Sleutelwoord "man"
De volgende teksten bevatten het gevraagde sleutelwoord
Het gebeurde me gisteren weer: “Heb je al een vriendin ?”.
Ik weet zo langzamerhand niet meer wat ik erop moet zeggen en wordt moe om het steeds weer uit te leggen. Na een “nee” verwacht iedereen een verklaring.
Er is in deze maatschappij een cultuurtje ontstaan waarin je een relatie moet hebben, anders ben je niet gelukkig of je bent homo.
Nu kun je in mijn opinie ook een gelukkige homo zijn, maar toch is de homohobby niet aan mij besteed.
Ook ben ik gelukkiger dan ooit, maar dat is weinig mensen aan het verstand te praten.
Ik heb alle vrijheden en hoef niemand wat te verantwoorden. Ik hoef niemand te laten weten waar ik ben en hoef niet te bellen dat ik vanavond niet mee eet.
Ik kan alles zeggen, onbeperkt vloeken, verjaardagen skippen en kan omgaan met wie ik wil. Ik hoef niet verplicht op tweede kerstdag mijn schoonouders gezelschap te houden, terwijl ik eigenlijk denk: had ik maar thuis gezeten met de 3 B’s (Bank, Boek en Borrel).
Ik zal niet ontkennen dat ik het ook aspecten van een relatie mis. Het meeste mis ik de intimiteit, dat iemand naast ligt in bed als je wakker wordt, of gewoon altijd iemand om mee te praten.
Vorige week belandde ik nietsvermoedend in een dikke-kont discussie.
Een dikke-kont discussie is een discussie waar je als man als drijfzand inzakt.
Hetgeen je als man zegt wordt op een verkeerde manier uitgelegd, de onderbouwing van je uitleg verkeerd uitgelegd, en de onderbouwing daarvan weer verkeerd.
Na het knipperen met je ogen ben je 4 keer 90 graden gedraaid en spreek je jezelf tegen. Een discussie die meestal het onderwerp ‘dikke kont’ heeft. Deze discussie begint met de vraag “Heb ik een dikke kont ?”, en eindigt op ‘magische’ wijze altijd met de conclusie dat je haar kont te dik vindt.
De vrouw laat met deze techniek de man zeggen wat hij helemaal niet vindt, om zich er vervolgens gekwetst over te voelen.
Voor mij is dit equivalent aan: “vrouw ziet een punaise liggen, gaat er met blote voeten in staan, en geeft man de schuld dat het pijn doet”.
Het meest bizarre vind ik dan nog dat wanneer je als man kwaad wordt over de gehanteerde dikke-kont techniek, vraagt de vrouw bloedserieus: “waarom wordt je nou kwaad ?”.
Een man zegt wat hij bedoelt, niet wat de vrouw denkt dat hij er mogelijk mee kan bedoelen.
Voor wie het nog niet helemaal snapt, doet een grote hamburgertent (die zelf overigens dikke konten veroorzaakt) in 30 seconden even uit de doeken hoe zo’n discussie verloopt: youtube filmpje
De dikke-kont discussie kan ik missen als kiespijn en het stemt me blij dat er aan mijn vrijgezellenkont geen polonaise (of punaise) is.
De dikke-kont techniek is de grootste anti-reklame voor het vrouwelijk ras.
Gelukkig zijn niet alle vrouwen zo, en zijn er mannen die het slikken, anders zou menselijk ras wel eens met uitsterven bedreigd kunnen worden.
Ik ben gelukkig met wie ik ben en hoe ik ben alleen. Ik heb daar een ander niet voor nodig.
En komt er toch onverwachts een lover om de hoek zetten, is ze een extraatje voor mijn leven en niet een ontbrekend deel om gelukkig kan zijn.
detailweergave, 0 reactie(s)
Presentator in deze aflevering over T.O.M. (Traject Op Maat) die vastgelopen jongeren helpt.
detailweergave, 0 reactie(s)
.jpg)
bron:prow.web-log.nl Op het moment dat ik besloot dat ik graag schrijver wilde worden, had ik direct ook besloten dat er een boek van mij zou uitkomen.
Het zou een dik boek worden met een kaft waarop mijn naam zou staan en daaronder een foto van een mooie dame die de lezer vriendelijk toelacht.
Op mijn achterkant stond mijn verkorte (toekomstige) biografie die ik eigenlijk in mijn hoofd ook al geschreven had.
Ik zag mezelf al achter de katheder staan op de dag van mijn boekpresentatie.
Ik zag ook al de enorme lange rij voor me van mensen die stonden te wachten op mijn signatuur in hun exemplaar van het boek.
Dranghekken waren nodig om de uitzinnige menigte enigszins in bedwang te houden.
De Telegraaf zou koppen : “De meest briljante debuutroman ooit”, en ik zou sneller zijn dan Matthijs van Nieuwkerk wanneer ik naast hem zou zitten in De wereld draait door.
De omstandigheden waren geschapen, nu nog een kleinigheidje: het boek.
Hoe ik te werk moest gaan wist ik nog niet, waar het boek over moest gaan, evenmin, evenals de stijl van het boek en de verhaalvorm.
Vol goede moed kocht ik een boek over het schrijven van romans voor dummies en deed zelfstandig een onderzoek welke elementen een goed verhaal zou moeten bevatten.
De uitkomst van dit onderzoek was lichtelijk voorspelbaar:
1. Er moet minstens één iemand dood gaan, het liefst de hoofdpersoon. Dit kan zonder problemen op de laatste bladzijde, zodat de lezer een heerlijk wrang gevoel krijgt het hele verhaal voor niets gelezen te hebben.
2. Er moet een liefdeslijn door het verhaal heen lopen: jongetje-meisje, jongetje-jongetje, meisje-meisje of meerdere jongetjes en meisjes tegelijk (al spreekt dat laatste een zeer specifieke doelgroep aan), maakt niet uit.
3. Er moeten één of meerdere potjes, in werkelijkheid niet te evenaren, dampende perfecte sex in zitten. Zonder gesteggel op achterbanken van auto’s, discussies over te nat/te droog, te hard/te slap, iets-meer-naar-rechts/links/boven/onder, vieze lakens, afgaande rookalarmen, gebeld worden, kramp of naast-het-matras-schietende-knieën-die-terecht-komen-op-de-houten-lattenbodem.
Ik ging stijlen vergelijken, wat wilde ik/wat past bij mij ?
Een aantal fantasievolle films verder had ik besloten dat ik een sprookje zou schrijven.
Het zou Harry Potter worden, maar dan beter.
Om de 18+ factor uit de vergelijking weg te kunnen strepen zou het een sprookje voor volwassenen worden.Dit gaf mij alle vrijheid.
Er zouden tovenaars in voorkomen, elfjes, trollen en muizels.
Muizels was mijn fantasievolle uitvinding van muizen met vleugels.
Ik heb vele verwoede pogingen gedaan om een verhaal te schrijven maar vele bloedden na een half A4-tje al dood.
Na het neerpennen van de clou of de rode draad was voor mij de lol er af.
Het boek over het schrijven van romans was me te dik, kostte me te veel moeite om het door te ploegen en ligt inmiddels stof te happen bovenop een stapel andere impuls aankopen.
Ook mijn muizels uitvinding werd genadeloos neergesabeld door een vriend die scherp op merkte:”vleermuizen bedoel je”.
De lol was er definitief vanaf en de moed, zin en geduld zakte mij in de schoenen.
Misschien moet ik toch maar geen schrijver worden....
Ik hou het maar bij het schrijven van kleine verhaaltjes en columns.
Misschien kunnen die ooit samengebundeld worden en heb ik alsnog mijn felbegeerde boek, boekpresentatie, signeersessie en biografie met foto op de achterkant
detailweergave, 1 reactie(s)
.jpg)
Pling-plong: email van mijn opleiding: “De introductie begint op ….”
Nee!
Je verzint het niet!
De meest opmerkelijke zin is wel “neem een bloemetjesjurk mee”, waarschijnlijk onder het motto: “we vertellen niet wat je gaat doen, maar neem wel je zwemspullen mee”.
Het enige legale excuus om mensen een bloemetjesjurk mee te laten nemen is, om er vervolgens niets mee te doen. Dat zou pas humor zijn, maar ik vrees dat men niet over zoveel humor en zelfspot beschikt.
“wat we precies gaan doen blijft nog geheim”: dat getuigd van een stukje egoïsme en zelfbescherming. Als ze vertellen wat ze gaan doen komt er niemand meer, omdat ze eigenlijk zelf diep van binnen ook wel beseffen dat het niet door de beugel kan.
Waar haal ik een hemelsnaam een bloemetjesjurk vandaan ?
Moet ik naar mijn moeder gaan ? Ze ziet me al aan komen: “mam, heb jij een bloemetjesjurk voor me ?”.
Dan vraagt ze zich op z’n minst af waar ik rond hang op zaterdag avond.
Hoe krijg ik haar dan op een humane manier uitgelegd dat het toch écht voor de introductie is ? En dat ik niet op een of ander Amsterdams travestieten festijn tot drag queen 2009 gekroond wil worden. (Dat handtasjes werpen schijnt nog een sport op zich te zijn).
Kun je een bloemetjesjurk kopen ? Bestaan die nog ? Zo ja, waar ?
In de jaren 70 zal het wel niet zo’n probleem geweest zijn, maar we zijn inmiddels 40 jaar verder.
Ik zie zo vaak mensen over straat lopen waarvan ik denk: “dat kan écht niet”, waar halen die mensen hun spullen vandaan ?
Als ik er een ga kopen … wat zeg ik dan ?
“Ik zoek een bloemetjesjurk”
“Is het voor je vriendin ?”
“nee, voor mezelf”
Bij “bloemetjesjurk” staat de verkoopster waarschijnlijk al te proesten en als ik dan als klap op de vuurpijl onthul dat ie voor mezelf bedoeld is, hebben ze helemaal wat om bij te praten in de kantine in de middagpauze.
Moet ik de brief van de introductie meenemen als bewijsmateriaal ? Alleen dan ligt het er weer zo dik bovenop dat het niet meer geloofwaardig is (dan lijkt het net of ik gisteravond nog even een briefje heb lopen tikken om met een goed excuus aan een jurk te komen).
Nee, ik ben er nog niet uit en zit me nog te beraden op de juiste tactiek.
Waar haal je zo’n ding vandaan ? Welke zelf respecterende winkelketen durft dit (nog) te verkopen?
En op welke afdeling moet je dan zoeken ?
Bij de afdeling van kleding die écht-niet-kan ?
En als ik dan in de winkel sta, moet ik er dan wat bíj kopen om de boel in evenwicht te brengen, zodat het niet lijkt alsof ik ALLEEN voor die jurk ben gekomen. Moet ik ‘m dan net zoals de Speeljongen zo’n beetje wegmoffelen tussen de andere tijdschriften alsof het de normaalste zaak van de wereld is en je elke dag een bloemetjesjurk koopt. En dan afrekenen met mijn gezicht strak in een plooi.
Waar zou ik kunnen kijken ?
Een soort verkoophoerenketen, die alles verkoopt wat los en vast zit, zolang er maar geld mee te verdienen valt.
Een winkel zonder enige vorm van assortimentsgevoel, richtlijn laat staan specialisatie of productkennis.
Zeeman ? Wibra ? Toch zat ik meer aan het kruidvat te denken!
Naast wekkers, snoep, zonnebrandcrème, hoofdpijnpillen, CD’s, speelgoed, foto’s, shampoo, computers, verzekeringen en reizen zullen ze toch vast wel bloemetjesjurken hebben ?
Sinds die toko in handen is van die Chinezen is, zijn ze behoorlijk de weg kwijt geraakt. Mijn hemel wat een zwijnenstal is het daar altijd.
Het doet me altijd denken aan zo’n overvolle turkse bazaar met allemaal tierelantijntjes.
Ze hebben ergens midden in een stad een bult puinzooi gestort, er 4 muren omheen gezet, aan de straatkant een kijkgat gemaakt en er Kruidvat boven geplakt.
Tussen de rotzooi kruipen ergens mensen die zich verkoopster noemen.
Het duurt niet lang meer of ze verkopen deze in de opruiming mee vanwege de economische crisis.
Ik kom er niet graag en ben ook altijd weer blij wanneer ik de winkel uit mag.
Alle verschillende verschillende kleuren en schreeuwende reclames, want van instore promotion zijn ze bij kruidvat ook niet vies: ze laten zich graag sponsoren door een cosmitica boer of pillendraaier.
Volgens mij maak ik me nu drukker om hoe ik aan een bloemetjesjurk kan komen dan om ‘m aan te trekken, gezien we waarschijnlijk met z’n tienen tegelijk in zo’n soepjurk door de binnenstad sjokken en dan het contrast niet meer zo groot is.
Of zal ik me van te voren al ziek melden? introductieziek dan wel te verstaan.
detailweergave, 1 reactie(s)
.)
Ik ben niet zo’n keukenprins, alhoewel ik wel een princess heb (sappig detail want ze bemoeit zich met het persen van citrusvruchten – ik heb het apparaat zeggen-en-schrijven 2 keer gebruikt omdat het zo’n klote klus is om het ding spleetje voor spleetje te flossen), sterker nog, ik vind dat ik al uitgebreid gekookt heb als ik 20 minuten op mijn pizza moet wachten die ik in de oven schuif.
Het begint al bij het eerste proces : boodschappen doen.
Als ik ergens wel een godsgloeiende tyfushekel is het dat wel.
In mijn nieuwe woning zit alleen de Albert Hein op loopafstand.
Het is een kleine AH winkel waar alles steevast te duur is, maar wel 45 soorten jam hebben waar je niet om gevraagd hebt (zoals Toon Hermans zo mooi bezong).
In-de-weg-lopen is verworden tot nationale hobby. Niet alleen op straat, maar met name in de supermarkt en de Ikea.
Volgens mij wordt het NK-in-de-weg-lopen gehouden in een Albert Hein (waarschijnlijk op zaterdagmiddag).
Zoals gezegd is het in de Ikea ook regelmatig feest: men gaat midden in het gangpad stilstaan en wijzen naar de toekomstig-zelf-in-elkaar-te-zetten-Zweedse-römmel. Het mooiste is nog dat men kwaad wordt omdat je er achterop botst omdat ZIJ niet uitkijken!
En dan ook nog sarcastisch informeren: “moet u erdoor ?”
“Nee, ik sta voor mijn lol al 3 kwartier schijnbewegingen te maken om je te passeren”.
Tegenwoordig sjees ik door de supermarkt, om om te lopen om net dat ene rek eerder te zijn dan het niet oplettende schaap wat net voor me liep.
Maar ik sjees ook omdat ik weet wat ik hebben moet en ga niet in het gangpad ga staan op het moment dat ik iets pak of sta te bestuderen.
Nu moet je in de Albert Hein ook wel onnodig extra studeren omdat ze er een handje van hebben om wettelijk gestelde regels aan hun blauw met witte Ahold-laars te lappen. Dat mag je alleen als je de grootste bent en een leuke man voor je reclamespotjes inhuurt (ik hoop dat je cynische ondertoon hoort).
Ten eerste: ze schamen zich voor de hoge prijzen: ze hebben er een handje van om veel producten gewoonweg daarom niet te prijzen. Je moet als je afgerekend hebt van het bonnetje maar aflezen wat de melk en de worst kost. Ter voorkoming van het hartaanvallen in de AH (wegens het schrikken van de prijs) heeft men de alom bekende scanpaal (lees: schandpaal) maar weggehaald.
Ten tweede: staat er niet op alle producten een prijs per kilogram vermeld (vlees bijvoorbeeld) zodat je niet makkelijk een snel en goed vergelijk kan maken.
Ten derde: als je een BTW bon wil hebben moet je naar de klantenservice. Daar delen ze het totaalbedrag door 1,19 en klaar is kees. Terwijl de meeste producten voor 6% over de toonbank gaan in plaats van 19%.
Wettelijk gezien moet Albert dan ook het BTW bedrag afdragen dat op de bon staat, dus die 19%. Denk je dat dat gebeurt ? (heel gek dat boekhoudschandaal van een aantal jaren gelegen).
Nu we het toch over prijzen van de Zaanse grootgrutter hebben. Is het je wel eens opgevallen dat je geen pijl kan trekken op het prijsbeleid ? De enige lijn in het prijsbeleid is dat je chronisch schandalig teveel betaalt.
Voorbeeld met thee: 20 zakjes van 40g is 29 cent. Wanneer je de eenmanszakjes wil hebben betaal je voor de helft minder meer dan twee keer zo veel: voor 20 zakjes 20g thee betaal je 69 cent.
Maar om terug te komen op het eten: ik wil eten op het moment dat ik honger heb.
Als ik honger heb als ik sta te koken, heb ik de helft van de maaltijd al naar binnen voordat het op mijn bord beland.
Ik kook daarom preventief, nog voordat ik honger ga krijgen.
Ik ga niet alleen voor mezelf uitgebreid kokkerellen.
Mijn ouders hebben dit na 3 jaar inmiddels door.
Waar ik voorheen mijn vader haatte omdat deze de left-overs van de week ervoor nog gebruikte in de maaltijd van die dag, worden mij deze nu goedbedoeld alsnog (weliswaar ingevroren) in de maag gesplitst.
Tegenwoordig vind ik het best: ik hoef weer een dag niet te koken.
detailweergave, 1 reactie(s)
.)
Ik ben een kontenman
Alleen het kontje van het brood vind ik geen reet an.
detailweergave, 1 reactie(s)
.)
Ik ben vandaag overvallen.
Het was een tragische ervaring waar ik psychisch nog jaren last van zal hebben.
Het beeld van dat moment zal me achtervolgen en bijblijven tot de dood mij scheidt van dit aardse leven.
Uren aan psychische zorg zal nodig zijn om mijn weer leven enigszins dragelijk te maken en me te behoeden voor doodsoorzaken anders dan de natuurlijke dood, te wijten aan zelfinflictie.
Ik ben dan wel niet overvallen door een of andere maffe Harry op straat (of de ‘vrolijke’ buurman beneden mij) met een mes of schietapparaat, maar door rotzooi.
Intens veel rotzooi.
Extreem veel rotzooi.
En schuldgevoel.
Het grijpt me naar de keel, wordt benauwd, wordt bang
Alle ik-kom-je-helpen-beloftes ten spijt, heeft iedereen als het puntje bij het paaltje komt -jammergenoeg- net even wat anders te doen op het moment dat ik een hulpkreet slaak (hoor je de cynische ondertoon ??).
Mijn huis is een rotzooi, mijn hoofd is een rotzooi, mijn leven is een rotzooi.
“Accepteer het maar” zegt iedereen, “het hoort bij een verhuizing”.
Maar ik kan het niet accepteren.
Mijn huis is een puinzooi. Overal dozen, leeggeruimde spullen die ergens neergezet zijn met de gedachte “die moet ik dadelijk ergens opruimen omdat ik ze anders kwijt raak”.
Maar dat heb ik inmiddels bij zoveel spullen gedacht, dat het weer een puinzooi wordt en ik ze nou JUIST kwijt raak..
Ik verdrink in de rotzooi. Als ik terplekke ter aarde zou storten, zou het ambulancepersoneel zich een weg moeten banen door een jungle van rotzooi om een Fort Knox (van dozen waar rotzooi ingepakt is) heen.
Een oerwoud waarin een nietje in je voet bijt van het doosje wat ik liet vallen bij het uitruimen van mijn bureaula (is het je wel eens opgevallen dat die dingen zich weten te verstoppen in de meest onopvallende en donkere plekjes van je huis ?).
Of je in je kuit gegrepen wordt door het schemerlampje dat net niet meer in die ene doos paste.
Of dat je de lianen van de uit-het-plafond-hangende-stroomdraden moet ontwijken van de lamp die je net verwijderd hebt (en die nu op een doos ligt met de intentie om ‘m in de volgende doos op te bergen).
Of dat je je scheen stoot tegen het studentikoze dartbord dat rondslingert, omdat het eigenlijk in geen enkele doos past en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen deze bij het vuilnis te zetten.
Ik heb gemerkt dat ik last heb van bewaarzucht.
Voor 23m2 is dat een vervelende aandoening kan ik je vertellen.
Ik wil geen oude rommel meer mee kruien naar mijn nieuwe hut, dus er moet opgeruimd worden.
Ik probeer de stelregel te hanteren: alles wat ik in drie maanden niet gebruikt heb of in de komende drie maanden niet zal gebruiken, gooi ik weg.
Tientallen vuilniszakken met rotzooi heb ik mijn keet uit gekruid (dat is niet overdreven) naar aanleiding van de 3 maanden-regel.
Dit leidt echter voornamelijk tot grote dilemma’s.
Sommige dingen hebben nou eenmaal een sentimentele waarde of er kleeft een schuldgevoel als je ze bij het grofvuil dondert: “deze zijn van je grootvader geweest”.
“Je grootvader heeft deze altijd bewaard om aan zijn kleinkinderen te geven zodat deze er nog wat aan hebben”.
Tot dat alles klaar is moet ik nog hordelopen om aan de andere kant van de kamer te komen, zoeken in welke plastic zak ik mijn sokken ook-al-weer gestopt heb, en moeten vloeken omdat ik met mijn kleine teen tegen de doos aanschop die ik net verzet heb om mijn sokken te kunnen pakken.
detailweergave, 2 reactie(s)
.)
God moet gegniffeld hebben toen hij het mens-erger-je-niet spel uit zijn kast-des-levens trok.
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)
Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.
De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.
Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Soms heb je kleine glimlachmomentjes nodig om je zware buien in een ander daglicht te plaatsen.
Zo`n dag had ik gisteren.
Na een zware tegenslag lag ik `s avonds in mijn bedje de dag nog eens rustig door te nemen.
In een half slaperige toestand hoor ik gekreun door het openstaande raam komen.
Ik kon niet precies definiëren wat het was, gezien het ergens op de achtergrond weggedrukt werd in de geluiden van de drukke stad.
Ik hoor het nu weer, het is echt duidelijk gekreun.
Er zit een ritme in.
Het is sex!
Op het moment dat ik bedenk dat iemand voor hetzelfde geld ook de televisie hard aan zou kunnen hebben staan op SBS SEX met een reclame voor 0900-HeteHitsigeHoeren of BlondeBloteBloedgeileBimbo`s.nl, hoor ik ik duidelijk bonken in de geraamte van het gebouw op het hijg ritme.
Het is echt!
Er hebben twee mensen in dit flatgebouw ergens enorm veel plezier met elkaar.
Dit is voor het eerst dat ik dit hoor in dit appartementje.
Natuurlijk heb ik ook op kamers gezeten en ook regelmatig mijn buren wakker gehouden met mijn nieuwe vriendin.
Wie kan het zijn ?
Mijn buurvrouw is een enorme burgertrut en nou niet bepaald het type dat zich even goed dubbel laat leggen door een grote gespierde neger.
Mijn andere buurman heeft nou ook niet bepaald een Don Juan uitstraling en er eerder uit ziet alsof hij zojuist de dood van Pierlala in levende lijve ontmoet heeft.
Ik zie hem eerder met een type dat hysterisch krijst alsof er een kat gevild wordt, dan met een type dat houdt van een potje liefdevol vrijen.
Ik stoor me er niet aan, in tegendeel: graag zelfs!
Ik wordt liever wakker van geneuk dan van de wekelijkse schoonmaakploeg die om 6 uur iedere zaterdagochtend de buurt uit zijn slaap houdt met bladblazers.
Ik kan van dit soort dingen oprecht genieten.
Toch hoop ik de volgende keer zelf aan de beurt te zijn om de hele buurt bij elkaar te kreunen.
detailweergave, 0 reactie(s)
Een dichter speelt met woorden
Een pianist met akkoorden
De vrouw met de man
Gewoon omdat ze het niet laten kan
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik kocht vandaag de Linda.
Ik laat het ‘waarom’ omwille van de eenvoudigheid van dit schrijven even achterwege.
Op een of andere manier voel ik me toch een beetje bezwaard om de Linda te kopen.
Ik kon het niet onderdrukken om overeenkomsten te zien in de aanschaf van een Linda en een Playboy.
Het gaat namelijk ongeveer hetzelfde, hier is waarom:
Omdat ik me er toch een beetje ongemakkelijk bij voel, kijk ik om me heen of ik geen bekenden zie.
Ik koop er ‘psychologie magazine’ of stripblad bij (en daar bedoel ik de tekeningen-met-grapjes mee)…. Dit om het geheel een beetje evenwicht te geven en men niet het idee kan krijgen dat je naast het kopen van de Playboy Linda geen leven hebt.
Op een onbewaakt moment pak ik de bovenste Linda van het schap en leg deze een beetje beschaamd en stiekem op de toonbank.
Het liefst betaal ik contant omdat ik bang ben dat mijn pinpas weigert en ik met een enigszins rood hoofd het gewraakte artikel terug moet leggen in de schappen.
Gênanter dan het weigeren van je pinpas kan het bijna niet worden: je hebt geen vriendin EN geen geld …
Zoals een braaf burger betaamd, volg ik netjes de wet … de wet van Murphy wel te verstaan.
Ik sta nietsvermoedend mijn aankoop af te rekenen en ineens hoor ik een stem naast me die zegt : ‘Hé Dennis, lang niet gezien!’
Op elk moment van de dag zou mij die zin doen opfleuren, maar net deze ene 30 seconden van deze 24 urige dag komt deze zin verschrikkelijk ongelegen.
Ik draai me om alsof ik boodschappen sta af te rekenen en het desbetreffende blad de normaalste zaak van de wereld is.
Het is alsof je betrapt wordt terwijl je in een hevige vrijpartij verwikkeld bent met je vriendin en je moeder komt zonder te kloppen de kamer binnen …. (yes, been there, done that).
‘Tasje er om heen ?’
Om de wet van Murphy niet verder op de proef te stellen, antwoord ik met : ‘Ja graag !’
Ik zie het voor me:
Je zit in de trein. Tegenover je neemt een verschrikkelijk aantrekkelijke jonge dame plaats.
Je glimlacht een paar keer over en weer. Je wisselt wat woorden uit over de trein die te laat is en het weer.
Je verschuift, je tas valt per ongeluk open, en wat kukelt er dan altijd als eerste uit ? Precies!
Maar er zijn meer overeenkomsten tussen de Playboy en Linda, waar je misschien in eerste instantie niet bij stil staat:
1) De mooie stukken(!) in het blad sla je niet over
2) Je leest ze voor de goede interviews
3) Als er iemand op bezoek komt, zorg ik altijd dat je het netjes opgeborgen is en niet open en bloot(!) op tafel ligt
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
In mijn optiek is het een van de grootste mysteries die er sinds mensenheugenis bestaat.
Ik zou eigenlijk heel graag willen weten :
Wat doen vrouwen op het toilet ?
In films willen ze ons mannen doen geloven dat er behalve geplast ook driftig bijgekleurd een bijgekletst wordt, maar is dat wel werkelijk zo ?
Volgens de film-theorie: ze zeggen te gaan plassen, terwijl ze dus in werkelijkheid hun neus gaan poederen, maar ze blijven ondertussen wel lang genoeg weg om de soep koud te laten worden.
Een nieuwe laag verf, alles opnieuw inkleuren (uiteraard netjes binnen de lijntjes, die gezet worden aan de hand van stipjes met nummertjes ???) schijnt uren te moeten kosten.
“Gaan plassen” is voor mannen niets anders dan …. gaan plassen, terwijl het in het vrouws een hele andere betekenis heeft.
Gaan plassen is in het vrouwen-vocabulaire naar verluid een sociale aangelegenheid. Je hebt er schijnbaar medeplassers bij nodig, anders lukt het blijkbaar niet.
“Gaan plassen” is in het mannen-woordenboek not-done om met z`n tweeën te gaan doen.
Er worden bij mannen hele andere dingen bij gedacht, terwijl “gaan plassen” met z`n tweeen bij vrouwen de normaalste zaak van de wereld is.
Persoonlijk vind ik een toiletbezoek niet spannend, maar dames doen ons mannen geloven dat ze er uren voor in de rij staan om een plekje te bemachtigen op de felbegeerde witte glazuurzetel.
Dat betekent dat er meer aan de hand moet zijn dan alleen maar “gaan plassen”.
Mijn complot theorie : het toilet moet een soort belevenis-kamer zijn.
Is het de plek waar ze geheime spionage gegevens uitwisselen en vergaderen met soortgenoten over de samenzwering tegen mannen ?
Is het een geheim pact van het verbond van tieten en tampons?
Is het de plek waar ze ongestoord collectief hun masker af kunnen leggen om hun gruwelijke gelaat te onthullen zoals in De Heksen van Roald Dahl ?
Of richten ze wilde dieren af ? (Slangen bezweren ???)
Misschien geesten oproepen ?
Of satans verering ?
Of nou juist duivelsuitdrijving ?
Ik weet het niet, vertel het me !
Wat is er zo geheim dat het alleen op het toilet kan plaatsvinden ?
Ik zou dan ook graag als vrouw verkleed de vrouwelijke toiletgang willen bestuderen en eindelijk dit mysterie ontrafelen.
Rode draad van het verhaal :
Mannen doen wat ze zeggen, en zeggen waar het op staat.
Vrouwen verbinden hele andere betekenissen aan woorden, dan waar ze voor staan
Dus als een man zegt dat ze vrouwen niet dik vinden, menen ze dat (persoonlijke frustratie), en voor de mannen: trap niet in de vind-je-me-dik discussie.... (levenservaring)
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik voel me geroepen om namens heel vrouw-minnend Nederland op te staan voor de degenen die het denken maar niet durven zeggen.
Ook vrouwen moeten leren dat sommige dingen in bed not-done zijn.
God heeft twee ‘amazing’ discoveries gedaan voor de vrouw die geen sex wil : hoofdpijn en Snoopy.
Uit eigen (levens)ervaring kan ik melden dat minimaal 2 van mijn exen in het bezit waren van minimaal 1 pyjama bedrukt met de beruchte witte carnivoor.
Een van de eerste dingen die ik over mijn ex tegen mijn beste vriend zei was : ‘Ze heeft een Snoopy pyjama’
Wat denkt een vrouw als ze een Snoopy Pyjama aantrekt ?
Waarom koopt ze überhaupt een Snoopy Pyjama ?
Maakt er iets kortsluiting bovenin de grijze massa ?
Voel je je echt aantrekkelijk in een Snoopy pyjama ? Echt sexy ?
Allemaal intrigerende levensvragen die me al enige tijd mateloos fascineren.
De vrouw vindt de man onaantrekkelijk als deze boert, scheten laat, strepen in je pleepot achterlaat of aan zijn zak zit te krabben.
Een Snoopy pyjama aantrekken gelijkt deze bovenstaande misdrijven op een ietwat subtielere manier.
Ga na dat je je kerel met een vrachtwagenmotiefje, raketjes, Mr. Bean of Woody Woodpecker op zijn T-shirt toch ook niet sexy vindt… laat staan met van die wollige groene krokodillensloffen met opgestikte witte tanden.…
Sowieso is het fenomeen pyjama niet het meest uitdagende kledingstuk voor tussen de
lakens.
Een pyjama met Snoopy erop maakt de ellende alleen nog maar erger.
Als een vrouw het slaapgewaad met het witte blafbeest aantrekt is het alsof ze zegt: ik ben niet voor niets ingepakt, blijf van me af … ik bijt!
Het schreeuwt nou niet bepaald: ‘welcome to the world of romance and seduction’.
Je zit zo ingepakt, en als je er wat van zegt : ‘ja, maar ik heb het zo koud!’
Kruip dan tegen me aan ! It’s me, boyfriend, AKA straalkachel-in-bed!
Een pyjama is een soort dwangbuis, als je je drie keer omgedraaid heb ligt je linker arm rechts en je schouderblad naast je knieschijf.
Als je wakker wordt kun je eerst allerlei onderdelen op (alfabetische) volgorde sorteren.
Mannen hebben een bijkomend nadeel dat bepaalde loshangende onderdelen afgekneld worden zodat je a-la-minuut klaar wakker bent van de pijn onder begeleiding van een kreet die een octaaf hoger ligt dan normaal.
Als je erotisch begint te friemelen moet je je zo duidelijk focussen op je doel: de naakte gestalte die onder het kuisheids katoen en NIET op de witte hond op haar buik.
Ik heb gelukkig niet zo’n moeite om mijn lichaam te activeren ‘for the act of love’, maar die witte hond (en die gele kanarie met dat ontplofte permanent) vormt een groot obstakel.
Als de witte blaffer in mijn gedachten voorbij schiet is de pret voor de rest van de avond voorbij. Dat witte mormel zuigt alle seksuele spanning uit een moment en maakt prik –en schrikdraad volledig overbodig.
Als de vrouw in staat van seksuele paraatheid verkeert, zegt de witte keffer ‘ik dacht het niet, hahaha’.
Sadist!
Je hebt behoorlijk wat fantasie nodig om je erover heen te zetten.
Knappe man die zich kan concentreren.
De meest ironische tekst op een gewraakte bedmode is: `Sleep well!`, ja inderdaad, de rest komt er niet meer van!
Eerst Snoopy uit, dan praten we verder…
Ik vind het meest schrijnende dat vrouwen zelf niet doorhebben dat zo’n pyjama een a-erotisch effect heeft.
Op www.pabo.nl zul je geen enkele Snoopy kuisheids tent aantreffen. Waarom denk je dat dat is ?
Als je een film ziet waarin een vrouw met een kerel naar bed wil, heeft ze dan een Snoopy pyjama aan ?
Wijs mij de eerste film maar aan!
Inderdaad : ik dacht het ook niet!
In de eerste 5 minuten van de ultieme vrouwenfilm (vast ook in het boek) wordt Bridget Jones getrakteerd op een advocaat die een trui aan heeft met een heel groot rendier voorop, later met een sneeuwmannenstropdas.
Hier reageert Bridget nogal afwijzend op.
Dat is de eerste grap die uitgehaald wordt in de film en het is exact hetzelfde met Snoopy!
Nog geen 5 minuten later zit ze zelf eenzaam en alleen thuis in een pyjama met een Snoopy motiefje!
What the f*ck ? Dit legt precies het probleem bloot waar het hier in dit schrijven om gaat (het andere geslacht iets verwijten en vervolgens het zelf doen).
Het succes van Sex And The City is gebaseerd op turn-offs van mannen.
Als je Sex And The City leuk vindt vanwege de kritiek op het mannelijk deel van de wereldbevolking, deal with this sister! Het is simpelweg dezelfde kritiek alleen de andere kant op.
Praktisch en constructief als ik ingesteld ben, heb ik een onderzoekje gedaan naar het Snoopy fenomeen.
Ik denk dat naar schatting 70% van de vrouwenpopulatie in het bezit is van het gevreesde Snoopy uniform.
De meeste mannen vinden het echt niet kunnen ! (Mark my words!!)
Wat dan wel ?
Gewoon een leuk setje, een leuke satijnen nachtjapon, babydoll, jurkje, shortje, string etc, gebruik je fantasie (raadpleeg voor mijn part www.christineleduc.nl ).
In ieder geval iets waar je lekker tegen aan kan liggen (satijn bijvoorbeeld).
Er zijn nu vast vrouwen die denken `ik vind dit niet zo`n leuk stukje`, maar denken ondertussen ‘is dat bij mij ook zo?’.
Als je nu bij je kerel te rade gaat over zijn opinie over de hersenspinsels van meneer Schultz, zal hij zeer waarschijnlijk wijselijk ontkennen dat het hem deert. (Hij heeft bijgeleerd in de loop der jaren).
Om antwoord te geven op de bovenstaande vraag, ik kan je verzekeren: ‘ja dat is bij jou ook zo, en je kerel is blij dat ik er nu wat van zeg’.
Ik doe dus bij deze een beroep op je gezonde verstand dames, denk er volgende keer bij na als je je pyjama met de wit met zwart omlijnde bijter aan trekt.
Ik deelde mijn Snoopy-fobie laatst met een aantal dames (waaronder een ex met Snoopy Pyjama).
Met grote vraagtekens in hun ogen waren ze op z’n zachtst gezegd ‘not amused’ met mijn bevindingen (mmm vreemd…).
De ex in kwestie verdedigde zich met de woorden ‘heb ik anders nooit wat van gemerkt’.
(10 punten voor deze acteur zonder opleiding, of het zegt iets over mijn libido …. anyways …)
De overige dames hebben beiden gedreigd om in Snoopy tenue te verschijnen op ons uitje naar Blackpool.
In een maatschappij die steeds verder ver-seksualiseert, waar komt die witte hond vandaan ?
Of is het NOU JUIST de reden waarom de witte hond bestaat ?
Dus leven de erven van meneer Schultz bij de gratie van een verseksualiserende maatschappij ?
Ik hoop op een Snoopy-loos verloop van mijn leven, maar ben bang dat dat lot mij niet gunstig gezind zal zijn.
Als je als vrouw zijnde vanavond naast je man/vriend ligt en vraagt `m eerlijk naar zijn mening over Snoopy, heb ik tenminste nog iets bereikt.
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik ben al een tijdje op zoek naar antwoord op de vraag: wat is echte liefde ?
Ik heb het gevoeld, maar heb nu ook een materieel antwoord gekregen op deze vraag.
Ik was deze week in de winkel vlak voor sluitingstijd.
De dame achter de kassa rekende af. Naast haar stond schijnbaar haar vriend/man/minnaar (ik weet het niet, ik heb het niet gevraagd).
Hij sprak Engels en zei tegen haar : ‘Do you like a strawberry ?’
Ze begon te glunderen, haar houding werd anders, ze glimlachte verlegen, haar gezicht sprak boekdelen : ‘Yes please ‘ zei ze.
En hij liep naar zijn auto (ik gok om de aardbeien te halen …. wilde gok … hele wilde gok)
Aan haar hele gedrag kon ik merken dat ze het zo waardeerde dat hij haar een aardbei aan bood, en zo lief van hem dat hij aan haar dacht of ze misschien een aardbei wilde.
Aan haar reactie begreep ik ook direct welke relatie de twee hadden, want die man had net zo goed haar baas kunnen zijn.
Ik kreeg ook meteen zin in aardbeien ……
Ik stapte de winkel uit met een glimlach en ik dacht: met alle ellende op de wereld is het toch zo fijn als er een beetje liefde is om alles in evenwicht te houden.
Liefde zit ‘m in hele kleine dingen …
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
De film Bambi heeft, in het stuk waarin de vader van Bambi (of was het de moeder … doet er ook verder niet toe) het leven laat, een diepe emotionele wond gereten in mijn onschuld.
Vanaf die dag was alles anders.
Ik was emotioneel ontmaagd, voor het leven getekend en heb nooit meer kind kunnen zijn.
Als echte kerel is de vrije loop laten van de waterlanders uit den boze.
Maar waarom eigenlijk ? Past het niet bij het imago van stoere kerel ?
Maar waarom past het dan niet bij het imago van stoere kerel ?
Eigenlijk heb je toch meer ballen als je ook die kant van jezelf DURFT te laten zien ?
Ik denk dat het met het laatste te maken heeft. Het is TE persoonlijk. Ze laten te veel van zichzelf zien. Daar zijn veel mannen bang voor.
Mannen bang ?
Maar als mannen bang zijn, dan zijn ze toch niet stoer ?
In mijn opinie worden films (lees: boeken) als Message in a Bottle en The Notebook door ‘stoere’ mannen onterecht afgedaan als Chick Flicks.
Ik zal nu zo stoer zijn om toe te geven dat de bovengenoemde films mij in vochtige toestand hebben achtergelaten
Ben ik nu stoer of en sentimentele zak ?
Jij nog een Fishermans Friend ?
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Als man zou ik het eigenlijk niet leuk moeten vinden: Sex and the City.
Zowat iedere vrouw die ik ken, vindt het leuk.
Waarom ?
Zou het te maken hebben met herkenning ? Zoals Brigitte Kaandorp zou zeggen: `ik vertel het, maar mensen lachen eigenlijk om zichzelf`.
In de tijd dat ik nog met (een niet nader te specificeren) ex samen was, kon ik (ook na menige discussie) niet begrijpen wat er zo leuk was aan de serie.
Ik hou tegen iedereen vol dat ik het niks vind, maar in de tussentijd heb ik wel van Tom de serie geleend.
Ik heb binnen een dag al twee dvd`s verslonden.
En eigenlijk vind ik het stiekem eigenlijk best wel heel erg leuk (sssst , niet verder vertellen)...
Het geeft mij als man een goede kijk in de keuken van `the opposite sex`.
Menig geheim wordt ontrafeld en menig vooroordeel genadeloos bevestigd.
Ik weet niet waarom ik het zo leuk vind ... is het het kijkje in de keuken/achter de schermen ? Is het de geheimen of ongeschreven regels, die ik eigenlijk niet mag weten ? Of is het voortschreidend inzicht ? toenemende ontwikkeling van mijn vrouwelijke eigenschappen ? Ben ik aan het transformeren ?
Moet ik me zorgen maken ???
maaruuuh.... mondje dicht he!
Ik ontken alles
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Er wordt onder vrouwen vaak gekscherend gezegd dat mannen net kleine kinderen zijn. Ik denk dat dat in een essentie ook wel waar is.
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
detailweergave, 0 reactie(s)
De dikke kont discussie
17-11-2011 - ColumnsHet gebeurde me gisteren weer: “Heb je al een vriendin ?”.
Ik weet zo langzamerhand niet meer wat ik erop moet zeggen en wordt moe om het steeds weer uit te leggen. Na een “nee” verwacht iedereen een verklaring.
Er is in deze maatschappij een cultuurtje ontstaan waarin je een relatie moet hebben, anders ben je niet gelukkig of je bent homo.
Nu kun je in mijn opinie ook een gelukkige homo zijn, maar toch is de homohobby niet aan mij besteed.
Ook ben ik gelukkiger dan ooit, maar dat is weinig mensen aan het verstand te praten.
Ik heb alle vrijheden en hoef niemand wat te verantwoorden. Ik hoef niemand te laten weten waar ik ben en hoef niet te bellen dat ik vanavond niet mee eet.
Ik kan alles zeggen, onbeperkt vloeken, verjaardagen skippen en kan omgaan met wie ik wil. Ik hoef niet verplicht op tweede kerstdag mijn schoonouders gezelschap te houden, terwijl ik eigenlijk denk: had ik maar thuis gezeten met de 3 B’s (Bank, Boek en Borrel).
Ik zal niet ontkennen dat ik het ook aspecten van een relatie mis. Het meeste mis ik de intimiteit, dat iemand naast ligt in bed als je wakker wordt, of gewoon altijd iemand om mee te praten.
Vorige week belandde ik nietsvermoedend in een dikke-kont discussie.
Een dikke-kont discussie is een discussie waar je als man als drijfzand inzakt.
Hetgeen je als man zegt wordt op een verkeerde manier uitgelegd, de onderbouwing van je uitleg verkeerd uitgelegd, en de onderbouwing daarvan weer verkeerd.
Na het knipperen met je ogen ben je 4 keer 90 graden gedraaid en spreek je jezelf tegen. Een discussie die meestal het onderwerp ‘dikke kont’ heeft. Deze discussie begint met de vraag “Heb ik een dikke kont ?”, en eindigt op ‘magische’ wijze altijd met de conclusie dat je haar kont te dik vindt.
De vrouw laat met deze techniek de man zeggen wat hij helemaal niet vindt, om zich er vervolgens gekwetst over te voelen.
Voor mij is dit equivalent aan: “vrouw ziet een punaise liggen, gaat er met blote voeten in staan, en geeft man de schuld dat het pijn doet”.
Het meest bizarre vind ik dan nog dat wanneer je als man kwaad wordt over de gehanteerde dikke-kont techniek, vraagt de vrouw bloedserieus: “waarom wordt je nou kwaad ?”.
Een man zegt wat hij bedoelt, niet wat de vrouw denkt dat hij er mogelijk mee kan bedoelen.
Voor wie het nog niet helemaal snapt, doet een grote hamburgertent (die zelf overigens dikke konten veroorzaakt) in 30 seconden even uit de doeken hoe zo’n discussie verloopt: youtube filmpje
De dikke-kont discussie kan ik missen als kiespijn en het stemt me blij dat er aan mijn vrijgezellenkont geen polonaise (of punaise) is.
De dikke-kont techniek is de grootste anti-reklame voor het vrouwelijk ras.
Gelukkig zijn niet alle vrouwen zo, en zijn er mannen die het slikken, anders zou menselijk ras wel eens met uitsterven bedreigd kunnen worden.
Ik ben gelukkig met wie ik ben en hoe ik ben alleen. Ik heb daar een ander niet voor nodig.
En komt er toch onverwachts een lover om de hoek zetten, is ze een extraatje voor mijn leven en niet een ontbrekend deel om gelukkig kan zijn.
Tags: dikke kont, discussie, geluk, gelukkig, happy single, heb ik een dikke kont, man, relatie, schoonouders, single, vrouw
detailweergave, 0 reactie(s)
BGU - TOM
07-05-2011 - Boschtion goes undergroundPresentator in deze aflevering over T.O.M. (Traject Op Maat) die vastgelopen jongeren helpt.
detailweergave, 0 reactie(s)
Mijn sprookje met wrang einde
19-10-2010 - Columns
bron:prow.web-log.nl
Het zou een dik boek worden met een kaft waarop mijn naam zou staan en daaronder een foto van een mooie dame die de lezer vriendelijk toelacht.
Op mijn achterkant stond mijn verkorte (toekomstige) biografie die ik eigenlijk in mijn hoofd ook al geschreven had.
Ik zag mezelf al achter de katheder staan op de dag van mijn boekpresentatie.
Ik zag ook al de enorme lange rij voor me van mensen die stonden te wachten op mijn signatuur in hun exemplaar van het boek.
Dranghekken waren nodig om de uitzinnige menigte enigszins in bedwang te houden.
De Telegraaf zou koppen : “De meest briljante debuutroman ooit”, en ik zou sneller zijn dan Matthijs van Nieuwkerk wanneer ik naast hem zou zitten in De wereld draait door.
De omstandigheden waren geschapen, nu nog een kleinigheidje: het boek.
Hoe ik te werk moest gaan wist ik nog niet, waar het boek over moest gaan, evenmin, evenals de stijl van het boek en de verhaalvorm.
Vol goede moed kocht ik een boek over het schrijven van romans voor dummies en deed zelfstandig een onderzoek welke elementen een goed verhaal zou moeten bevatten.
De uitkomst van dit onderzoek was lichtelijk voorspelbaar:
1. Er moet minstens één iemand dood gaan, het liefst de hoofdpersoon. Dit kan zonder problemen op de laatste bladzijde, zodat de lezer een heerlijk wrang gevoel krijgt het hele verhaal voor niets gelezen te hebben.
2. Er moet een liefdeslijn door het verhaal heen lopen: jongetje-meisje, jongetje-jongetje, meisje-meisje of meerdere jongetjes en meisjes tegelijk (al spreekt dat laatste een zeer specifieke doelgroep aan), maakt niet uit.
3. Er moeten één of meerdere potjes, in werkelijkheid niet te evenaren, dampende perfecte sex in zitten. Zonder gesteggel op achterbanken van auto’s, discussies over te nat/te droog, te hard/te slap, iets-meer-naar-rechts/links/boven/onder, vieze lakens, afgaande rookalarmen, gebeld worden, kramp of naast-het-matras-schietende-knieën-die-terecht-komen-op-de-houten-lattenbodem.
Ik ging stijlen vergelijken, wat wilde ik/wat past bij mij ?
Een aantal fantasievolle films verder had ik besloten dat ik een sprookje zou schrijven.
Het zou Harry Potter worden, maar dan beter.
Om de 18+ factor uit de vergelijking weg te kunnen strepen zou het een sprookje voor volwassenen worden.Dit gaf mij alle vrijheid.
Er zouden tovenaars in voorkomen, elfjes, trollen en muizels.
Muizels was mijn fantasievolle uitvinding van muizen met vleugels.
Ik heb vele verwoede pogingen gedaan om een verhaal te schrijven maar vele bloedden na een half A4-tje al dood.
Na het neerpennen van de clou of de rode draad was voor mij de lol er af.
Het boek over het schrijven van romans was me te dik, kostte me te veel moeite om het door te ploegen en ligt inmiddels stof te happen bovenop een stapel andere impuls aankopen.
Ook mijn muizels uitvinding werd genadeloos neergesabeld door een vriend die scherp op merkte:”vleermuizen bedoel je”.
De lol was er definitief vanaf en de moed, zin en geduld zakte mij in de schoenen.
Misschien moet ik toch maar geen schrijver worden....
Ik hou het maar bij het schrijven van kleine verhaaltjes en columns.
Misschien kunnen die ooit samengebundeld worden en heb ik alsnog mijn felbegeerde boek, boekpresentatie, signeersessie en biografie met foto op de achterkant
Tags: boek, De wereld draait door, dummies, Harry Potter, Matthijs van Nieuwkerk, roman, sprookje, verhaal
detailweergave, 1 reactie(s)
Introductieziek - Part III : de queeste
06-09-2009 - Columns
Nee!
Je verzint het niet!
De meest opmerkelijke zin is wel “neem een bloemetjesjurk mee”, waarschijnlijk onder het motto: “we vertellen niet wat je gaat doen, maar neem wel je zwemspullen mee”.
Het enige legale excuus om mensen een bloemetjesjurk mee te laten nemen is, om er vervolgens niets mee te doen. Dat zou pas humor zijn, maar ik vrees dat men niet over zoveel humor en zelfspot beschikt.
“wat we precies gaan doen blijft nog geheim”: dat getuigd van een stukje egoïsme en zelfbescherming. Als ze vertellen wat ze gaan doen komt er niemand meer, omdat ze eigenlijk zelf diep van binnen ook wel beseffen dat het niet door de beugel kan.
Waar haal ik een hemelsnaam een bloemetjesjurk vandaan ?
Moet ik naar mijn moeder gaan ? Ze ziet me al aan komen: “mam, heb jij een bloemetjesjurk voor me ?”.
Dan vraagt ze zich op z’n minst af waar ik rond hang op zaterdag avond.
Hoe krijg ik haar dan op een humane manier uitgelegd dat het toch écht voor de introductie is ? En dat ik niet op een of ander Amsterdams travestieten festijn tot drag queen 2009 gekroond wil worden. (Dat handtasjes werpen schijnt nog een sport op zich te zijn).
Kun je een bloemetjesjurk kopen ? Bestaan die nog ? Zo ja, waar ?
In de jaren 70 zal het wel niet zo’n probleem geweest zijn, maar we zijn inmiddels 40 jaar verder.
Ik zie zo vaak mensen over straat lopen waarvan ik denk: “dat kan écht niet”, waar halen die mensen hun spullen vandaan ?
Als ik er een ga kopen … wat zeg ik dan ?
“Ik zoek een bloemetjesjurk”
“Is het voor je vriendin ?”
“nee, voor mezelf”
Bij “bloemetjesjurk” staat de verkoopster waarschijnlijk al te proesten en als ik dan als klap op de vuurpijl onthul dat ie voor mezelf bedoeld is, hebben ze helemaal wat om bij te praten in de kantine in de middagpauze.
Moet ik de brief van de introductie meenemen als bewijsmateriaal ? Alleen dan ligt het er weer zo dik bovenop dat het niet meer geloofwaardig is (dan lijkt het net of ik gisteravond nog even een briefje heb lopen tikken om met een goed excuus aan een jurk te komen).
Nee, ik ben er nog niet uit en zit me nog te beraden op de juiste tactiek.
Waar haal je zo’n ding vandaan ? Welke zelf respecterende winkelketen durft dit (nog) te verkopen?
En op welke afdeling moet je dan zoeken ?
Bij de afdeling van kleding die écht-niet-kan ?
En als ik dan in de winkel sta, moet ik er dan wat bíj kopen om de boel in evenwicht te brengen, zodat het niet lijkt alsof ik ALLEEN voor die jurk ben gekomen. Moet ik ‘m dan net zoals de Speeljongen zo’n beetje wegmoffelen tussen de andere tijdschriften alsof het de normaalste zaak van de wereld is en je elke dag een bloemetjesjurk koopt. En dan afrekenen met mijn gezicht strak in een plooi.
Waar zou ik kunnen kijken ?
Een soort verkoophoerenketen, die alles verkoopt wat los en vast zit, zolang er maar geld mee te verdienen valt.
Een winkel zonder enige vorm van assortimentsgevoel, richtlijn laat staan specialisatie of productkennis.
Zeeman ? Wibra ? Toch zat ik meer aan het kruidvat te denken!
Naast wekkers, snoep, zonnebrandcrème, hoofdpijnpillen, CD’s, speelgoed, foto’s, shampoo, computers, verzekeringen en reizen zullen ze toch vast wel bloemetjesjurken hebben ?
Sinds die toko in handen is van die Chinezen is, zijn ze behoorlijk de weg kwijt geraakt. Mijn hemel wat een zwijnenstal is het daar altijd.
Het doet me altijd denken aan zo’n overvolle turkse bazaar met allemaal tierelantijntjes.
Ze hebben ergens midden in een stad een bult puinzooi gestort, er 4 muren omheen gezet, aan de straatkant een kijkgat gemaakt en er Kruidvat boven geplakt.
Tussen de rotzooi kruipen ergens mensen die zich verkoopster noemen.
Het duurt niet lang meer of ze verkopen deze in de opruiming mee vanwege de economische crisis.
Ik kom er niet graag en ben ook altijd weer blij wanneer ik de winkel uit mag.
Alle verschillende verschillende kleuren en schreeuwende reclames, want van instore promotion zijn ze bij kruidvat ook niet vies: ze laten zich graag sponsoren door een cosmitica boer of pillendraaier.
Volgens mij maak ik me nu drukker om hoe ik aan een bloemetjesjurk kan komen dan om ‘m aan te trekken, gezien we waarschijnlijk met z’n tienen tegelijk in zo’n soepjurk door de binnenstad sjokken en dan het contrast niet meer zo groot is.
Of zal ik me van te voren al ziek melden? introductieziek dan wel te verstaan.
detailweergave, 1 reactie(s)
.JPG)
Herrie in de keuken
17-07-2009 - Columns
Het begint al bij het eerste proces : boodschappen doen.
Als ik ergens wel een godsgloeiende tyfushekel is het dat wel.
In mijn nieuwe woning zit alleen de Albert Hein op loopafstand.
Het is een kleine AH winkel waar alles steevast te duur is, maar wel 45 soorten jam hebben waar je niet om gevraagd hebt (zoals Toon Hermans zo mooi bezong).
In-de-weg-lopen is verworden tot nationale hobby. Niet alleen op straat, maar met name in de supermarkt en de Ikea.
Volgens mij wordt het NK-in-de-weg-lopen gehouden in een Albert Hein (waarschijnlijk op zaterdagmiddag).
Zoals gezegd is het in de Ikea ook regelmatig feest: men gaat midden in het gangpad stilstaan en wijzen naar de toekomstig-zelf-in-elkaar-te-zetten-Zweedse-römmel. Het mooiste is nog dat men kwaad wordt omdat je er achterop botst omdat ZIJ niet uitkijken!
En dan ook nog sarcastisch informeren: “moet u erdoor ?”
“Nee, ik sta voor mijn lol al 3 kwartier schijnbewegingen te maken om je te passeren”.
Tegenwoordig sjees ik door de supermarkt, om om te lopen om net dat ene rek eerder te zijn dan het niet oplettende schaap wat net voor me liep.
Maar ik sjees ook omdat ik weet wat ik hebben moet en ga niet in het gangpad ga staan op het moment dat ik iets pak of sta te bestuderen.
Nu moet je in de Albert Hein ook wel onnodig extra studeren omdat ze er een handje van hebben om wettelijk gestelde regels aan hun blauw met witte Ahold-laars te lappen. Dat mag je alleen als je de grootste bent en een leuke man voor je reclamespotjes inhuurt (ik hoop dat je cynische ondertoon hoort).
Ten eerste: ze schamen zich voor de hoge prijzen: ze hebben er een handje van om veel producten gewoonweg daarom niet te prijzen. Je moet als je afgerekend hebt van het bonnetje maar aflezen wat de melk en de worst kost. Ter voorkoming van het hartaanvallen in de AH (wegens het schrikken van de prijs) heeft men de alom bekende scanpaal (lees: schandpaal) maar weggehaald.
Ten tweede: staat er niet op alle producten een prijs per kilogram vermeld (vlees bijvoorbeeld) zodat je niet makkelijk een snel en goed vergelijk kan maken.
Ten derde: als je een BTW bon wil hebben moet je naar de klantenservice. Daar delen ze het totaalbedrag door 1,19 en klaar is kees. Terwijl de meeste producten voor 6% over de toonbank gaan in plaats van 19%.
Wettelijk gezien moet Albert dan ook het BTW bedrag afdragen dat op de bon staat, dus die 19%. Denk je dat dat gebeurt ? (heel gek dat boekhoudschandaal van een aantal jaren gelegen).
Nu we het toch over prijzen van de Zaanse grootgrutter hebben. Is het je wel eens opgevallen dat je geen pijl kan trekken op het prijsbeleid ? De enige lijn in het prijsbeleid is dat je chronisch schandalig teveel betaalt.
Voorbeeld met thee: 20 zakjes van 40g is 29 cent. Wanneer je de eenmanszakjes wil hebben betaal je voor de helft minder meer dan twee keer zo veel: voor 20 zakjes 20g thee betaal je 69 cent.
Maar om terug te komen op het eten: ik wil eten op het moment dat ik honger heb.
Als ik honger heb als ik sta te koken, heb ik de helft van de maaltijd al naar binnen voordat het op mijn bord beland.
Ik kook daarom preventief, nog voordat ik honger ga krijgen.
Ik ga niet alleen voor mezelf uitgebreid kokkerellen.
Mijn ouders hebben dit na 3 jaar inmiddels door.
Waar ik voorheen mijn vader haatte omdat deze de left-overs van de week ervoor nog gebruikte in de maaltijd van die dag, worden mij deze nu goedbedoeld alsnog (weliswaar ingevroren) in de maag gesplitst.
Tegenwoordig vind ik het best: ik hoef weer een dag niet te koken.
Tags: AH, Albert Heijn, Albert Hein, BTW, Herman den blijker, Herrie in de keuken, Ikea, in de weg lopen, Keuken, koken
detailweergave, 1 reactie(s)
Kontenman
15-07-2009 - Versjes
Alleen het kontje van het brood vind ik geen reet an.
detailweergave, 1 reactie(s)
Verhuisperikelen (2) - psychische aandoeningen en de 3 maanden regel
11-07-2009 - Columns
Het was een tragische ervaring waar ik psychisch nog jaren last van zal hebben.
Het beeld van dat moment zal me achtervolgen en bijblijven tot de dood mij scheidt van dit aardse leven.
Uren aan psychische zorg zal nodig zijn om mijn weer leven enigszins dragelijk te maken en me te behoeden voor doodsoorzaken anders dan de natuurlijke dood, te wijten aan zelfinflictie.
Ik ben dan wel niet overvallen door een of andere maffe Harry op straat (of de ‘vrolijke’ buurman beneden mij) met een mes of schietapparaat, maar door rotzooi.
Intens veel rotzooi.
Extreem veel rotzooi.
En schuldgevoel.
Het grijpt me naar de keel, wordt benauwd, wordt bang
Alle ik-kom-je-helpen-beloftes ten spijt, heeft iedereen als het puntje bij het paaltje komt -jammergenoeg- net even wat anders te doen op het moment dat ik een hulpkreet slaak (hoor je de cynische ondertoon ??).
Mijn huis is een rotzooi, mijn hoofd is een rotzooi, mijn leven is een rotzooi.
“Accepteer het maar” zegt iedereen, “het hoort bij een verhuizing”.
Maar ik kan het niet accepteren.
Mijn huis is een puinzooi. Overal dozen, leeggeruimde spullen die ergens neergezet zijn met de gedachte “die moet ik dadelijk ergens opruimen omdat ik ze anders kwijt raak”.
Maar dat heb ik inmiddels bij zoveel spullen gedacht, dat het weer een puinzooi wordt en ik ze nou JUIST kwijt raak..
Ik verdrink in de rotzooi. Als ik terplekke ter aarde zou storten, zou het ambulancepersoneel zich een weg moeten banen door een jungle van rotzooi om een Fort Knox (van dozen waar rotzooi ingepakt is) heen.
Een oerwoud waarin een nietje in je voet bijt van het doosje wat ik liet vallen bij het uitruimen van mijn bureaula (is het je wel eens opgevallen dat die dingen zich weten te verstoppen in de meest onopvallende en donkere plekjes van je huis ?).
Of je in je kuit gegrepen wordt door het schemerlampje dat net niet meer in die ene doos paste.
Of dat je de lianen van de uit-het-plafond-hangende-stroomdraden moet ontwijken van de lamp die je net verwijderd hebt (en die nu op een doos ligt met de intentie om ‘m in de volgende doos op te bergen).
Of dat je je scheen stoot tegen het studentikoze dartbord dat rondslingert, omdat het eigenlijk in geen enkele doos past en ik het niet over mijn hart kan verkrijgen deze bij het vuilnis te zetten.
Ik heb gemerkt dat ik last heb van bewaarzucht.
Voor 23m2 is dat een vervelende aandoening kan ik je vertellen.
Ik wil geen oude rommel meer mee kruien naar mijn nieuwe hut, dus er moet opgeruimd worden.
Ik probeer de stelregel te hanteren: alles wat ik in drie maanden niet gebruikt heb of in de komende drie maanden niet zal gebruiken, gooi ik weg.
Tientallen vuilniszakken met rotzooi heb ik mijn keet uit gekruid (dat is niet overdreven) naar aanleiding van de 3 maanden-regel.
Dit leidt echter voornamelijk tot grote dilemma’s.
Sommige dingen hebben nou eenmaal een sentimentele waarde of er kleeft een schuldgevoel als je ze bij het grofvuil dondert: “deze zijn van je grootvader geweest”.
“Je grootvader heeft deze altijd bewaard om aan zijn kleinkinderen te geven zodat deze er nog wat aan hebben”.
Tot dat alles klaar is moet ik nog hordelopen om aan de andere kant van de kamer te komen, zoeken in welke plastic zak ik mijn sokken ook-al-weer gestopt heb, en moeten vloeken omdat ik met mijn kleine teen tegen de doos aanschop die ik net verzet heb om mijn sokken te kunnen pakken.
Tags: 3 maanden regel, 3 maanden theorie, angst, buurman, oerwoud, rommel, rotzooi, verhuis, verhuizen
detailweergave, 2 reactie(s)
Van paal tot paal
02-06-2009 - Columns
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)
Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.
De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.
Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)
Tags: arnhemautomatisch, brabant, buurman, christine leduc, electrisch, god, paal, verhuis, verhuizen
detailweergave, 0 reactie(s)
Glimlachmomentje
28-04-2009 - Columns
Zo`n dag had ik gisteren.
Na een zware tegenslag lag ik `s avonds in mijn bedje de dag nog eens rustig door te nemen.
In een half slaperige toestand hoor ik gekreun door het openstaande raam komen.
Ik kon niet precies definiëren wat het was, gezien het ergens op de achtergrond weggedrukt werd in de geluiden van de drukke stad.
Ik hoor het nu weer, het is echt duidelijk gekreun.
Er zit een ritme in.
Het is sex!
Op het moment dat ik bedenk dat iemand voor hetzelfde geld ook de televisie hard aan zou kunnen hebben staan op SBS SEX met een reclame voor 0900-HeteHitsigeHoeren of BlondeBloteBloedgeileBimbo`s.nl, hoor ik ik duidelijk bonken in de geraamte van het gebouw op het hijg ritme.
Het is echt!
Er hebben twee mensen in dit flatgebouw ergens enorm veel plezier met elkaar.
Dit is voor het eerst dat ik dit hoor in dit appartementje.
Natuurlijk heb ik ook op kamers gezeten en ook regelmatig mijn buren wakker gehouden met mijn nieuwe vriendin.
Wie kan het zijn ?
Mijn buurvrouw is een enorme burgertrut en nou niet bepaald het type dat zich even goed dubbel laat leggen door een grote gespierde neger.
Mijn andere buurman heeft nou ook niet bepaald een Don Juan uitstraling en er eerder uit ziet alsof hij zojuist de dood van Pierlala in levende lijve ontmoet heeft.
Ik zie hem eerder met een type dat hysterisch krijst alsof er een kat gevild wordt, dan met een type dat houdt van een potje liefdevol vrijen.
Ik stoor me er niet aan, in tegendeel: graag zelfs!
Ik wordt liever wakker van geneuk dan van de wekelijkse schoonmaakploeg die om 6 uur iedere zaterdagochtend de buurt uit zijn slaap houdt met bladblazers.
Ik kan van dit soort dingen oprecht genieten.
Toch hoop ik de volgende keer zelf aan de beurt te zijn om de hele buurt bij elkaar te kreunen.
detailweergave, 0 reactie(s)
Spelen
14-04-2009 - VersjesEen dichter speelt met woorden
Een pianist met akkoorden
De vrouw met de man
Gewoon omdat ze het niet laten kan
detailweergave, 0 reactie(s)
Overeenkomst tussen Playboy en Linda
25-03-2009 - Columns
Ik laat het ‘waarom’ omwille van de eenvoudigheid van dit schrijven even achterwege.
Op een of andere manier voel ik me toch een beetje bezwaard om de Linda te kopen.
Ik kon het niet onderdrukken om overeenkomsten te zien in de aanschaf van een Linda en een Playboy.
Het gaat namelijk ongeveer hetzelfde, hier is waarom:
Omdat ik me er toch een beetje ongemakkelijk bij voel, kijk ik om me heen of ik geen bekenden zie.
Ik koop er ‘psychologie magazine’ of stripblad bij (en daar bedoel ik de tekeningen-met-grapjes mee)…. Dit om het geheel een beetje evenwicht te geven en men niet het idee kan krijgen dat je naast het kopen van de Playboy Linda geen leven hebt.
Op een onbewaakt moment pak ik de bovenste Linda van het schap en leg deze een beetje beschaamd en stiekem op de toonbank.
Het liefst betaal ik contant omdat ik bang ben dat mijn pinpas weigert en ik met een enigszins rood hoofd het gewraakte artikel terug moet leggen in de schappen.
Gênanter dan het weigeren van je pinpas kan het bijna niet worden: je hebt geen vriendin EN geen geld …
Zoals een braaf burger betaamd, volg ik netjes de wet … de wet van Murphy wel te verstaan.
Ik sta nietsvermoedend mijn aankoop af te rekenen en ineens hoor ik een stem naast me die zegt : ‘Hé Dennis, lang niet gezien!’
Op elk moment van de dag zou mij die zin doen opfleuren, maar net deze ene 30 seconden van deze 24 urige dag komt deze zin verschrikkelijk ongelegen.
Ik draai me om alsof ik boodschappen sta af te rekenen en het desbetreffende blad de normaalste zaak van de wereld is.
Het is alsof je betrapt wordt terwijl je in een hevige vrijpartij verwikkeld bent met je vriendin en je moeder komt zonder te kloppen de kamer binnen …. (yes, been there, done that).
‘Tasje er om heen ?’
Om de wet van Murphy niet verder op de proef te stellen, antwoord ik met : ‘Ja graag !’
Ik zie het voor me:
Je zit in de trein. Tegenover je neemt een verschrikkelijk aantrekkelijke jonge dame plaats.
Je glimlacht een paar keer over en weer. Je wisselt wat woorden uit over de trein die te laat is en het weer.
Je verschuift, je tas valt per ongeluk open, en wat kukelt er dan altijd als eerste uit ? Precies!
Maar er zijn meer overeenkomsten tussen de Playboy en Linda, waar je misschien in eerste instantie niet bij stil staat:
1) De mooie stukken(!) in het blad sla je niet over
2) Je leest ze voor de goede interviews
3) Als er iemand op bezoek komt, zorg ik altijd dat je het netjes opgeborgen is en niet open en bloot(!) op tafel ligt
Tags: balie, boodschappen, burger, comic, dame, linda, man, murphy, murphy`s law, NS, playboy, psychologie, psychologie magazine, rood, schaam, schamen, strip, tas, tasje, toonbank, trein, vriendin, vrouw, wet van murphy, winkel
detailweergave, 0 reactie(s)
Het mysterie van het verbond van tieten en tampons
12-03-2009 - Columns
Ik zou eigenlijk heel graag willen weten :
Wat doen vrouwen op het toilet ?
In films willen ze ons mannen doen geloven dat er behalve geplast ook driftig bijgekleurd een bijgekletst wordt, maar is dat wel werkelijk zo ?
Volgens de film-theorie: ze zeggen te gaan plassen, terwijl ze dus in werkelijkheid hun neus gaan poederen, maar ze blijven ondertussen wel lang genoeg weg om de soep koud te laten worden.
Een nieuwe laag verf, alles opnieuw inkleuren (uiteraard netjes binnen de lijntjes, die gezet worden aan de hand van stipjes met nummertjes ???) schijnt uren te moeten kosten.
“Gaan plassen” is voor mannen niets anders dan …. gaan plassen, terwijl het in het vrouws een hele andere betekenis heeft.
Gaan plassen is in het vrouwen-vocabulaire naar verluid een sociale aangelegenheid. Je hebt er schijnbaar medeplassers bij nodig, anders lukt het blijkbaar niet.
“Gaan plassen” is in het mannen-woordenboek not-done om met z`n tweeën te gaan doen.
Er worden bij mannen hele andere dingen bij gedacht, terwijl “gaan plassen” met z`n tweeen bij vrouwen de normaalste zaak van de wereld is.
Persoonlijk vind ik een toiletbezoek niet spannend, maar dames doen ons mannen geloven dat ze er uren voor in de rij staan om een plekje te bemachtigen op de felbegeerde witte glazuurzetel.
Dat betekent dat er meer aan de hand moet zijn dan alleen maar “gaan plassen”.
Mijn complot theorie : het toilet moet een soort belevenis-kamer zijn.
Is het de plek waar ze geheime spionage gegevens uitwisselen en vergaderen met soortgenoten over de samenzwering tegen mannen ?
Is het een geheim pact van het verbond van tieten en tampons?
Is het de plek waar ze ongestoord collectief hun masker af kunnen leggen om hun gruwelijke gelaat te onthullen zoals in De Heksen van Roald Dahl ?
Of richten ze wilde dieren af ? (Slangen bezweren ???)
Misschien geesten oproepen ?
Of satans verering ?
Of nou juist duivelsuitdrijving ?
Ik weet het niet, vertel het me !
Wat is er zo geheim dat het alleen op het toilet kan plaatsvinden ?
Ik zou dan ook graag als vrouw verkleed de vrouwelijke toiletgang willen bestuderen en eindelijk dit mysterie ontrafelen.
Rode draad van het verhaal :
Mannen doen wat ze zeggen, en zeggen waar het op staat.
Vrouwen verbinden hele andere betekenissen aan woorden, dan waar ze voor staan
Dus als een man zegt dat ze vrouwen niet dik vinden, menen ze dat (persoonlijke frustratie), en voor de mannen: trap niet in de vind-je-me-dik discussie.... (levenservaring)
Tags: dik, discussie, duivel, film, geest, geheim, ghost, glazuurzetel, klets, man, mysterie, piesen, plassen, pleepot, Roald Dahl, ruzie, satan, spionage, tampons, tieten, toilet, vrouw, wc, wc pot
detailweergave, 0 reactie(s)
Dames in snoopy pyjama
05-03-2009 - Columns
Ook vrouwen moeten leren dat sommige dingen in bed not-done zijn.
God heeft twee ‘amazing’ discoveries gedaan voor de vrouw die geen sex wil : hoofdpijn en Snoopy.
Uit eigen (levens)ervaring kan ik melden dat minimaal 2 van mijn exen in het bezit waren van minimaal 1 pyjama bedrukt met de beruchte witte carnivoor.
Een van de eerste dingen die ik over mijn ex tegen mijn beste vriend zei was : ‘Ze heeft een Snoopy pyjama’
Wat denkt een vrouw als ze een Snoopy Pyjama aantrekt ?
Waarom koopt ze überhaupt een Snoopy Pyjama ?
Maakt er iets kortsluiting bovenin de grijze massa ?
Voel je je echt aantrekkelijk in een Snoopy pyjama ? Echt sexy ?
Allemaal intrigerende levensvragen die me al enige tijd mateloos fascineren.
De vrouw vindt de man onaantrekkelijk als deze boert, scheten laat, strepen in je pleepot achterlaat of aan zijn zak zit te krabben.
Een Snoopy pyjama aantrekken gelijkt deze bovenstaande misdrijven op een ietwat subtielere manier.
Ga na dat je je kerel met een vrachtwagenmotiefje, raketjes, Mr. Bean of Woody Woodpecker op zijn T-shirt toch ook niet sexy vindt… laat staan met van die wollige groene krokodillensloffen met opgestikte witte tanden.…
Sowieso is het fenomeen pyjama niet het meest uitdagende kledingstuk voor tussen de
lakens.
Een pyjama met Snoopy erop maakt de ellende alleen nog maar erger.
Als een vrouw het slaapgewaad met het witte blafbeest aantrekt is het alsof ze zegt: ik ben niet voor niets ingepakt, blijf van me af … ik bijt!
Het schreeuwt nou niet bepaald: ‘welcome to the world of romance and seduction’.
Je zit zo ingepakt, en als je er wat van zegt : ‘ja, maar ik heb het zo koud!’
Kruip dan tegen me aan ! It’s me, boyfriend, AKA straalkachel-in-bed!
Een pyjama is een soort dwangbuis, als je je drie keer omgedraaid heb ligt je linker arm rechts en je schouderblad naast je knieschijf.
Als je wakker wordt kun je eerst allerlei onderdelen op (alfabetische) volgorde sorteren.
Mannen hebben een bijkomend nadeel dat bepaalde loshangende onderdelen afgekneld worden zodat je a-la-minuut klaar wakker bent van de pijn onder begeleiding van een kreet die een octaaf hoger ligt dan normaal.
Als je erotisch begint te friemelen moet je je zo duidelijk focussen op je doel: de naakte gestalte die onder het kuisheids katoen en NIET op de witte hond op haar buik.
Ik heb gelukkig niet zo’n moeite om mijn lichaam te activeren ‘for the act of love’, maar die witte hond (en die gele kanarie met dat ontplofte permanent) vormt een groot obstakel.
Als de witte blaffer in mijn gedachten voorbij schiet is de pret voor de rest van de avond voorbij. Dat witte mormel zuigt alle seksuele spanning uit een moment en maakt prik –en schrikdraad volledig overbodig.
Als de vrouw in staat van seksuele paraatheid verkeert, zegt de witte keffer ‘ik dacht het niet, hahaha’.
Sadist!
Je hebt behoorlijk wat fantasie nodig om je erover heen te zetten.
Knappe man die zich kan concentreren.
De meest ironische tekst op een gewraakte bedmode is: `Sleep well!`, ja inderdaad, de rest komt er niet meer van!
Eerst Snoopy uit, dan praten we verder…
Ik vind het meest schrijnende dat vrouwen zelf niet doorhebben dat zo’n pyjama een a-erotisch effect heeft.
Op www.pabo.nl zul je geen enkele Snoopy kuisheids tent aantreffen. Waarom denk je dat dat is ?
Als je een film ziet waarin een vrouw met een kerel naar bed wil, heeft ze dan een Snoopy pyjama aan ?
Wijs mij de eerste film maar aan!
Inderdaad : ik dacht het ook niet!
In de eerste 5 minuten van de ultieme vrouwenfilm (vast ook in het boek) wordt Bridget Jones getrakteerd op een advocaat die een trui aan heeft met een heel groot rendier voorop, later met een sneeuwmannenstropdas.
Hier reageert Bridget nogal afwijzend op.
Dat is de eerste grap die uitgehaald wordt in de film en het is exact hetzelfde met Snoopy!
Nog geen 5 minuten later zit ze zelf eenzaam en alleen thuis in een pyjama met een Snoopy motiefje!
What the f*ck ? Dit legt precies het probleem bloot waar het hier in dit schrijven om gaat (het andere geslacht iets verwijten en vervolgens het zelf doen).
Het succes van Sex And The City is gebaseerd op turn-offs van mannen.
Als je Sex And The City leuk vindt vanwege de kritiek op het mannelijk deel van de wereldbevolking, deal with this sister! Het is simpelweg dezelfde kritiek alleen de andere kant op.
Praktisch en constructief als ik ingesteld ben, heb ik een onderzoekje gedaan naar het Snoopy fenomeen.
Ik denk dat naar schatting 70% van de vrouwenpopulatie in het bezit is van het gevreesde Snoopy uniform.
De meeste mannen vinden het echt niet kunnen ! (Mark my words!!)
Wat dan wel ?
Gewoon een leuk setje, een leuke satijnen nachtjapon, babydoll, jurkje, shortje, string etc, gebruik je fantasie (raadpleeg voor mijn part www.christineleduc.nl ).
In ieder geval iets waar je lekker tegen aan kan liggen (satijn bijvoorbeeld).
Er zijn nu vast vrouwen die denken `ik vind dit niet zo`n leuk stukje`, maar denken ondertussen ‘is dat bij mij ook zo?’.
Als je nu bij je kerel te rade gaat over zijn opinie over de hersenspinsels van meneer Schultz, zal hij zeer waarschijnlijk wijselijk ontkennen dat het hem deert. (Hij heeft bijgeleerd in de loop der jaren).
Om antwoord te geven op de bovenstaande vraag, ik kan je verzekeren: ‘ja dat is bij jou ook zo, en je kerel is blij dat ik er nu wat van zeg’.
Ik doe dus bij deze een beroep op je gezonde verstand dames, denk er volgende keer bij na als je je pyjama met de wit met zwart omlijnde bijter aan trekt.
Ik deelde mijn Snoopy-fobie laatst met een aantal dames (waaronder een ex met Snoopy Pyjama).
Met grote vraagtekens in hun ogen waren ze op z’n zachtst gezegd ‘not amused’ met mijn bevindingen (mmm vreemd…).
De ex in kwestie verdedigde zich met de woorden ‘heb ik anders nooit wat van gemerkt’.
(10 punten voor deze acteur zonder opleiding, of het zegt iets over mijn libido …. anyways …)
De overige dames hebben beiden gedreigd om in Snoopy tenue te verschijnen op ons uitje naar Blackpool.
In een maatschappij die steeds verder ver-seksualiseert, waar komt die witte hond vandaan ?
Of is het NOU JUIST de reden waarom de witte hond bestaat ?
Dus leven de erven van meneer Schultz bij de gratie van een verseksualiserende maatschappij ?
Ik hoop op een Snoopy-loos verloop van mijn leven, maar ben bang dat dat lot mij niet gunstig gezind zal zijn.
Als je als vrouw zijnde vanavond naast je man/vriend ligt en vraagt `m eerlijk naar zijn mening over Snoopy, heb ik tenminste nog iets bereikt.
Tags: beanbed, charles m schultz, charles schultz, christine leduc, dames snoopy pyjama, krokodil slof, krokodillen sloffen, nachtjapon, pyjama, schultz, seks, seksueel, seksuele, sex, sex & the city, sex and the city, sexy, short, shortje, sleep well, sneeuwman, sneeuwpop, snoopy, snoopy fobie, snoopy pyjama, Snoopy-pyjama, stropdas
detailweergave, 0 reactie(s)
Echte liefde - aardbei
01-03-2009 - Columns
Ik heb het gevoeld, maar heb nu ook een materieel antwoord gekregen op deze vraag.
Ik was deze week in de winkel vlak voor sluitingstijd.
De dame achter de kassa rekende af. Naast haar stond schijnbaar haar vriend/man/minnaar (ik weet het niet, ik heb het niet gevraagd).
Hij sprak Engels en zei tegen haar : ‘Do you like a strawberry ?’
Ze begon te glunderen, haar houding werd anders, ze glimlachte verlegen, haar gezicht sprak boekdelen : ‘Yes please ‘ zei ze.
En hij liep naar zijn auto (ik gok om de aardbeien te halen …. wilde gok … hele wilde gok)
Aan haar hele gedrag kon ik merken dat ze het zo waardeerde dat hij haar een aardbei aan bood, en zo lief van hem dat hij aan haar dacht of ze misschien een aardbei wilde.
Aan haar reactie begreep ik ook direct welke relatie de twee hadden, want die man had net zo goed haar baas kunnen zijn.
Ik kreeg ook meteen zin in aardbeien ……
Ik stapte de winkel uit met een glimlach en ik dacht: met alle ellende op de wereld is het toch zo fijn als er een beetje liefde is om alles in evenwicht te houden.
Liefde zit ‘m in hele kleine dingen …
Tags: aardbei, engels, kassa, kleine dingen, liefde, man, minnaar, strawberry, vriend, vrouw, winkel
detailweergave, 0 reactie(s)
Over bambi en Fishermans Friend
16-02-2009 - Columns
Vanaf die dag was alles anders.
Ik was emotioneel ontmaagd, voor het leven getekend en heb nooit meer kind kunnen zijn.
Als echte kerel is de vrije loop laten van de waterlanders uit den boze.
Maar waarom eigenlijk ? Past het niet bij het imago van stoere kerel ?
Maar waarom past het dan niet bij het imago van stoere kerel ?
Eigenlijk heb je toch meer ballen als je ook die kant van jezelf DURFT te laten zien ?
Ik denk dat het met het laatste te maken heeft. Het is TE persoonlijk. Ze laten te veel van zichzelf zien. Daar zijn veel mannen bang voor.
Mannen bang ?
Maar als mannen bang zijn, dan zijn ze toch niet stoer ?
In mijn opinie worden films (lees: boeken) als Message in a Bottle en The Notebook door ‘stoere’ mannen onterecht afgedaan als Chick Flicks.
Ik zal nu zo stoer zijn om toe te geven dat de bovengenoemde films mij in vochtige toestand hebben achtergelaten
Ben ik nu stoer of en sentimentele zak ?
Jij nog een Fishermans Friend ?
Tags: bambi, bang, chick flick, film, fishermans friend, kerel, man, mannen, message in a bottle, movie, notebook, sentimenteel, stoer, the notebook, vrouw
detailweergave, 0 reactie(s)
Sex and the city is niet leuk!
09-02-2009 - Columns
Zowat iedere vrouw die ik ken, vindt het leuk.
Waarom ?
Zou het te maken hebben met herkenning ? Zoals Brigitte Kaandorp zou zeggen: `ik vertel het, maar mensen lachen eigenlijk om zichzelf`.
In de tijd dat ik nog met (een niet nader te specificeren) ex samen was, kon ik (ook na menige discussie) niet begrijpen wat er zo leuk was aan de serie.
Ik hou tegen iedereen vol dat ik het niks vind, maar in de tussentijd heb ik wel van Tom de serie geleend.
Ik heb binnen een dag al twee dvd`s verslonden.
En eigenlijk vind ik het stiekem eigenlijk best wel heel erg leuk (sssst , niet verder vertellen)...
Het geeft mij als man een goede kijk in de keuken van `the opposite sex`.
Menig geheim wordt ontrafeld en menig vooroordeel genadeloos bevestigd.
Ik weet niet waarom ik het zo leuk vind ... is het het kijkje in de keuken/achter de schermen ? Is het de geheimen of ongeschreven regels, die ik eigenlijk niet mag weten ? Of is het voortschreidend inzicht ? toenemende ontwikkeling van mijn vrouwelijke eigenschappen ? Ben ik aan het transformeren ?
Moet ik me zorgen maken ???
maaruuuh.... mondje dicht he!
Ik ontken alles
detailweergave, 0 reactie(s)
Mannen zijn net kinderen
09-02-2009 - Columns
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
Tags: agenda, bloot, borsten, god, jong, jongen, jongensdroom, kind, kleur, klikrek, lego, legoland, legosteen, leven, man, mannen, meisje, modeltrein, ns, oud, poster, puber, puberteit, rails, rondborstig, sekse, trein, vrouw, vrouwen
detailweergave, 0 reactie(s)