stinkt na het sporten ?
Nu ik ouder ben is mijn aversie tegen het gezamenlijk douchen nog steeds ongewijzigd.
Het kan mij nog steeds niet bekoren om in zo’n massadouche te stappen met 20 naakte mannen.
Ik heb er gewoon geen behoefte aan om tegen andermans harige tampeloeris aan te koekeloeren.
Of dat iemand aan zijn eigen Donald Duck loopt te friemelen en je vervolgens je een hand geeft om zich voor te stellen (dat is geen geintje, dat is echt gebeurd!).
Het is me ook regelmatig gebeurd dat de doucheruimte zo smerig was, dat ik bang was dat ik van het gebruik nog smeriger werd dan van onthouding.
Van die doucheruimtes dat de bacterie koloniën je bij de deur al komen halen.
En als laatste: ik wil gewoon winden kunnen laten in mijn bed, zonder rekening te moeten houden dat ik de rest van de zaal vergas.
Oost, west, thuis slaapt/eet/poept/douchet/ruft het best!
Het ergste vind ik nog dat je voor 3 dagen afzien ook nog betalen!
Ze zouden me geld toe moeten geven: gevarengeld en vergoeding voor de geleden emotionele schade!
Ik heb besloten de opleiding het voordeel van de twijfel te geven en toch te gaan. Als het me niet bevalt, meld ik me gewoon introductieziek.
detailweergave, 1 reactie(s)
Leven is een kunst,
maar voor veel mensen is leven net kunst:
ze snappen er niks van
detailweergave, 1 reactie(s)
Consumptiemaatschappij:
Als je zelf niet weet wat er op je eigen t-shirt staat
detailweergave, 1 reactie(s)
Abstracte kunst:
Als je niet kunt zien wat het voor stelt.
detailweergave, 0 reactie(s)
.jpg)
Fantasie:
Als je een-man-op-safari-die-zojuist-een-olifant-heeft-doodgeschoten-en-nu-op-weg-is-naar-het-volgende-dorp-om-de-slagtanden-te-verkopen,-maar-onderweg-pech-heeft-gekregen-met-zijn-jeep-(met-4-wheel-drive)-en-nu-zijn-lidmaatschapsnummer-doorbelt-door-zijn-mobiele-telefoon-aan-de-Congolese-wegenwacht uit 3 zwarte stippen op een wit doek haalt.
detailweergave, 0 reactie(s)
Op reis naar mezelf:
Shit, vertraging.
detailweergave, 3 reactie(s)
.)
Het is vierdaagse in Nijmegen. De hele nacht rijden er gelukkig treinen zodat ik niet met de auto op en neer hoef.
Na twaalven treinen is nooit mijn favoriet geweest. En ineens wist ik gisteren weer waarom.
Ik kom net over twaalven op het station aan.
Pas over 3 kwartier een trein ?
Er reden toch de hele nacht door treinen ?
Ja, eens per uur!
Dan maar die van over drie kwartier nemen. Die moet ik niet missen, anders zit je een uur te brommen op dat kouwe klotestation.
Ik kan mijn lol niet op: het is een stoptrein!
Dus na drie huizen links: stoppen, weiland rechts: stoppen.
Dit gaat uren duren eer dat ik thuis ben.
Operatie nachtbraken is al in gang gezet, ik nu niet meer terug (in letterlijke en figuurlijke zin).
Er rijdt een trein voorbij die stopt verderop op perron.
Op het perron is het net een kippenhok: schreeuwen, lallen, praten. Het zoemt gewoon.
Ik kijk op het bord. Tussen de eindbestemming en de wijzers van de klok zijn inmiddels de beruchte rode letters verschenen: ‘Vertraging 5 minuten’.
Hoe krijgt de NS het voor elkaar om op dit uur, die ene trein die rijdt, te laat te laten zijn?
Pure onwil als je het mij vraagt.
Of hebben ze afspraken met Servex gemaakt om de horeca op de stations te stimuleren ?
Omdat ik de bui al zie hangen loop ik terug naar Fred’s Frikadelshop (naast Harry’s Hapkar) en neem een patatje mayo met een broodje frikadel (dit laatste is zeer cruciale informatie gezien dit het hoogtepunt van de avond zou worden omdat ik dol ben op frikadellen, het enige wat lekkerder is dan een frikadel, zijn twee frikadellen).
‘Vertraging 10 minuten’
Welja joh, toe maar, ik sta er nu toch!
Is het frikaNdel of frikadel ? Het is toch ook groeteNsoep ? Of was het nu groentesoep ? Er zitten meerdere groenten in de soep, maar zitten er ook meerdere frikannen in een del ? –je begrijpt al, ik had tijd zat om me bezig te houden met dit soort onzinnige vragen-
‘Vertraging 15 minuten’
Welke opstoppingen kunnen er in hemelsnaam zijn ? Het is uitgestorven op het spoor!
Mug met een gebroken poot ? Conducteur verstuikte wenkbrauw ? Inkt in de stempelautomaat is op ? Blaadjes op de rails ?
Inmiddels wordt het kippenhok gekakel gemetamorfeerd door mijn brein in een soort monotoom ruisende gons, die je vast wel herkend van de oorarts : ‘hoort u deze ?’.
Ik vervloek mezelf met een aantal God onterende scheldwoorden dat ik niet met de auto ben gekomen (dat doe ik eigenlijk elke keer als ik met de trein ga), en besluit mezelf niet verder druk te maken en pak mijn boek dat ik heb meegenomen (ja, ik reis vaker met vertraging … uhh … ik bedoel : de NS).
Boven mijn boek geef ik mezelf het spreekwoordelijke klopje op mijn schouder dat ik terug gelopen ben voor het vest, dat ik vergeten was toen ik vertrok. Anderen zijn minder fortuinlijk (reizen waarschijnlijk minder vaak met de trein) en staan inmiddels koukleumend en klappertandend op de trein te wachten.
Eindelijk komt de trein (de trein die al stond te wachten verderop). Ik concludeer hieruit dat de vertraging dus totaal overbodig was, kortom: onwil!
Ik loop naar het einde van het perron (ervaring, zoals gezegd: ik reis vaker met de trein).
Nu wordt het dringen en vechten om een zitplaats. Ik heb er eentje naast iemand kunnen bemachtigen.
En eindelijk, we rijden. Meer progressie dan het afgelopen uur!
Langzaam, heel langzaam gaan we naar het eerste gehucht.
Uit de speaker schalt het net hard genoeg boven het publieke gegons uit: ‘Vanwege overwegstoring rijden we langzamer dan normaal’.
De tijd die volgt duurt tergend langzaam.
Ik prijs mezelf nogmaals om mijn boek, vest en patat actie.
Waar ik minder blij mee ben is het feit dat ik naar het toilet moet, maar er is geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om het toilet in de trein te gebruiken.
Als ik er alleen al aan denk wordt ik besprongen door de bacteriën, daarbij kan de kletterende rails onder die pot kan mij niet bekoren (het leidt af van de werkelijke daad).
Ik wordt nog liever dood gevonden naast een Andre Hazes CD of erger nog: een CD van die twee volendamse nepnichten: Pick & Pimol.
Mijn buurman naast me zit inmiddels te knikkenbollen.
Gehucht na gehucht, dorp na dorp, weiland na weiland, lantaarnpaal na lantaarnpaal (het is stikdonker dus je ziet niet welk station de blauw met gele bus geparkeerd is).
De trein rijdt onvermoeibaar stapvoets verder.
Ik moet nu echt heel nodig naar het toilet en mijn buurman ligt inmiddels tegen me aan een boom om te zagen.
Na elke koe en schaap wordt het gegons in de trein gelukkig minder (omdat volk de trein verlaat) en kan ik stukje bij beetje mijn eigen gedachten weer horen.
Ik kan niet wachten tot ik in mijn warme zachte bedje ligt. Mijn buurman ook niet, want die heeft inmiddels zijn hoofd op mijn linker schouder geparkeerd en ronkt rustig verder.
Boompje, struikje, lantaarnpaal.
Ik moet intussen piesen als een olifant.
Het (hopelijk) laatste gehucht en dan zijn we weer in de grote stad, eindelijk weer bewoonde wereld.
Mijn buurman hangt inmiddels kwijlend boven mijn boek dat ik op schoot heb gelegd omdat hij met ongecontroleerde bewegingen al bijna 2 keer mijn boek uit handen geslagen heeft. Mijn boeklegger is daardoor SPOORloos verdwenen.
Ik ben blij dat ik op het perron sta. Mijn oren tuten van het gegons.
Twee uur na oorspronkelijke aankomsttijd heeft mijn buurman een heel bos gerooid en ben ik op plaats van bestemming.
Het had niet lang geduurd of mijn blaas was uit elkaar geklapt en de schoonmaakploeg had de urine van het raam kunnen zemen.
Het is inmiddels half 3, ik wil nu echt heel graag naar mijn bedje toe.
‘Opeens heb je het! je gaat met de auto!’.
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik stap deze week de trein uit, het perron op.
Mezelf oriënterend op waar ik was en de trap zich bevond, zie ik vaag uit mijn ooghoek iets paars met rood voorbij flitsen.
Het viel nogal op omdat paars en rood beiden kleuren zijn die nogal afsteken tegen het geel van het NS materieel.
De trein fluit (dat doet tegenwoordig de trein zelf, en niet meer de conducteur).
Ineens zie ik allemaal rood met paarse vlekken voor mijn ogen voorbij sjeezen.
Mijn eerste gedachte: ik moet toch mijn contactlenzen een keer laten nakijken.
Onwennig knipperend met mijn ogen hou ik het op een vlaag van verstandsverbijstering.
Voordat ik onderuit ga of misselijk wordt, pols ik voor de zekerheid mijn temperatuur door mijn hand naar mijn voorhoofd te brengen. Het leek mee te vallen (of tegen, is maar net hoe je het bekijkt).
Zoals je op een zondag gaat picknicken en vakkundig je deken neer heb gelegd en alle vouwen eruit gestreken, zie je eerst 1 mier, dan 3 mieren, vervolgens 10 en dan lijkt ineens het hele grasveld te bewegen!
Dit was nu ook het geval. Links, rechts, voor, achter, echt overal rood met paarse vlekken !
Allemaal oude dametjes uitgedost in fel paarse mantelpakjes met een rood hoedje.
Net of iemand een blik (oude) paarse bessen met rode kroontjes heeft opengetrokken.
De een alleen een hoedje, de ander hoedje met visnet, weer een ander hoedje met visnet met de garnalen er nog in.
Alsof ik allemaal kopieën zag lopen van Annemarie Jorritsma op Koninginnedag.
Omdat ik dacht `dat gelooft thuis niemand` heb ik voor de zekerheid foto`s als bewijs genomen.
Een invasie, ze zijn dan toch gekomen: buitenaardse wezens in klederdracht.
We kunnen ze nu eindelijk onderscheiden van de rest, maar we zijn hopeloos verloren.
We zijn overgeleverd. Er is geen redden meer aan!
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb een oud besje aangeschoten (zonder geweer) wat deze vrolijke rood met paarse carnavalsoptocht te betekenen had.
Vanuit een raam van een aangrenzende woning zwaait een raam open en op gebiedende toon zegt de dame die haar hoofd uit het raam steekt “pssst, ik wil het horen” tegen de vermoedelijke personen die bij haar waren.
Ik was dus toch niet de enige die zich afvroeg welke oorsprong de rode hoedjes parade had.
De dames kwamen terug van een congres van de Red Hat Society (ik verzin het echt niet!).
De dresscode voor het congres is … inderdaad rood met paars.
De Red Hat Society is een club voor dames boven de 50 met een nobele filosofie: niet zeuren en genieten van het leven!
Daar zouden meer dames (en mannen trouwens ook) een voorbeeld aan de rode hoedjes brigade moeten nemen.
Ik heb nog gekscherend gevraagd of het niet-zeuren ze moeilijk viel, toch kreeg ik daar wonderbaarlijkerwijs geen antwoord op (zo gek!).
Ondanks ik de dames hier een beetje te kakken zet, vind ik het wel wat hebben.
Ik denk als iedereen zo`n symbolisch rood hoedje zou kopen dat de wereld er een stuk rooskleuriger uit zou zien.
Tot zover `The invasion of the red hat society`.
Wie me nog steeds niet gelooft : www.redhatnederland.nl , het is echt geen grap!
detailweergave, 1 reactie(s)
.)
Veel rust nemen betekent bij mij veel nadenken. En in mijn geval schrijven, heel veel schrijven.
Mijn laptop zweeft voortdurend door de kamer op de standby-stand, wachtend op mijn volgende ingeving waarvan ik mijn brein moet verlossen.
Schijfblokken, blocnootjes, post-its, papiertjes met krabbels en aantekeningen liggen echt overal.
Een tornado van ideeën heeft bij mij thuis huisgehouden.
Het is een soort teksten slagveld. Een hevige oorlog om de beste woorden heeft gewoed (en woedt nog steeds).
Een magazine hier, een dichtbundeltje daar, artikeltje hier, rijmwoordenboekje daar …
Onder het motto ‘ik vind het zo gek dat ik lek’ introduceer ik bij deze een nieuw begrip dat naar mijn inziens zo de Dikke Van Dale in kan : tekstuele incontinentie.
Ik lek dan weliswaar geen lichaamsvloeistoffen, ik lek teksten.
Is mijn ideeënbus in mijn bovenkamer ongesteld? Anyways… ik lek, en behoorlijk hard ook!
Ik lek gemiddeld een schrijfblok per maand vol.
Een sappig detail is, dat ik ideeën heb over echt vanalles: liedjes, gedichtjes, sprookjes, verhalen en zelfs hele psychologische zelfanalyses.
Ik heb ergens een kraan opengedraaid die nu blijft stromen met leuke, lieve, droevige en komische ingevingen. Het komt gewoon, als ik er maar geen moeite voor doe.
Ik kan het alleen (nog) niet sturen, stoppen of aanzetten.
Als ik een komisch stuk wil schrijven maar als ik er voor ga zitten, lukt het niet.
Terwijl als ik onder de douche sta, op het toilet zit of in mijn bed lig komt meestal onbewust als een soort braaksel naar buiten spuiten.
Ik wordt soms grinnikend wakker, omdat ik weer een leuke ingeving heb. Die moet ik opschrijven anders ben ik ‘m weer kwijt. Maar om te schrijven moet je redelijk bij je positieven zijn, kortom klaarwakker.
De drie bovengenoemde locaties zijn dan ook inmiddels mijn vaste think-spots geworden.
Ik houd het niet meer tegen, ik heb me er lang tegen verzet.
Ik laat het gaan, ik schrijf alles op wat me te binnen schiet.
Mijn hoofd wordt anders te vol, het loopt over. Ik moet het kwijt!
Ik ben ook voortdurend aan het schuren, schaven en verbouwen van oude teksten.
Ik vind het leuk om met woorden te spelen, goochelen (nee, niet googlen) en de beste woorden in een zinsband de kiezen en het liefst zo dubbelzinnig mogelijk.
Ik wordt ook heel onrustig als ik niet kan schrijven.
Ik heb ook altijd een heel klein notitieblokje bij me als ik de deur uit stap.
Heb ik een soort schrijvers ADHD ?
Of heb ik de laatste tijd een extreme communicatiedrang ontwikkeld ?
Of ik interLEKtueel lek, of gewoon een dwaze dromer ben die hopeloos gebrabbel lekt op een niveau dat thuishoort in de gemiddelde LEKtuurbak moet je zelf maar beoordelen.
Je leest namelijk nu een van zijn lekkages …
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik kocht vandaag de Linda.
Ik laat het ‘waarom’ omwille van de eenvoudigheid van dit schrijven even achterwege.
Op een of andere manier voel ik me toch een beetje bezwaard om de Linda te kopen.
Ik kon het niet onderdrukken om overeenkomsten te zien in de aanschaf van een Linda en een Playboy.
Het gaat namelijk ongeveer hetzelfde, hier is waarom:
Omdat ik me er toch een beetje ongemakkelijk bij voel, kijk ik om me heen of ik geen bekenden zie.
Ik koop er ‘psychologie magazine’ of stripblad bij (en daar bedoel ik de tekeningen-met-grapjes mee)…. Dit om het geheel een beetje evenwicht te geven en men niet het idee kan krijgen dat je naast het kopen van de Playboy Linda geen leven hebt.
Op een onbewaakt moment pak ik de bovenste Linda van het schap en leg deze een beetje beschaamd en stiekem op de toonbank.
Het liefst betaal ik contant omdat ik bang ben dat mijn pinpas weigert en ik met een enigszins rood hoofd het gewraakte artikel terug moet leggen in de schappen.
Gênanter dan het weigeren van je pinpas kan het bijna niet worden: je hebt geen vriendin EN geen geld …
Zoals een braaf burger betaamd, volg ik netjes de wet … de wet van Murphy wel te verstaan.
Ik sta nietsvermoedend mijn aankoop af te rekenen en ineens hoor ik een stem naast me die zegt : ‘Hé Dennis, lang niet gezien!’
Op elk moment van de dag zou mij die zin doen opfleuren, maar net deze ene 30 seconden van deze 24 urige dag komt deze zin verschrikkelijk ongelegen.
Ik draai me om alsof ik boodschappen sta af te rekenen en het desbetreffende blad de normaalste zaak van de wereld is.
Het is alsof je betrapt wordt terwijl je in een hevige vrijpartij verwikkeld bent met je vriendin en je moeder komt zonder te kloppen de kamer binnen …. (yes, been there, done that).
‘Tasje er om heen ?’
Om de wet van Murphy niet verder op de proef te stellen, antwoord ik met : ‘Ja graag !’
Ik zie het voor me:
Je zit in de trein. Tegenover je neemt een verschrikkelijk aantrekkelijke jonge dame plaats.
Je glimlacht een paar keer over en weer. Je wisselt wat woorden uit over de trein die te laat is en het weer.
Je verschuift, je tas valt per ongeluk open, en wat kukelt er dan altijd als eerste uit ? Precies!
Maar er zijn meer overeenkomsten tussen de Playboy en Linda, waar je misschien in eerste instantie niet bij stil staat:
1) De mooie stukken(!) in het blad sla je niet over
2) Je leest ze voor de goede interviews
3) Als er iemand op bezoek komt, zorg ik altijd dat je het netjes opgeborgen is en niet open en bloot(!) op tafel ligt
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
In mijn optiek is het een van de grootste mysteries die er sinds mensenheugenis bestaat.
Ik zou eigenlijk heel graag willen weten :
Wat doen vrouwen op het toilet ?
In films willen ze ons mannen doen geloven dat er behalve geplast ook driftig bijgekleurd een bijgekletst wordt, maar is dat wel werkelijk zo ?
Volgens de film-theorie: ze zeggen te gaan plassen, terwijl ze dus in werkelijkheid hun neus gaan poederen, maar ze blijven ondertussen wel lang genoeg weg om de soep koud te laten worden.
Een nieuwe laag verf, alles opnieuw inkleuren (uiteraard netjes binnen de lijntjes, die gezet worden aan de hand van stipjes met nummertjes ???) schijnt uren te moeten kosten.
“Gaan plassen” is voor mannen niets anders dan …. gaan plassen, terwijl het in het vrouws een hele andere betekenis heeft.
Gaan plassen is in het vrouwen-vocabulaire naar verluid een sociale aangelegenheid. Je hebt er schijnbaar medeplassers bij nodig, anders lukt het blijkbaar niet.
“Gaan plassen” is in het mannen-woordenboek not-done om met z`n tweeën te gaan doen.
Er worden bij mannen hele andere dingen bij gedacht, terwijl “gaan plassen” met z`n tweeen bij vrouwen de normaalste zaak van de wereld is.
Persoonlijk vind ik een toiletbezoek niet spannend, maar dames doen ons mannen geloven dat ze er uren voor in de rij staan om een plekje te bemachtigen op de felbegeerde witte glazuurzetel.
Dat betekent dat er meer aan de hand moet zijn dan alleen maar “gaan plassen”.
Mijn complot theorie : het toilet moet een soort belevenis-kamer zijn.
Is het de plek waar ze geheime spionage gegevens uitwisselen en vergaderen met soortgenoten over de samenzwering tegen mannen ?
Is het een geheim pact van het verbond van tieten en tampons?
Is het de plek waar ze ongestoord collectief hun masker af kunnen leggen om hun gruwelijke gelaat te onthullen zoals in De Heksen van Roald Dahl ?
Of richten ze wilde dieren af ? (Slangen bezweren ???)
Misschien geesten oproepen ?
Of satans verering ?
Of nou juist duivelsuitdrijving ?
Ik weet het niet, vertel het me !
Wat is er zo geheim dat het alleen op het toilet kan plaatsvinden ?
Ik zou dan ook graag als vrouw verkleed de vrouwelijke toiletgang willen bestuderen en eindelijk dit mysterie ontrafelen.
Rode draad van het verhaal :
Mannen doen wat ze zeggen, en zeggen waar het op staat.
Vrouwen verbinden hele andere betekenissen aan woorden, dan waar ze voor staan
Dus als een man zegt dat ze vrouwen niet dik vinden, menen ze dat (persoonlijke frustratie), en voor de mannen: trap niet in de vind-je-me-dik discussie.... (levenservaring)
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Rond deze tijd is Nederland verdeeld in twee gedeelten: het gedeelte dat carnaval viert en het gedeelte dat dat niet doet.
De hype van Carnaval kan mij niet bekoren. Ik heb helemaal niks met Carnaval.
In mijn opinie mis je iets in je leven als je het nodig hebt om je 4 dagen lang uit te dossen en je te gedragen als een halve zool.
Van oorsprong is carnaval een heidens feest voor beneden de rivieren, maar inmiddels lijkt heel Nederland er mee besmet te raken.
Ik denk dat veel mensen de oorsprong en gedachte achter Carnaval niet eens kennen, laat staan de betekenis van het woord Carnaval.
Carnaval wordt inmiddels meer met bier geassocieerd en seksuele ‘foutjes’ dan met de vastentijd die komen gaat. Eigenlijk is het verworden tot alleen maar feest vieren en niet meer vasten.
Als je rond deze tijd vraagt: ‘wat ga je doen ?’
is het antwoord : ‘zuipuuuuuuhhh’.
Op de een of andere manier kan ik toch de intelligentie niet ontdekken in dit antwoord.
Communiceren is uitgegroeid tot lallen en zinnen maken met zoveel mogelijk klinkers:
->‘oleee oleeee oooooole ole, aaiohee aoioooeeeeaaaaaa’
<-‘jalaaalalaaaalaaa laaaaa’
Is er behoefte aan om 4 dagen lang op een laag niveau te communiceren ?
Terug naar de oertijd ?
Terug naar je instinct ?
Terug naar de oerdriften ? Bier en een lekker wijf ?
Op de een of andere manier wordt ik toch een beetje raar van binnen als grote mensen massa’s onzinnige teksten uitslaan en kan het niet onderdrukken de overeenkomst te zien met een grote kudde apen in een dierentuin die geen enkele vorm van evolutie hebben ondergaan.
Eindhovenaren die schreeuwen ‘boeren, boeren‘ vind ik niet van veel intelligentie betuigen of nou juist van een ongeremd goede zelfkennis.
Ik betwijfel het laatste gezien eerlijkheid en zelfreflectie bij heel veel mensen ver te zoeken is. Het eerste lijkt me meer plausibel gezien dit meer in de lijn valt met het intelligentieniveau van het gemiddelde RTL 4 programma:
‘Dit is vier in het land.
In Rotterdam heeft een 65 jarige bewoner zich vanochtend buitengesloten.
Onze verslaggever was ter plaatse’.
‘Ja, ik loop zo naar buiten en de sleutels liggen nog op tafel’.
‘De 65 jarige bewoner Annie heeft geprobeerd om met een kleerhanger door de brievenbus het slot te openen. Echter zonder resultaat.
Uiteindelijk heeft een hulpvaardige buurtbewoner de ruit van de voordeur ingetikt en de bewoonster kon weer naar binnen.
De schade bedraagt enkele tientallen euro’s’.
‘Ja ik vind het echt heel erg. Nu moet ik het glasbedrijf bellen EN stofzuigen’.
Misschien is mijn Carnavals aversie gegroeid omdat ik zelf op ben gegroeid in een klein k*tgehucht waar Carnaval een excuus was (en waarschijnlijk nog steeds is) om jezelf in coma te zuipen en elkaar de hersens in te slaan.
Er werd het hele jaar gespaard om het met Carnaval uit te kunnen geven.
Ieder zijn ding (elke gek zijn gebrek), maar ik neem liever nog een danslesje.
Vorig jaar ben ik door mijn soon-to-be-ex-girlfriend meegesleept naar het Carnavalsgedruis in Eindhoven.
Mijn oordeel werd door deze verplichte deelname deels afgezwakt omdat het allemaal veel gemoedelijker, rustiger en toleranter aan toe ging dan de opgefokte varkensstal die ik kende.
Toch blijft als een paal boven water staat dat Carnaval niet mijn feest is.
biertjuuuuuuuuuhh ?
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
De film Bambi heeft, in het stuk waarin de vader van Bambi (of was het de moeder … doet er ook verder niet toe) het leven laat, een diepe emotionele wond gereten in mijn onschuld.
Vanaf die dag was alles anders.
Ik was emotioneel ontmaagd, voor het leven getekend en heb nooit meer kind kunnen zijn.
Als echte kerel is de vrije loop laten van de waterlanders uit den boze.
Maar waarom eigenlijk ? Past het niet bij het imago van stoere kerel ?
Maar waarom past het dan niet bij het imago van stoere kerel ?
Eigenlijk heb je toch meer ballen als je ook die kant van jezelf DURFT te laten zien ?
Ik denk dat het met het laatste te maken heeft. Het is TE persoonlijk. Ze laten te veel van zichzelf zien. Daar zijn veel mannen bang voor.
Mannen bang ?
Maar als mannen bang zijn, dan zijn ze toch niet stoer ?
In mijn opinie worden films (lees: boeken) als Message in a Bottle en The Notebook door ‘stoere’ mannen onterecht afgedaan als Chick Flicks.
Ik zal nu zo stoer zijn om toe te geven dat de bovengenoemde films mij in vochtige toestand hebben achtergelaten
Ben ik nu stoer of en sentimentele zak ?
Jij nog een Fishermans Friend ?
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Als man zou ik het eigenlijk niet leuk moeten vinden: Sex and the City.
Zowat iedere vrouw die ik ken, vindt het leuk.
Waarom ?
Zou het te maken hebben met herkenning ? Zoals Brigitte Kaandorp zou zeggen: `ik vertel het, maar mensen lachen eigenlijk om zichzelf`.
In de tijd dat ik nog met (een niet nader te specificeren) ex samen was, kon ik (ook na menige discussie) niet begrijpen wat er zo leuk was aan de serie.
Ik hou tegen iedereen vol dat ik het niks vind, maar in de tussentijd heb ik wel van Tom de serie geleend.
Ik heb binnen een dag al twee dvd`s verslonden.
En eigenlijk vind ik het stiekem eigenlijk best wel heel erg leuk (sssst , niet verder vertellen)...
Het geeft mij als man een goede kijk in de keuken van `the opposite sex`.
Menig geheim wordt ontrafeld en menig vooroordeel genadeloos bevestigd.
Ik weet niet waarom ik het zo leuk vind ... is het het kijkje in de keuken/achter de schermen ? Is het de geheimen of ongeschreven regels, die ik eigenlijk niet mag weten ? Of is het voortschreidend inzicht ? toenemende ontwikkeling van mijn vrouwelijke eigenschappen ? Ben ik aan het transformeren ?
Moet ik me zorgen maken ???
maaruuuh.... mondje dicht he!
Ik ontken alles
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Er wordt onder vrouwen vaak gekscherend gezegd dat mannen net kleine kinderen zijn. Ik denk dat dat in een essentie ook wel waar is.
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ongetwijfeld de ergernis van iedereen met klanten te maken heeft: `DE KLANT`.
Er zitten af en toe exemplaren tussen, die je het liefst met kop en kont zo het raam zou willen uitdonderen.
Ik had gehoopt dat ze me gespaard zouden blijven in mijn werk, maar helaas.
Van oorsprong kom ik uit de detailhandel en langzamerhand ontstaan er al pratende met je collega`s een classificering van klanten: `weekendvader`, `het poetje` en `de drens`.
Dat ik weg wilde uit de winkel werd voornamelijk veroorzaakt door de bovenstaande groeperingen.
Voor degenen die niet bekend zijn met bovenstaande fenomenen, volgt hieronder een nadere toelichting.
POETJE
======
Een poetje is een een beetje de asociaal de sjonnie (inclusief de `gouwe` ketting) die samen met de hoog geblondeerde Anita de winkel binnen komt stappen.
Zowel Sjonnie als Anita hebben een lomp accent waarbij de laatste letter van een woord niet uitgesproken wordt, dus het woord `gemaakt` wordt `gemaak`.
Anita heeft haar gor-droge geblondeerde haar op een staart gebonden, waardoor de uitloop in haar haar overduidelijk te zien is.
Ze heeft een kind bij zich wat altijd luistert naar een naam eindigend op een `a` die je typisch thuis hoort op een hanger.
dus shania, sjarona, sjananka.
Wat de naam is van het kind zullen de rest van de klanten overduidelijk weten, gezien het kind bij zich geroepen wordt met een krakend stemgeluid waar Akela de heks jaloers op zou zijn.
Het is de typische inwoner van het Nijmeegse waterkwartier of het Arnhemse Klarendal, die zomers op een kratje bier voor het huis van de zon zit te genieten.
Zowel Sjonnie als Anita hebben tussen wijs en middelvinger een gele nicotine afdruk van de veelvuldig geconsumeerde kankerverwekkende stinkstokken.
WEEKENDVADER
============
Op zaterdagmorgen wordt pa met kind door moeder de vrouw het huis uit geschopt onder het motto `ga jij nou eens iets met dat kind doen, ik zorg er al de hele week voor`.
Dus pa vergaapt zich in de plaatselijke computerwinkel aan spullen die hij van moeders nooit mag kopen.
Dit gedrag is voor het kind (begrijpelijk) volledig oninteressant, omdat hij deze ochtend niet de volledige aandacht heeft van pa.
Het kind zal er wel voor zorgen dat vaders aandacht (en dat van het voltallig personeel in de winkel en alle klanten) op zich vestigt, door duidelijk zijn aanwezigheid kenbaar te maken middels zijn van geboorte meegekregen brulconstructie.
DRENS
=====
Het is steeds meer meer de mode om te gaan zeveren over de meest onzinnige kleine prullaria voor een paar euro met de meest onredelijke (en liefst zo vaag mogelijke) argumenten toch zaken voor elkaar te krijgen. (ruilen of geld terug bijvoorbeeld)
De drens is de typische zeik klant, die zeurt over niks, wat je ook doet : de klant is nooit tevreden.
De klant heeft een typische non-klacht.
Je hebt er helemaal niks aan (behalve een hoop gezeur).
De gemiddelde klant wordt mondiger, dat is gewoon een feit.
Het maakt maakt het er echter vaak voor de verkoper/vertegenwoordiger niet makkelijker op en zeker niet leuker!
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
normaliter ben ik een zeer rustige jongen met redelijk veel geduld.
Maar er zijn momenten dat ik verander in een wilde Tarzan wanneer dingen niet gaan zoals ze horen te gaan.
Zo heeft mijn wekker besloten om sinds vandaag niet meer te reageren op commando`s die hem worden gegeven middels toetsaanslagen.
Met als gevolg dat alleen met bruut geweld enigszins mogelijk was om `m een wek-uurtje van gedachte te laten veranderen.
Dit had in mijn bovenkamer kortsluiting tot gevolg waardoor ik onder een luide Tarzan lokroep de wekker uit het stopcontact heb getrokken en `m in een baan rond de aarde wilde slingeren richting mijn vuilnisemmer om `m zijn lesje te leren.
Echter is er zeer waarschijnlijk door een miscalculatie in de berekening van de middelpunt middelpuntvliedende kracht op de wekker een afwijking ontstaan in het zeer zorgvuldig uitgestippelde pad richting `het grote archief`.
Hierdoor raakte de wekker niet de vuilnisemmer, doch wel de deur die zijn misgenoegen duidelijk kenbaar maakte door een enorm gat te tonen in zijn door mij zorgvuldig ge-body-painte witte lichaam met pieleke op handhoogte om hem te kunnen bewegen, mocht men zich willen begeven in een van de andere vertrekken van mijn nederige stulpje.
Ik was om eerlijk te zijn `not amused`.
Dit is de zoveelste schadepost die ik aan de rekening moet toevoegen als ik deze woning verlaat.
Volgens mij zit het in de familie, gezien mijn vader ooit een gat heeft geprobeerd te boren bij de douche en vervolgens de boor muurvast in het gat bleef steken, waardoor ik mezelf bij menig douche-buurt moet herinneren om niet een al te gekke dansshow uit de kast te halen als de nieuwste hit van Marco Borsato uit mijn als-pepsi-blikje-vermomde-radio door mijn badkamer schalt, omdat ik dan zeer waarschijnlijk door de ijzeren pin aan de muur wordt gespiesd.
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Een ik-lees-allen-bij-de-kapper-de-story-en-prive moment: ik zat in de trein en zag de Grazia liggen. Uiteraard kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen om het not-done-voor-mannen blad even open te slaan. (af en toe ben ik nog wel eens een `wildebras` om in Toms vocabulaire te blijven)
Mijn vermoeden dat het zich om de volwassen variant van de Tina handelde was direct bevestigd. Het blad staat boordevol met artikeltjes over : hoe doe jij het en hoe doe jij het ?
Ze hebben de Tina uitgebreid met de factor waarom-heb-ik-geen-anorexia en er de naam Grazia opgeplakt. Hoppakee... weer een niew blad! Zelfs IK kreeg een schuldgevoel en vroeg me af of ik deze zomer wel in mijnbikini zwembroek paste.
Dames, waaromlezen we lees ik dit blad eigenlijk ? Je houdt er alleen een schuldgevoel aan over... en een verknalde dag !
Is dit ontspanning ?
detailweergave, 0 reactie(s)
Weekoverzicht week 21
27-05-2011 - Weekoverzicht NieuwsPresentator, grotendeels alle teksten, camera van alle beelditems en natuurlijk de voice-overs
Er zit geen sneer in naar de NS hoor, nee echt niet (WEL), nee echt niet (WEL), nee helemaal niet (WEL)
Tags: ah, albert heijn, archeolisch onderzoek, avondvierdaagse, bus, eindexamen, feest, gala, hertogenbosch, jeroen bosch ziekenhuis, maasboulevard, nieuws, ns, parkeerplaats, pinpas, put, reunie, riolering, supermarkt, trein, vertraging, vestingloop, weekoverzicht, zwanger
detailweergave, 0 reactie(s)
Arjan Braaf!
02-04-2011 - Columns
Ik blijf nog steeds bij mijn standpunt, maar ik kan ook toegeven als hij een keer goed werkt aflevert.
Het is namelijk een hele prestatie voor ‘De Das’ om zijn verhaal met feiten te onderbouwen.
Ik kan de neiging niet onderdrukken om met mijn handen op mijn knieën voorover te buigen en te zeggen “ja, goed zo, goed gedaan jochie, zie je wel, je kan het wel!”.
Op deze wijze moet ik namelijk de hond van mijn ouders toespreken om hem te belonen voor zijn goede gedrag.
Ik verwacht nu dan ook ieder moment een natte snuit in mijn gezicht en een lik over mijn neus. “Arjan zit! Arjan blijf!”.
Waarschijnlijk zat Arjan luid blaffend en kwispelstaartend voor de televisie, toen hem de (honden)haren bergen rezen; ook ik vloog minstens een meter op uit mijn stoel toen ik het stukje infantieljournalistiek over mijn beeldbuis zag glijden.
Ik ben me bewust van de ironie dat de columnist met twijfelachtig journalistiek werk nu andere journalisten beschuldigt van slordig werk.
In de column van 2 april op nu.nl ( http://www.nu.nl/column-zaterdag/2482679/per-seconde-dommer.html ) verwijst ‘De Das’ naar een uitzending van VARA’s Kassa over de internet betaalmethode Paypal ( http://beta.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1084487 ).
De uitzending is werkelijk om te huilen zo slecht, het is eenzijdig, conclusies ongefundeerd en presentatrice Brecht verdedigt stellingen waarvan ze overduidelijk geen idee heeft wat ze inhouden.
Ze wijst telkens met haar vingertje naar Paypal, maar vindt dat gebruikers de veiligheidswaarschuwingen niet hoeven te lezen. Ze schoppen Paypal in het hoekje van de banken, terwijl de banken de dans totaal ontspringen als het gaat om fraudebestrijding. Ik durf te wedden dat er meer met pinpassen gefraudeerd wordt (skimmen) dan met Paypal.
De kennis van de redactie van het programma over de materie is simpelweg beneden peil.
Ze laten ze een aantal domme klootviolen door het beeld heen waggelen die het IQ niveau hebben van Brit (je weet wel van “de ingangen zijn hier, hier en hier” en zonder gène van de camera verkondigt dan Nelson Mandela een bekende Surinamer is).
Stuk voor stuk mensen ergens onder een steen gelegen hebben, nog nooit van Paypal gehoord hebben, geen verzendbewijsjes bewaren en rommel opsturen zonder dat ervoor betaald is. Kassa vindt dat Paypal dan de boeman is.
Journalistiek is het een misser, maar het is niet de eerste keer dat Kassa de plank mis slaat.
Ook andere programma’s kunnen er wat van: De Rekenkamer stelde vorige week de dure inktpatronen voor printers aan de kaak.
Ze hebben gelijk als de inktboeren geld als water verdienen aan het ‘zwarte goud’, maar hier houdt mijn lofbetuiging op: het alternatief is niet onderbouwd en tenenkrommend: inktpatronen bijvullen met gewone inkt *.
Dat kun je een derderangs nu.nl columnist misschien niet kwalijk nemen, maar een gerenommeerde omroep (waar je naar kijkt omdat de commerciëlen je alleen maar stront door de strot duwen om er zelf rijker van te worden) ... vind ik een kwalijke zaak.
Je kunt niet klakkeloos aannemen wat er gezegd wordt, je moet zelf na blijven denken. Hetgeen weer als schril contrast staat op het feit dat je de veiligheidswaarschuwingen niet hoeft te lezen (hè Brecht).
Arjan krijgt een koekje en een aai over z’n bol.
En Arjan pas op... wel bij de feiten blijven ... volgende keer bijt IK weer!
* Inkt lijkt misschien inkt, maar de ene inkt is de andere niet, evenals medicijnen tegen hoofdpijn niet allemaal Ibuprofen zijn.
Als men dieper in de materie was gedoken had men geweten dat de samenstelling van inkt per fabrikant verschillend is.
Dan had men geweten dat Canon printers voor iedere printbeurt hun ‘neus’ snuiten in een spons om de inktkanaaltjes schoon te maken,
dat HP inkt kristalletjes heeft om te zorgen dat de kop niet uitdroogt,
dat HP extra pigment toevoegt om op wit papier zwarter te printen,
en dat inkt een bepaalde dikte heeft waardoor de printer weet hoeveel hij moet mengen om een bepaalde kleur te krijgen.
Dan hadden ze ook kunnen vertellen dan consumentenprinters van Epson gewoon kut zijn en dat, behalve het een geklieder is, ook nog eens de garantie van je printer vervalt en dat je na 1 navulbuurt voor de rest van je printerleven met vlekken print.
En dan is GOEDkoop ineens DUURkoop.
detailweergave, 0 reactie(s)
Busje komt zo
25-01-2011 - Columns
bron:pliep.nl
Ik had het op dat moment moeten uitwerken en moeten publiceren, maar het verdween op een grote stapel.
Met mijn laptopje op de dekens heb ik verwoord dat ik de dag ervoor met mijn fiets door glas gereden was. Ik had een lekke band en was verplicht te bussen.
Ik heb getwijfeld om mijn blauwe papieren vriend ‘de strippenkaart’ in te ruilen voor een digitaal pasje, want modern bussen doe je tegenwoordig met je OV-chipkaart, oftewel: ‘het pasje van 130 miljoen’.
Ik ben met mijn 30 levensjaren misschien ouderwets aangelegd, en ik heb een flinke weerstand opgebouwd tegen de chipkaart. Er gaan bij mij rode lampjes knipperen als de overheid het kraken van de OV-chipkaart in de doofpot probeert te stoppen, ondanks dat de discussie rondom de chipkaart opnieuw op laait.
De Rutte’s, Halsemaatjes en Wouter Bosjes vonden dat het analoge systeem, dat overigens altijd goed gewerkt heeft, plaats moest maken voor een nieuw digitaal pasje, waarvoor iedere Nederlandse belastingbetaler net iets minder dan tientje moest ophoesten.
Het systeem is afgekeken uit China waar het al jaren vlekkeloos werkt in Hongkong.
De invoering in Nederland was onnodig geldverslindend typisch Hollands: in Hongkong hadden ze naar verluid geen moeite met gekraakte en defecte (studenten)kaarten .
Dat de overheid het pasje met alle geweld moest invoeren is waarschijnlijk het resultaat van een politieke lobby. De prijzen van de vervoersbedrijven werden altijd ‘getemd’ door de overheid en prijzen waren overal gelijk. ‘Toevallig’ heeft iedere vervoerder met de OV-chipkaart tariefvrijheid gekregen, op z’n Hollands gezegd kan iedere boerenlul nu vragen wat hij wil.
De tariefvrijheid wordt al handig gebruikt: met de OV-chipkaart bent u regelmatig duurder uit dan met het papieren kaartje (aldus VARA’s Kassa).
Door de nieuwe ‘vrijheid’ moet de reiziger bij iedere vervoerder in- en uitchecken. Dat klinkt logisch, maar als je van Arnhem naar Sittard reist moet je twee keer bij de NS in- en -uitchecken en één keer bij Veolia, en op de terugweg nog een keer (in totaal dus 12 keer je pasje langs een poortje halen).
Maar je moet niet één van de twaalf keer vergeten, want dan heb je een boete van 20 euro aan je broek. Bij de trein kun je nog teruglopen, bij de bus rijdt je uitcheckmogelijkheid gewoon weg. Vergeetachtige mensen zijn een melkkoe voor vervoerders.
De overheid wil het liefst (onder het motto “het is zo handig”) dat de reiziger een kaarttype neemt waarbij automatisch van je bankrekening geïncasseerd wordt, eigenlijk loop je met een open portemonnee over straat.
Bij diefstal kan de kaart ook “heel handig” automatisch je bankrekening leegslurpen als de `vinder` besluit op jouw OV chipkaart zes keer van Groningen naar Maastricht te reizen.
In de folders staat dat je de kosten vergoed krijgt bij diefstal, maar dat blijkt in praktijk nog niet zo makkelijk te zijn (volgens VARA’s Kassa).
Ik heb mijn twijfels bij de technologische oplossing (RFID) qua gezondheid en privacy.
De chips werken met radio frequenties (RFID = Radio Frequency Identification).
We zijn nog steeds aan het bakkeleien over gezondheidsrisico`s van draadloze apparatuur zoals mobiele telefoons. Verschillende onderzoeken tonen het verband tussen kanker en (radio)frequenties aan.
Ook is de gekozen techniek erg storingsgevoelig. In/uit-checkpunten zijn regelmatig defect, waardoor je bijvoorbeeld niet kunt uitchecken, wat je dus automatisch een boete van 20,- oplevert.
De vervoerder kan precies zien wie hoeveel reist en waar naartoe, kan hier zijn reclames en acties op afstemmen. De bonuskaart van Albert Heijn doet hetzelfde (zonder chip).
Apple is onlangs in opspraak geraakt omdat ze RFID chips in Nike schoenen stoppen, zodat de IPod als stappenteller gebruikt kan worden. De chip is uniek, wanneer je een RFID lezer hebt kun je bepalen waar iemand is.
De NS zou precies zien hoeveel mensen er zich op het station bevinden.
Een buschauffeur zou kunnen zien wie niet ingecheckt heeft, kortom hoeveel zwartrijders er in de bus zitten. Wanneer systemen gekoppeld worden kan de politie direct de zwartrijders uit de bus vissen en kan als bonus gelijk zien of je nog verkeersboetes hebt openstaan.
Het zou nog extremer kunnen: de NS computer houdt zwartrijders bij en stuurt je automatisch aan het einde van de maand een rekening met de boete, waarop op de seconde nauwkeurig tijden vermeld staan met de desbetreffende trajecten.
Maar wat de NS kan, kunnen criminelen ook. Aan de hand van je OV-chipkaart kan men zien wanneer je niet thuis bent om zo je hut leeg te roven.
Sowieso vind ik dat het openbaar vervoer gratis zou moeten zijn, waardoor misschien ook het file-probleem af neemt.
Al met al, ik heb toch maar mijn band geplakt.
detailweergave, 0 reactie(s)
That came around ...
22-12-2010 - Columns
bron:dagjeweg.nl
Ik wil even de tijd nemen om stil te staan bij de grootste
marketingblunder van 2010.
Als ik zeg “winterklaar”, gaat er dan een belletje rinkelen ?
Het is al jaren een issue, ook op de politieke kalender. Het falende
spoorbedrijf moest daarom jaren geleden geprivatiseerd worden. Door het commercialiseren en opsplitsen in Prorail en NS zou de dienstverlening van het bedrijf verbeteren.
Nu we jaren later de balans opmaken weten we dat de trage ambtenaren organisatie geen (conducteurs)fluit is veranderd.
Het opsplitsen heeft ervoor gezorgd dat NS en Prorail met de beschuldigende vingertjes naar elkaar kunnen wijzen en de monopolie positie van de NS heeft ervoor gezorgd dat ze vreselijk arrogant zijn geworden.
De enige die met de privatisering wel wat opgeschoten zijn, zijn de
managers bij de NS. De ex-ambtenaren steken nu tonnen in hun eigen zak en lachen iedereen dijenkletsend heel hard uit.
Prorail maakt het nog bonter: ze heeft jarenlang het spoor verwaarloosd en daarvoor geld gevangen.
De NS wijst niet alleen graag met het vingertje naar
Prorail, maar ook heel graag naar omringende landen en ziet dat als een excuus om niet beter te hoeven presteren.
Een ander excuus zijn de tevredenheidscijfers van de reizigers.
De keer dat ik meedeed aan een enquête in de trein lag het er heel dik bovenop dat men een trein had uit gekozen die op tijd reed. Dat is ongeveer hetzelfde als je vraagt aan een zwerver of hij veel geld heeft.
Klanttevredenheid wordt op dezelfde manier gemeten als het percentage vertraagde treinen.
Het is een feit uitgevallen treinen niet meegenomen worden in de cijfers van vertraagde treinen. Met andere woorden: in de cijfers zijn dus uitgevallen treinen de treinen die op tijd rijden. Daarom laat de NS steeds meer vertraagde treinen uit vallen.
Vervelend voor de reiziger, maar gunstig voor de vertragingspercentages en ongetwijfeld ook bonussen van het management.
Volgens de NS zouden 80% van de treinen op tijd rijden. Dat betekent dat ik schijnbaar ALTIJD in de 20% van de treinen die niet op tijd is (dat bedoel ik NIET sarcastisch). Je hoeft daar geen HAVO wiskunde-B voor gehad te hebben om te snappen dat daar ergens de schoen wringt.
Waar ik moe van wordt dat er steeds meer vreemde excuses verzonnen worden om niet op tijd te hoeven rijden.
Jaren geleden waren er ineens herfstblaadjes die de sporen
onveilig maakten. Sinds het ontstaan van het spoor waren de blaadjes NAAST het spoor gevallen en nu vielen ze ineens OP het spoor. De treinen kregen vierkante wielen. Dat klinkt als een verzinsel uit een kinderversje, maar het is bittere ernst … en vertraging.
De vierkante wielen zijn ‘verholpen’ en nu hebben we ineens sneeuw die voor vertragingen zorgt.
Wederom viel het jarenlang naast de rails en nu erop!
Landen als Rusland kampen regelmatig met sneeuw en weten daar schijnbaar wel raad mee, maar de NS zit met de handen in het haar, althans dat willen ze ons doen geloven.
Ik heb misschien een grote mond over de problemen van de NS, maar heb ik ook een oplossing ? Jazeker, een resolute maar zeer doeltreffende.
1) uitgevallen treinen tellen mee als vertraagde treinen in de cijfers.
2) elk NS personeelslid krijgt het percentage van zijn huidige
loon uitgekeerd dat overeenkomt met het aantal op tijd rijdende treinen. Dit geldt dus ook voor het management.
3) de volledige ritprijs moet worden terugbetaald aan de reiziger
bij meer dan 5 minuten vertraging. Dit in tegenstelling tot wat het nu is: een schamel percentage dat pas na 30 minuten vertraging met veel pijn en moeite wordt uitgekeerd.
4) wanneer minder dan 95% van de treinen op tijd rijdt wordt het voltallige bestuur van de NS zonder pardon en zonder bonus/gouden handdruk op straat gezet.
Ik durf te wedden dat de vertragingen op `miraculeuze` wijze als sneeuw (!) voor de zon verdwijnen. (ik vond de woordspeling in de vorige zin erg treffend).
Met het ‘winterklaar’ spotje geeft de NS indirect toe dat Nederland een slecht beeld heeft van de NS, wat haaks staat op de bewering dat de NS zo goed presteert (volgens eigen geproduceerde cijfers).
De NS klaagt dat het geld kost om maatregelen te treffen voor winters weer. Hetgeen weer indirect een schuldbekentenis dat er dus afgelopen jaren te weinig is geïnvesteerd in infrastructuur.
Nu de NS dit jaar wel iets aan voorbereiding van het winterweer heeft gedaan, moet heel Nederland weten. Het protserig spotje, opgenomen in de Brabantse hoofdstad, moest het onbetrouwbare imago van de NS weer een beetje opveizelen.
Maar hoogmoed komt voor de val, want het lot was de NS niet gezind. We weten allemaal wat er is gebeurd.
Het spotje heeft onder de streep meer schade aangericht dan het goed heeft gedaan. Dat is de prijs als je jezelf op de borst slaat dat je zo geweldig bent.
De NS had moeten investeren en vooral zijn grote waffel erover houden en pas achteraf laten weten als je op tijd hebt gereden: “dat komt omdat we geïnvesteerd hebben”.
Een team communicatie adviseurs met hun hoge, door pappie betaalde, opleidinkjes konden niet bedenken dat de gehandhaafde strategie wel eens in je eigen nadeel kon uitwerken.
Ik vind het getuigen van pure dommigheid, gezien de jarenlange reputatie van het prutbedrijf.
Nu is precies bevestigt wat heel Nederland al dacht:
NS = onbetrouwbaar.
De Amerikanen zeggen het zo mooi: “That one came around and bit you in the ass”
Tags: glad, ns, privatiseren, prorail, sneeuw, spoor, trein, vastgevroren, vertraging, vierkante wielen, vries, vriezen, wissel
detailweergave, 0 reactie(s)
geluk
19-01-2010 - Liedjes
Wanneer de zon zich niet laat zien
en donderwolken samenpakken
regen je leven overspoelt
Laat dan de moed niet zakken
Want ergens achter die wolken
Daar schijnt voorgoed de zon
Waar hoop gloort in vorm van water
Voor de put van elke levensbron
couplet
Geluk zit ‘m in kleine dingen
Ook waar je het niet verwacht
De kunst is het geluk te zien
Ook als het niet naar je lacht
Want zonder geluk geen ellende
En dat geldt ook andersom
Tegenslagen zijn om van te leren
Al weet je niet altijd waarom
couplet
Soms voel je je verlaten
En ben je jezelf (een beetje) zoek
Dat kan iedereen gebeuren
Maar denk aan deze invalshoek
Dat er altijd iemand om je geeft
Al is het hoog in het oneindig blauw
Terwijl jij niet in hem gelooft
Doet hij dat wel in jou
couplet
Ieder krijgt toch zijn portie
En ieder krijgt zijn deel
de een kan er mee omgaan
en de ander is het teveel
belangrijk boven alles is
dat je in jezelf gelooft
dan kan het nog heel lang duren
voordat het levensvuurtje dooft
detailweergave, 0 reactie(s)
Introductieziek - Part II : insomnia
05-09-2009 - Columns
Dat is exact de reden dat ik nooit bij een studentenvereniging heb gezeten.
Ik ben blij dat ik nu op een volwassen opleiding heb gekozen met volwassen mensen, gelukkig krijg ik dit soort kinderachtige geintjes niet meer voor mijn kiezen.
Waar is trouwens al dat vernederen goed voor ? Ter compensatie van het geleden leed van de huidige tweedejaars van het jaar ervoor ?
Ik pas er voor om me te laten vernederen om iemands ego te strelen.
Pling-plong: email. “De introductie begint op ….”
Nee!
Je verzint het niet!
Ik heb in mijn vorig schrijven al onthuld dat niet zo happig ben op introducties met blijven-slapen tot gevolg.
De oorsprong hiervan zit echter toch nog dieper: buiten de deur slapen heb ik altijd vreselijk gevonden.
Ten eerste eerste : je vergeet altijd iets!
Bij voorkeur iets wat je heel hard nodig hebt, je tandenborstel bijvoorbeeld.
Ten tweede al het feit dat je in een andermans nest moet slapen. Dat kan ik gewoon niet, ik lig uren wakker en heb altijd last van mijn rug vanwege het feit dat de desbetreffende slaapinstelling de goedkoopste variant matras ‘sleupneutgeud’ voor een paar knaken van Ikea afhandig gemaakt heeft.
Ik wil gewoon in mijn eigen nest meuren in plaats van zo’n ruftig luchtbed.
Door het luchtbed voel je altijd de harde ondergrond.
Ik lig altijd te woelen en door het omdraaien is de slaapzak net een dwangbuis geworden: het heeft allerlei lichaamsdelen in de knoop gelegd.
Je luchtbed loopt altijd leeg met als gevolg dat je het midden in de nacht met je suffe hoofd weer moet gaan oppompen, om vervolgens het commentaar van anderen aan te horen dat ze niet kunnen slapen omdat het zoveel herrie maakt.
Ik vraag dan altijd of ze een handje geruisloos willen meehelpen, maar dan kunnen ze ineens spontaan de slaap wél vatten.
En heb je na het verorberen van een regiment slaappillen waar Michael Jackson jaloers op zou zijn geweest, eindelijk je insomnia overwonnen en net strak een uur je ogen dicht gedaan: “goede morgen!”
Goede morgen ? Het is 6 uur! Het is nog nacht!
De enige ‘morgen’ die ik kan ontdekken is de ‘morgen’ in de definitie van dat het na 23:59u gisteren is!
En ‘goede’ al helemaal niet. Ik heb de hele nacht liggen creperen op zo’n stupide luchtmatras waar ik rugpijn van heb, in de slaapzak heb ik het koud gehad en ben daardoor nu zo stijf als een strijkplank.
Wil je me helemaal woedend krijgen moet je de fameuze woorden uitspreken: “’s avonds een vent, ’s morgens een vent”.
Ik wil bij deze benadrukken dat ik van nature geen ochtendhumeur heb!
Ik wil ook gewoon mijn eigen geprepareerde voedsel kunnen nuttigen en niet dat el-cheapo astronautenvoedsel dat nergens naar smaakt.
Dan heb je een hele dag (ik noem bijvoorbeeld survival op de middelbare school) met een 10 kilo zware rugzak door de Ardennen heen gesjokt (terwijl ze gewoon een auto hebben), krijg je als dank een smerig prakkie voorgeschoteld.
Het avondeten behoort tot het hoogtepunt van de dag, een bekroning op je geleverde werkzaamheden en inspanning, kortom iets waar je de hele dag naar uitgekeken hebt (en voor hebt afgezien) en dan blijkt het zo’n sneue vertoning te zijn, kortom: je hebt voor niets ‘overleefd’.
Ik ben geen held in de keuken, maar ik ben Herman den Blijker vergeleken met het armzalig aftreksel hetgeen onder de noemer ‘eten’ bij je naar binnen geschoven moet worden.
Je weet wel: piepers zonder zout (“oeps vergeten”), aangebrande piepers, half gare smak omdat het gastankje leeg was (dat is niet door je keel te krijgen).
Ik wil gewoon op mijn eigen pot kunnen poepen en niet aan iemand met mijn broek op de knieën hoeven te vragen of er op een andere plee nog wél schijtlint is.
Gewoon rustig kunnen zitten zonder eerst een halve kilometer toiletpapier op de bril te origamiën, terwijl er ondertussen iemand op de deur staat te rammen met de vraag of je nu éindelijk klaar bent, terwijl je op dat moment nog niet eens bent gaan zitten.
En dan nog iets: het (gezamenlijk) douchen!
Dat heeft niets mijn preutse karakter te maken.
Op de middelbare school vond ik dat al verschrikkelijk: de gymles vond ik leuk, maar zag op tegen het douchen aan het einde van de les.
Ik heb altijd het geluk gehad dat ik wel zweette maar nooit stonk.
Ik douchte liever niet, dat deed ik ’s avonds thuis wel.
Maar je werd verplicht te douchen!
“ga je niet douchen? of ben je zo’n ransaap die niet douchet na het sporten ?”
Waarom gaan mensen er altijd stante pede van uit dat je stinkt na het sporten ?
Nu ik ouder ben is mijn aversie tegen het gezamenlijk douchen nog steeds ongewijzigd.
Het kan mij nog steeds niet bekoren om in zo’n massadouche te stappen met 20 naakte mannen.
Ik heb er gewoon geen behoefte aan om tegen andermans harige tampeloeris aan te koekeloeren.
Of dat iemand aan zijn eigen Donald Duck loopt te friemelen en je vervolgens je een hand geeft om zich voor te stellen (dat is geen geintje, dat is echt gebeurd!).
Het is me ook regelmatig gebeurd dat de doucheruimte zo smerig was, dat ik bang was dat ik van het gebruik nog smeriger werd dan van onthouding.
Van die doucheruimtes dat de bacterie koloniën je bij de deur al komen halen.
En als laatste: ik wil gewoon winden kunnen laten in mijn bed, zonder rekening te moeten houden dat ik de rest van de zaal vergas.
Oost, west, thuis slaapt/eet/poept/douchet/ruft het best!
Het ergste vind ik nog dat je voor 3 dagen afzien ook nog betalen!
Ze zouden me geld toe moeten geven: gevarengeld en vergoeding voor de geleden emotionele schade!
Ik heb besloten de opleiding het voordeel van de twijfel te geven en toch te gaan. Als het me niet bevalt, meld ik me gewoon introductieziek.
detailweergave, 1 reactie(s)
Kunst
23-08-2009 - Dennis goes LoesjeLeven is een kunst,
maar voor veel mensen is leven net kunst:
ze snappen er niks van
detailweergave, 1 reactie(s)
Consumptiemaatschappij
23-08-2009 - Dennis goes LoesjeConsumptiemaatschappij:
Als je zelf niet weet wat er op je eigen t-shirt staat
detailweergave, 1 reactie(s)
Abstracte kunst
23-08-2009 - Dennis goes LoesjeAbstracte kunst:
Als je niet kunt zien wat het voor stelt.
detailweergave, 0 reactie(s)
Fantasie
23-08-2009 - Dennis goes Loesje
Als je een-man-op-safari-die-zojuist-een-olifant-heeft-doodgeschoten-en-nu-op-weg-is-naar-het-volgende-dorp-om-de-slagtanden-te-verkopen,-maar-onderweg-pech-heeft-gekregen-met-zijn-jeep-(met-4-wheel-drive)-en-nu-zijn-lidmaatschapsnummer-doorbelt-door-zijn-mobiele-telefoon-aan-de-Congolese-wegenwacht uit 3 zwarte stippen op een wit doek haalt.
detailweergave, 0 reactie(s)
Vertraging
23-08-2009 - Dennis goes LoesjeOp reis naar mezelf:
Shit, vertraging.
detailweergave, 3 reactie(s)
Opeens heb je het!
24-07-2009 - Columns
Na twaalven treinen is nooit mijn favoriet geweest. En ineens wist ik gisteren weer waarom.
Ik kom net over twaalven op het station aan.
Pas over 3 kwartier een trein ?
Er reden toch de hele nacht door treinen ?
Ja, eens per uur!
Dan maar die van over drie kwartier nemen. Die moet ik niet missen, anders zit je een uur te brommen op dat kouwe klotestation.
Ik kan mijn lol niet op: het is een stoptrein!
Dus na drie huizen links: stoppen, weiland rechts: stoppen.
Dit gaat uren duren eer dat ik thuis ben.
Operatie nachtbraken is al in gang gezet, ik nu niet meer terug (in letterlijke en figuurlijke zin).
Er rijdt een trein voorbij die stopt verderop op perron.
Op het perron is het net een kippenhok: schreeuwen, lallen, praten. Het zoemt gewoon.
Ik kijk op het bord. Tussen de eindbestemming en de wijzers van de klok zijn inmiddels de beruchte rode letters verschenen: ‘Vertraging 5 minuten’.
Hoe krijgt de NS het voor elkaar om op dit uur, die ene trein die rijdt, te laat te laten zijn?
Pure onwil als je het mij vraagt.
Of hebben ze afspraken met Servex gemaakt om de horeca op de stations te stimuleren ?
Omdat ik de bui al zie hangen loop ik terug naar Fred’s Frikadelshop (naast Harry’s Hapkar) en neem een patatje mayo met een broodje frikadel (dit laatste is zeer cruciale informatie gezien dit het hoogtepunt van de avond zou worden omdat ik dol ben op frikadellen, het enige wat lekkerder is dan een frikadel, zijn twee frikadellen).
‘Vertraging 10 minuten’
Welja joh, toe maar, ik sta er nu toch!
Is het frikaNdel of frikadel ? Het is toch ook groeteNsoep ? Of was het nu groentesoep ? Er zitten meerdere groenten in de soep, maar zitten er ook meerdere frikannen in een del ? –je begrijpt al, ik had tijd zat om me bezig te houden met dit soort onzinnige vragen-
‘Vertraging 15 minuten’
Welke opstoppingen kunnen er in hemelsnaam zijn ? Het is uitgestorven op het spoor!
Mug met een gebroken poot ? Conducteur verstuikte wenkbrauw ? Inkt in de stempelautomaat is op ? Blaadjes op de rails ?
Inmiddels wordt het kippenhok gekakel gemetamorfeerd door mijn brein in een soort monotoom ruisende gons, die je vast wel herkend van de oorarts : ‘hoort u deze ?’.
Ik vervloek mezelf met een aantal God onterende scheldwoorden dat ik niet met de auto ben gekomen (dat doe ik eigenlijk elke keer als ik met de trein ga), en besluit mezelf niet verder druk te maken en pak mijn boek dat ik heb meegenomen (ja, ik reis vaker met vertraging … uhh … ik bedoel : de NS).
Boven mijn boek geef ik mezelf het spreekwoordelijke klopje op mijn schouder dat ik terug gelopen ben voor het vest, dat ik vergeten was toen ik vertrok. Anderen zijn minder fortuinlijk (reizen waarschijnlijk minder vaak met de trein) en staan inmiddels koukleumend en klappertandend op de trein te wachten.
Eindelijk komt de trein (de trein die al stond te wachten verderop). Ik concludeer hieruit dat de vertraging dus totaal overbodig was, kortom: onwil!
Ik loop naar het einde van het perron (ervaring, zoals gezegd: ik reis vaker met de trein).
Nu wordt het dringen en vechten om een zitplaats. Ik heb er eentje naast iemand kunnen bemachtigen.
En eindelijk, we rijden. Meer progressie dan het afgelopen uur!
Langzaam, heel langzaam gaan we naar het eerste gehucht.
Uit de speaker schalt het net hard genoeg boven het publieke gegons uit: ‘Vanwege overwegstoring rijden we langzamer dan normaal’.
De tijd die volgt duurt tergend langzaam.
Ik prijs mezelf nogmaals om mijn boek, vest en patat actie.
Waar ik minder blij mee ben is het feit dat ik naar het toilet moet, maar er is geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om het toilet in de trein te gebruiken.
Als ik er alleen al aan denk wordt ik besprongen door de bacteriën, daarbij kan de kletterende rails onder die pot kan mij niet bekoren (het leidt af van de werkelijke daad).
Ik wordt nog liever dood gevonden naast een Andre Hazes CD of erger nog: een CD van die twee volendamse nepnichten: Pick & Pimol.
Mijn buurman naast me zit inmiddels te knikkenbollen.
Gehucht na gehucht, dorp na dorp, weiland na weiland, lantaarnpaal na lantaarnpaal (het is stikdonker dus je ziet niet welk station de blauw met gele bus geparkeerd is).
De trein rijdt onvermoeibaar stapvoets verder.
Ik moet nu echt heel nodig naar het toilet en mijn buurman ligt inmiddels tegen me aan een boom om te zagen.
Na elke koe en schaap wordt het gegons in de trein gelukkig minder (omdat volk de trein verlaat) en kan ik stukje bij beetje mijn eigen gedachten weer horen.
Ik kan niet wachten tot ik in mijn warme zachte bedje ligt. Mijn buurman ook niet, want die heeft inmiddels zijn hoofd op mijn linker schouder geparkeerd en ronkt rustig verder.
Boompje, struikje, lantaarnpaal.
Ik moet intussen piesen als een olifant.
Het (hopelijk) laatste gehucht en dan zijn we weer in de grote stad, eindelijk weer bewoonde wereld.
Mijn buurman hangt inmiddels kwijlend boven mijn boek dat ik op schoot heb gelegd omdat hij met ongecontroleerde bewegingen al bijna 2 keer mijn boek uit handen geslagen heeft. Mijn boeklegger is daardoor SPOORloos verdwenen.
Ik ben blij dat ik op het perron sta. Mijn oren tuten van het gegons.
Twee uur na oorspronkelijke aankomsttijd heeft mijn buurman een heel bos gerooid en ben ik op plaats van bestemming.
Het had niet lang geduurd of mijn blaas was uit elkaar geklapt en de schoonmaakploeg had de urine van het raam kunnen zemen.
Het is inmiddels half 3, ik wil nu echt heel graag naar mijn bedje toe.
‘Opeens heb je het! je gaat met de auto!’.
detailweergave, 0 reactie(s)
Niet zeuren!
27-04-2009 - Columns
Mezelf oriënterend op waar ik was en de trap zich bevond, zie ik vaag uit mijn ooghoek iets paars met rood voorbij flitsen.
Het viel nogal op omdat paars en rood beiden kleuren zijn die nogal afsteken tegen het geel van het NS materieel.
De trein fluit (dat doet tegenwoordig de trein zelf, en niet meer de conducteur).
Ineens zie ik allemaal rood met paarse vlekken voor mijn ogen voorbij sjeezen.
Mijn eerste gedachte: ik moet toch mijn contactlenzen een keer laten nakijken.
Onwennig knipperend met mijn ogen hou ik het op een vlaag van verstandsverbijstering.
Voordat ik onderuit ga of misselijk wordt, pols ik voor de zekerheid mijn temperatuur door mijn hand naar mijn voorhoofd te brengen. Het leek mee te vallen (of tegen, is maar net hoe je het bekijkt).
Zoals je op een zondag gaat picknicken en vakkundig je deken neer heb gelegd en alle vouwen eruit gestreken, zie je eerst 1 mier, dan 3 mieren, vervolgens 10 en dan lijkt ineens het hele grasveld te bewegen!
Dit was nu ook het geval. Links, rechts, voor, achter, echt overal rood met paarse vlekken !
Allemaal oude dametjes uitgedost in fel paarse mantelpakjes met een rood hoedje.
Net of iemand een blik (oude) paarse bessen met rode kroontjes heeft opengetrokken.
De een alleen een hoedje, de ander hoedje met visnet, weer een ander hoedje met visnet met de garnalen er nog in.
Alsof ik allemaal kopieën zag lopen van Annemarie Jorritsma op Koninginnedag.
Omdat ik dacht `dat gelooft thuis niemand` heb ik voor de zekerheid foto`s als bewijs genomen.
Een invasie, ze zijn dan toch gekomen: buitenaardse wezens in klederdracht.
We kunnen ze nu eindelijk onderscheiden van de rest, maar we zijn hopeloos verloren.
We zijn overgeleverd. Er is geen redden meer aan!
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb een oud besje aangeschoten (zonder geweer) wat deze vrolijke rood met paarse carnavalsoptocht te betekenen had.
Vanuit een raam van een aangrenzende woning zwaait een raam open en op gebiedende toon zegt de dame die haar hoofd uit het raam steekt “pssst, ik wil het horen” tegen de vermoedelijke personen die bij haar waren.
Ik was dus toch niet de enige die zich afvroeg welke oorsprong de rode hoedjes parade had.
De dames kwamen terug van een congres van de Red Hat Society (ik verzin het echt niet!).
De dresscode voor het congres is … inderdaad rood met paars.
De Red Hat Society is een club voor dames boven de 50 met een nobele filosofie: niet zeuren en genieten van het leven!
Daar zouden meer dames (en mannen trouwens ook) een voorbeeld aan de rode hoedjes brigade moeten nemen.
Ik heb nog gekscherend gevraagd of het niet-zeuren ze moeilijk viel, toch kreeg ik daar wonderbaarlijkerwijs geen antwoord op (zo gek!).
Ondanks ik de dames hier een beetje te kakken zet, vind ik het wel wat hebben.
Ik denk als iedereen zo`n symbolisch rood hoedje zou kopen dat de wereld er een stuk rooskleuriger uit zou zien.
Tot zover `The invasion of the red hat society`.
Wie me nog steeds niet gelooft : www.redhatnederland.nl , het is echt geen grap!
detailweergave, 1 reactie(s)
Ik vind zo gek dat ik lek
28-03-2009 - Columns
Mijn laptop zweeft voortdurend door de kamer op de standby-stand, wachtend op mijn volgende ingeving waarvan ik mijn brein moet verlossen.
Schijfblokken, blocnootjes, post-its, papiertjes met krabbels en aantekeningen liggen echt overal.
Een tornado van ideeën heeft bij mij thuis huisgehouden.
Het is een soort teksten slagveld. Een hevige oorlog om de beste woorden heeft gewoed (en woedt nog steeds).
Een magazine hier, een dichtbundeltje daar, artikeltje hier, rijmwoordenboekje daar …
Onder het motto ‘ik vind het zo gek dat ik lek’ introduceer ik bij deze een nieuw begrip dat naar mijn inziens zo de Dikke Van Dale in kan : tekstuele incontinentie.
Ik lek dan weliswaar geen lichaamsvloeistoffen, ik lek teksten.
Is mijn ideeënbus in mijn bovenkamer ongesteld? Anyways… ik lek, en behoorlijk hard ook!
Ik lek gemiddeld een schrijfblok per maand vol.
Een sappig detail is, dat ik ideeën heb over echt vanalles: liedjes, gedichtjes, sprookjes, verhalen en zelfs hele psychologische zelfanalyses.
Ik heb ergens een kraan opengedraaid die nu blijft stromen met leuke, lieve, droevige en komische ingevingen. Het komt gewoon, als ik er maar geen moeite voor doe.
Ik kan het alleen (nog) niet sturen, stoppen of aanzetten.
Als ik een komisch stuk wil schrijven maar als ik er voor ga zitten, lukt het niet.
Terwijl als ik onder de douche sta, op het toilet zit of in mijn bed lig komt meestal onbewust als een soort braaksel naar buiten spuiten.
Ik wordt soms grinnikend wakker, omdat ik weer een leuke ingeving heb. Die moet ik opschrijven anders ben ik ‘m weer kwijt. Maar om te schrijven moet je redelijk bij je positieven zijn, kortom klaarwakker.
De drie bovengenoemde locaties zijn dan ook inmiddels mijn vaste think-spots geworden.
Ik houd het niet meer tegen, ik heb me er lang tegen verzet.
Ik laat het gaan, ik schrijf alles op wat me te binnen schiet.
Mijn hoofd wordt anders te vol, het loopt over. Ik moet het kwijt!
Ik ben ook voortdurend aan het schuren, schaven en verbouwen van oude teksten.
Ik vind het leuk om met woorden te spelen, goochelen (nee, niet googlen) en de beste woorden in een zinsband de kiezen en het liefst zo dubbelzinnig mogelijk.
Ik wordt ook heel onrustig als ik niet kan schrijven.
Ik heb ook altijd een heel klein notitieblokje bij me als ik de deur uit stap.
Heb ik een soort schrijvers ADHD ?
Of heb ik de laatste tijd een extreme communicatiedrang ontwikkeld ?
Of ik interLEKtueel lek, of gewoon een dwaze dromer ben die hopeloos gebrabbel lekt op een niveau dat thuishoort in de gemiddelde LEKtuurbak moet je zelf maar beoordelen.
Je leest namelijk nu een van zijn lekkages …
Tags: adhd, bed, blocnote, bovenkamer, dicht, dichtbundel, douche, droevig, hersens, ingeving, interlektueel, komisch, krabbel, laptop, lek, lekken, lektuurbak, leuk, lichaamssappen, lichaamsvloeistoffen, lief, magazine, notebook, oorlog, post it, rijm, rijmwoordenboek, schaven, schrijfblok, schrijven, schuren, tekst, teksten, think spot, toilet, wakker, wc, woorden, woordenboek
detailweergave, 0 reactie(s)
Overeenkomst tussen Playboy en Linda
25-03-2009 - Columns
Ik laat het ‘waarom’ omwille van de eenvoudigheid van dit schrijven even achterwege.
Op een of andere manier voel ik me toch een beetje bezwaard om de Linda te kopen.
Ik kon het niet onderdrukken om overeenkomsten te zien in de aanschaf van een Linda en een Playboy.
Het gaat namelijk ongeveer hetzelfde, hier is waarom:
Omdat ik me er toch een beetje ongemakkelijk bij voel, kijk ik om me heen of ik geen bekenden zie.
Ik koop er ‘psychologie magazine’ of stripblad bij (en daar bedoel ik de tekeningen-met-grapjes mee)…. Dit om het geheel een beetje evenwicht te geven en men niet het idee kan krijgen dat je naast het kopen van de Playboy Linda geen leven hebt.
Op een onbewaakt moment pak ik de bovenste Linda van het schap en leg deze een beetje beschaamd en stiekem op de toonbank.
Het liefst betaal ik contant omdat ik bang ben dat mijn pinpas weigert en ik met een enigszins rood hoofd het gewraakte artikel terug moet leggen in de schappen.
Gênanter dan het weigeren van je pinpas kan het bijna niet worden: je hebt geen vriendin EN geen geld …
Zoals een braaf burger betaamd, volg ik netjes de wet … de wet van Murphy wel te verstaan.
Ik sta nietsvermoedend mijn aankoop af te rekenen en ineens hoor ik een stem naast me die zegt : ‘Hé Dennis, lang niet gezien!’
Op elk moment van de dag zou mij die zin doen opfleuren, maar net deze ene 30 seconden van deze 24 urige dag komt deze zin verschrikkelijk ongelegen.
Ik draai me om alsof ik boodschappen sta af te rekenen en het desbetreffende blad de normaalste zaak van de wereld is.
Het is alsof je betrapt wordt terwijl je in een hevige vrijpartij verwikkeld bent met je vriendin en je moeder komt zonder te kloppen de kamer binnen …. (yes, been there, done that).
‘Tasje er om heen ?’
Om de wet van Murphy niet verder op de proef te stellen, antwoord ik met : ‘Ja graag !’
Ik zie het voor me:
Je zit in de trein. Tegenover je neemt een verschrikkelijk aantrekkelijke jonge dame plaats.
Je glimlacht een paar keer over en weer. Je wisselt wat woorden uit over de trein die te laat is en het weer.
Je verschuift, je tas valt per ongeluk open, en wat kukelt er dan altijd als eerste uit ? Precies!
Maar er zijn meer overeenkomsten tussen de Playboy en Linda, waar je misschien in eerste instantie niet bij stil staat:
1) De mooie stukken(!) in het blad sla je niet over
2) Je leest ze voor de goede interviews
3) Als er iemand op bezoek komt, zorg ik altijd dat je het netjes opgeborgen is en niet open en bloot(!) op tafel ligt
Tags: balie, boodschappen, burger, comic, dame, linda, man, murphy, murphy`s law, NS, playboy, psychologie, psychologie magazine, rood, schaam, schamen, strip, tas, tasje, toonbank, trein, vriendin, vrouw, wet van murphy, winkel
detailweergave, 0 reactie(s)
Het mysterie van het verbond van tieten en tampons
12-03-2009 - Columns
Ik zou eigenlijk heel graag willen weten :
Wat doen vrouwen op het toilet ?
In films willen ze ons mannen doen geloven dat er behalve geplast ook driftig bijgekleurd een bijgekletst wordt, maar is dat wel werkelijk zo ?
Volgens de film-theorie: ze zeggen te gaan plassen, terwijl ze dus in werkelijkheid hun neus gaan poederen, maar ze blijven ondertussen wel lang genoeg weg om de soep koud te laten worden.
Een nieuwe laag verf, alles opnieuw inkleuren (uiteraard netjes binnen de lijntjes, die gezet worden aan de hand van stipjes met nummertjes ???) schijnt uren te moeten kosten.
“Gaan plassen” is voor mannen niets anders dan …. gaan plassen, terwijl het in het vrouws een hele andere betekenis heeft.
Gaan plassen is in het vrouwen-vocabulaire naar verluid een sociale aangelegenheid. Je hebt er schijnbaar medeplassers bij nodig, anders lukt het blijkbaar niet.
“Gaan plassen” is in het mannen-woordenboek not-done om met z`n tweeën te gaan doen.
Er worden bij mannen hele andere dingen bij gedacht, terwijl “gaan plassen” met z`n tweeen bij vrouwen de normaalste zaak van de wereld is.
Persoonlijk vind ik een toiletbezoek niet spannend, maar dames doen ons mannen geloven dat ze er uren voor in de rij staan om een plekje te bemachtigen op de felbegeerde witte glazuurzetel.
Dat betekent dat er meer aan de hand moet zijn dan alleen maar “gaan plassen”.
Mijn complot theorie : het toilet moet een soort belevenis-kamer zijn.
Is het de plek waar ze geheime spionage gegevens uitwisselen en vergaderen met soortgenoten over de samenzwering tegen mannen ?
Is het een geheim pact van het verbond van tieten en tampons?
Is het de plek waar ze ongestoord collectief hun masker af kunnen leggen om hun gruwelijke gelaat te onthullen zoals in De Heksen van Roald Dahl ?
Of richten ze wilde dieren af ? (Slangen bezweren ???)
Misschien geesten oproepen ?
Of satans verering ?
Of nou juist duivelsuitdrijving ?
Ik weet het niet, vertel het me !
Wat is er zo geheim dat het alleen op het toilet kan plaatsvinden ?
Ik zou dan ook graag als vrouw verkleed de vrouwelijke toiletgang willen bestuderen en eindelijk dit mysterie ontrafelen.
Rode draad van het verhaal :
Mannen doen wat ze zeggen, en zeggen waar het op staat.
Vrouwen verbinden hele andere betekenissen aan woorden, dan waar ze voor staan
Dus als een man zegt dat ze vrouwen niet dik vinden, menen ze dat (persoonlijke frustratie), en voor de mannen: trap niet in de vind-je-me-dik discussie.... (levenservaring)
Tags: dik, discussie, duivel, film, geest, geheim, ghost, glazuurzetel, klets, man, mysterie, piesen, plassen, pleepot, Roald Dahl, ruzie, satan, spionage, tampons, tieten, toilet, vrouw, wc, wc pot
detailweergave, 0 reactie(s)
Weg vlees feest
22-02-2009 - Columns
De hype van Carnaval kan mij niet bekoren. Ik heb helemaal niks met Carnaval.
In mijn opinie mis je iets in je leven als je het nodig hebt om je 4 dagen lang uit te dossen en je te gedragen als een halve zool.
Van oorsprong is carnaval een heidens feest voor beneden de rivieren, maar inmiddels lijkt heel Nederland er mee besmet te raken.
Ik denk dat veel mensen de oorsprong en gedachte achter Carnaval niet eens kennen, laat staan de betekenis van het woord Carnaval.
Carnaval wordt inmiddels meer met bier geassocieerd en seksuele ‘foutjes’ dan met de vastentijd die komen gaat. Eigenlijk is het verworden tot alleen maar feest vieren en niet meer vasten.
Als je rond deze tijd vraagt: ‘wat ga je doen ?’
is het antwoord : ‘zuipuuuuuuhhh’.
Op de een of andere manier kan ik toch de intelligentie niet ontdekken in dit antwoord.
Communiceren is uitgegroeid tot lallen en zinnen maken met zoveel mogelijk klinkers:
->‘oleee oleeee oooooole ole, aaiohee aoioooeeeeaaaaaa’
<-‘jalaaalalaaaalaaa laaaaa’
Is er behoefte aan om 4 dagen lang op een laag niveau te communiceren ?
Terug naar de oertijd ?
Terug naar je instinct ?
Terug naar de oerdriften ? Bier en een lekker wijf ?
Op de een of andere manier wordt ik toch een beetje raar van binnen als grote mensen massa’s onzinnige teksten uitslaan en kan het niet onderdrukken de overeenkomst te zien met een grote kudde apen in een dierentuin die geen enkele vorm van evolutie hebben ondergaan.
Eindhovenaren die schreeuwen ‘boeren, boeren‘ vind ik niet van veel intelligentie betuigen of nou juist van een ongeremd goede zelfkennis.
Ik betwijfel het laatste gezien eerlijkheid en zelfreflectie bij heel veel mensen ver te zoeken is. Het eerste lijkt me meer plausibel gezien dit meer in de lijn valt met het intelligentieniveau van het gemiddelde RTL 4 programma:
‘Dit is vier in het land.
In Rotterdam heeft een 65 jarige bewoner zich vanochtend buitengesloten.
Onze verslaggever was ter plaatse’.
‘Ja, ik loop zo naar buiten en de sleutels liggen nog op tafel’.
‘De 65 jarige bewoner Annie heeft geprobeerd om met een kleerhanger door de brievenbus het slot te openen. Echter zonder resultaat.
Uiteindelijk heeft een hulpvaardige buurtbewoner de ruit van de voordeur ingetikt en de bewoonster kon weer naar binnen.
De schade bedraagt enkele tientallen euro’s’.
‘Ja ik vind het echt heel erg. Nu moet ik het glasbedrijf bellen EN stofzuigen’.
Misschien is mijn Carnavals aversie gegroeid omdat ik zelf op ben gegroeid in een klein k*tgehucht waar Carnaval een excuus was (en waarschijnlijk nog steeds is) om jezelf in coma te zuipen en elkaar de hersens in te slaan.
Er werd het hele jaar gespaard om het met Carnaval uit te kunnen geven.
Ieder zijn ding (elke gek zijn gebrek), maar ik neem liever nog een danslesje.
Vorig jaar ben ik door mijn soon-to-be-ex-girlfriend meegesleept naar het Carnavalsgedruis in Eindhoven.
Mijn oordeel werd door deze verplichte deelname deels afgezwakt omdat het allemaal veel gemoedelijker, rustiger en toleranter aan toe ging dan de opgefokte varkensstal die ik kende.
Toch blijft als een paal boven water staat dat Carnaval niet mijn feest is.
biertjuuuuuuuuuhh ?
Tags: 4 dagen, beneden de rivieren, bier, carnaval, coma, coma zuipen, communiceren, eindhoven, instinct, lekker, lekker wijf, nederland, oerdriften, oertijd, rivieren, rtl, rtl 4, seks, sex, varkensstal, wijf
detailweergave, 0 reactie(s)
Over bambi en Fishermans Friend
16-02-2009 - Columns
Vanaf die dag was alles anders.
Ik was emotioneel ontmaagd, voor het leven getekend en heb nooit meer kind kunnen zijn.
Als echte kerel is de vrije loop laten van de waterlanders uit den boze.
Maar waarom eigenlijk ? Past het niet bij het imago van stoere kerel ?
Maar waarom past het dan niet bij het imago van stoere kerel ?
Eigenlijk heb je toch meer ballen als je ook die kant van jezelf DURFT te laten zien ?
Ik denk dat het met het laatste te maken heeft. Het is TE persoonlijk. Ze laten te veel van zichzelf zien. Daar zijn veel mannen bang voor.
Mannen bang ?
Maar als mannen bang zijn, dan zijn ze toch niet stoer ?
In mijn opinie worden films (lees: boeken) als Message in a Bottle en The Notebook door ‘stoere’ mannen onterecht afgedaan als Chick Flicks.
Ik zal nu zo stoer zijn om toe te geven dat de bovengenoemde films mij in vochtige toestand hebben achtergelaten
Ben ik nu stoer of en sentimentele zak ?
Jij nog een Fishermans Friend ?
Tags: bambi, bang, chick flick, film, fishermans friend, kerel, man, mannen, message in a bottle, movie, notebook, sentimenteel, stoer, the notebook, vrouw
detailweergave, 0 reactie(s)
Sex and the city is niet leuk!
09-02-2009 - Columns
Zowat iedere vrouw die ik ken, vindt het leuk.
Waarom ?
Zou het te maken hebben met herkenning ? Zoals Brigitte Kaandorp zou zeggen: `ik vertel het, maar mensen lachen eigenlijk om zichzelf`.
In de tijd dat ik nog met (een niet nader te specificeren) ex samen was, kon ik (ook na menige discussie) niet begrijpen wat er zo leuk was aan de serie.
Ik hou tegen iedereen vol dat ik het niks vind, maar in de tussentijd heb ik wel van Tom de serie geleend.
Ik heb binnen een dag al twee dvd`s verslonden.
En eigenlijk vind ik het stiekem eigenlijk best wel heel erg leuk (sssst , niet verder vertellen)...
Het geeft mij als man een goede kijk in de keuken van `the opposite sex`.
Menig geheim wordt ontrafeld en menig vooroordeel genadeloos bevestigd.
Ik weet niet waarom ik het zo leuk vind ... is het het kijkje in de keuken/achter de schermen ? Is het de geheimen of ongeschreven regels, die ik eigenlijk niet mag weten ? Of is het voortschreidend inzicht ? toenemende ontwikkeling van mijn vrouwelijke eigenschappen ? Ben ik aan het transformeren ?
Moet ik me zorgen maken ???
maaruuuh.... mondje dicht he!
Ik ontken alles
detailweergave, 0 reactie(s)
Mannen zijn net kinderen
09-02-2009 - Columns
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
Tags: agenda, bloot, borsten, god, jong, jongen, jongensdroom, kind, kleur, klikrek, lego, legoland, legosteen, leven, man, mannen, meisje, modeltrein, ns, oud, poster, puber, puberteit, rails, rondborstig, sekse, trein, vrouw, vrouwen
detailweergave, 0 reactie(s)
Over weekendvaders, drenzen en poetjes
20-09-2008 - Columns
Er zitten af en toe exemplaren tussen, die je het liefst met kop en kont zo het raam zou willen uitdonderen.
Ik had gehoopt dat ze me gespaard zouden blijven in mijn werk, maar helaas.
Van oorsprong kom ik uit de detailhandel en langzamerhand ontstaan er al pratende met je collega`s een classificering van klanten: `weekendvader`, `het poetje` en `de drens`.
Dat ik weg wilde uit de winkel werd voornamelijk veroorzaakt door de bovenstaande groeperingen.
Voor degenen die niet bekend zijn met bovenstaande fenomenen, volgt hieronder een nadere toelichting.
POETJE
======
Een poetje is een een beetje de asociaal de sjonnie (inclusief de `gouwe` ketting) die samen met de hoog geblondeerde Anita de winkel binnen komt stappen.
Zowel Sjonnie als Anita hebben een lomp accent waarbij de laatste letter van een woord niet uitgesproken wordt, dus het woord `gemaakt` wordt `gemaak`.
Anita heeft haar gor-droge geblondeerde haar op een staart gebonden, waardoor de uitloop in haar haar overduidelijk te zien is.
Ze heeft een kind bij zich wat altijd luistert naar een naam eindigend op een `a` die je typisch thuis hoort op een hanger.
dus shania, sjarona, sjananka.
Wat de naam is van het kind zullen de rest van de klanten overduidelijk weten, gezien het kind bij zich geroepen wordt met een krakend stemgeluid waar Akela de heks jaloers op zou zijn.
Het is de typische inwoner van het Nijmeegse waterkwartier of het Arnhemse Klarendal, die zomers op een kratje bier voor het huis van de zon zit te genieten.
Zowel Sjonnie als Anita hebben tussen wijs en middelvinger een gele nicotine afdruk van de veelvuldig geconsumeerde kankerverwekkende stinkstokken.
WEEKENDVADER
============
Op zaterdagmorgen wordt pa met kind door moeder de vrouw het huis uit geschopt onder het motto `ga jij nou eens iets met dat kind doen, ik zorg er al de hele week voor`.
Dus pa vergaapt zich in de plaatselijke computerwinkel aan spullen die hij van moeders nooit mag kopen.
Dit gedrag is voor het kind (begrijpelijk) volledig oninteressant, omdat hij deze ochtend niet de volledige aandacht heeft van pa.
Het kind zal er wel voor zorgen dat vaders aandacht (en dat van het voltallig personeel in de winkel en alle klanten) op zich vestigt, door duidelijk zijn aanwezigheid kenbaar te maken middels zijn van geboorte meegekregen brulconstructie.
DRENS
=====
Het is steeds meer meer de mode om te gaan zeveren over de meest onzinnige kleine prullaria voor een paar euro met de meest onredelijke (en liefst zo vaag mogelijke) argumenten toch zaken voor elkaar te krijgen. (ruilen of geld terug bijvoorbeeld)
De drens is de typische zeik klant, die zeurt over niks, wat je ook doet : de klant is nooit tevreden.
De klant heeft een typische non-klacht.
Je hebt er helemaal niks aan (behalve een hoop gezeur).
De gemiddelde klant wordt mondiger, dat is gewoon een feit.
Het maakt maakt het er echter vaak voor de verkoper/vertegenwoordiger niet makkelijker op en zeker niet leuker!
Tags: akela, anita, arnhem, blond, drens, drenzen, huilen, kind, klant, klarendal, moeder, nicotine, nijmegen, poetje, putje, roken, shania, sjananka, sjarona, sjonnie, stinkstokken, vader, verkoper, waterkwartier, weekend, winkel
detailweergave, 0 reactie(s)
Tot het gaatje
09-10-2008 - Columns
Maar er zijn momenten dat ik verander in een wilde Tarzan wanneer dingen niet gaan zoals ze horen te gaan.
Zo heeft mijn wekker besloten om sinds vandaag niet meer te reageren op commando`s die hem worden gegeven middels toetsaanslagen.
Met als gevolg dat alleen met bruut geweld enigszins mogelijk was om `m een wek-uurtje van gedachte te laten veranderen.
Dit had in mijn bovenkamer kortsluiting tot gevolg waardoor ik onder een luide Tarzan lokroep de wekker uit het stopcontact heb getrokken en `m in een baan rond de aarde wilde slingeren richting mijn vuilnisemmer om `m zijn lesje te leren.
Echter is er zeer waarschijnlijk door een miscalculatie in de berekening van de middelpunt middelpuntvliedende kracht op de wekker een afwijking ontstaan in het zeer zorgvuldig uitgestippelde pad richting `het grote archief`.
Hierdoor raakte de wekker niet de vuilnisemmer, doch wel de deur die zijn misgenoegen duidelijk kenbaar maakte door een enorm gat te tonen in zijn door mij zorgvuldig ge-body-painte witte lichaam met pieleke op handhoogte om hem te kunnen bewegen, mocht men zich willen begeven in een van de andere vertrekken van mijn nederige stulpje.
Ik was om eerlijk te zijn `not amused`.
Dit is de zoveelste schadepost die ik aan de rekening moet toevoegen als ik deze woning verlaat.
Volgens mij zit het in de familie, gezien mijn vader ooit een gat heeft geprobeerd te boren bij de douche en vervolgens de boor muurvast in het gat bleef steken, waardoor ik mezelf bij menig douche-buurt moet herinneren om niet een al te gekke dansshow uit de kast te halen als de nieuwste hit van Marco Borsato uit mijn als-pepsi-blikje-vermomde-radio door mijn badkamer schalt, omdat ik dan zeer waarschijnlijk door de ijzeren pin aan de muur wordt gespiesd.
Tags: badkamer, boor, boren, dans, dansshow, deur, douche, geduld, geweld, huis, marco borsato, muurvast, tarzan, vuilnis, vuilnisbak, vuilnisemmer, wekker
detailweergave, 0 reactie(s)
De waarom-heb-ik-geen-anorexia-factor
01-07-2008 - Columns
Mijn vermoeden dat het zich om de volwassen variant van de Tina handelde was direct bevestigd. Het blad staat boordevol met artikeltjes over : hoe doe jij het en hoe doe jij het ?
Ze hebben de Tina uitgebreid met de factor waarom-heb-ik-geen-anorexia en er de naam Grazia opgeplakt. Hoppakee... weer een niew blad! Zelfs IK kreeg een schuldgevoel en vroeg me af of ik deze zomer wel in mijn
Dames, waarom
Is dit ontspanning ?
detailweergave, 0 reactie(s)