Sleutelwoord "kind"
De volgende teksten bevatten het gevraagde sleutelwoord
.jpg)
Couplet 1
Droom maar van de bloemen en de bijtjes
Van de kippen en hun eitjes
Van de bokken en de geitjes
En de mooie boerenmeidjes
Droom maar van het zwarte torretje
Of het biggetje dat heet borretje
Wat altijd zegt knorretje
En heeft een stoppel-snorretje
refrein
Droom maar gauw, mijn kind
Droom maar fijn, mijn kind
Van de nacht, mijn kind
Slaap zacht, mijn kind
Droom maar gauw, mijn kind
Droom maar fijn, mijn kind
Van de nacht, mijn kind
Slaap zacht, mijn kind
Couplet 2
Droom maar van kippen met sokjes
Die zoet zitten op hun stokjes
En zeggen steeds tokjes
In hun mooie bruine hokjes
Droom maar van de leeuwerikjes
Het zijn van die slimmerikjes
Of de geitjes met hun sikjes
Die eten en worden dikjes
refrein
Droom maar gauw, mijn kind
Droom maar fijn, mijn kind
Van de nacht, mijn kind
Slaap zacht, mijn kind
Couplet 3
Droom maar van de koeien in de weitjes
Van de herten met geweitjes
En van lang-oorige konij(n)tjes
Of kersenbomen in rijtjes
detailweergave, 0 reactie(s)
Waren ze in China maar niet zo EENsGEZINd
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Er wordt onder vrouwen vaak gekscherend gezegd dat mannen net kleine kinderen zijn. Ik denk dat dat in een essentie ook wel waar is.
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Niets is heerlijker dan in de donkere dagen voor kerst (of met kerst zelf) onder het genot van een kopje warme thee op de bank te kruipen met de 4 B’s (Boek, Bank, Borrel en Blocnote).
En bij een echte kerst hoort natuurlijk ook een echte kerstboom in de kamer.
De heerlijke geur van de dennenboom (lees: Dennis-boom – mijn brrroerrrtje (let op de typische gooise kinderen-voor-kinderen rrr) heeft serieus wel eens aan mijn ouders gevraagd waarom er geen boom naar hem vernoemd was).
Niets is dan ook heerlijker dan de boomopzetten (dat is plastic boom-taal) optuigen dat je handen dan pijn doen van de naalden en je vingers aan elkaar plakken van de hars.
Dat is dat typische kerstgevoel, dat je met je zere klauwen iets vastpakt en dat het aan je vingers blijft plakken : glazen met wijn, potten appelmoes en dat je een blocnote vastpakt en dat je door je vingers van het papier af te halen je de volgende bladzijde uit het blocnote scheurt.
Nou heb ik daar iets op gevonden: van die gele huishoudhandschoenen van Zeeman!
Allebei de euvels (spijkerbedgevoel en plakprobleem) zijn daarmee verholpen.
Het enige nadeel is dat je bij het inzetten van de lichtjes voortdurend met je handschoenen tussen die schuifjes van die lichtjes blijven klemmen omdat je ze aan duwt.
Met die gele handschoenen lijk ik net een verwijfde huishoudnicht die zwaan-kleef-aan staat te spelen met een dennenboom. Het enige wat nog ontbreekt is het hoofddoekje, de polsen op 45 graden en je bovenarm parallel met je bovenlichaam en de tekst ‘niet doen, stoute boom’.
Ik vind van mezelf dat ik best veel geduld heb, maar op een gegeven moment heb ik er genoeg van, want eigenlijk als je het goed gaat bekijken is het zonde van je tijd: als het ding 2 weken gestaan heeft, kun je ‘m weerafbreken aftuigen
Mijn laatste kerstboom creatie heb ik 30 minuten over gedaan inclusief stofzuigen.
Het kerstgevoel is zo’n heerlijk gevoel.
Dat je op zondag ochtend in je huiskamer de kan-kan staat te dansen onder het luidkeels ten gehore brengen van god-onterende scheldwoorden, omdat je met je blote poten in de dennennaalden gaat staan.
En niets is ook heerlijker dat je de boom water geeft en dat je er na een half uur achter komt dat er een plas op de vloer ligt omdat de pot aan de onderkant plasgaatjes heeft.
Aan het kerstgevoel heb je eigenlijk het hele jaar iets: dat je een half jaar later op de plek loopt waar de kerstboom gestaan heeft en dat je vast plakt aan de vloer.
Of dat je het hele jaar door nog naalden vindt op de meest vreemde plaatsen, dat je echt af vraagt : ‘Hoe zijn die hier in hemelsnaam gekomen’.
In de bureaula, in je sok als je die aantrekt (hoe kan dat, die komt net uit de was ??), op het toilet …
Wij waren thuis een gezin van de snoopy ballen.
Ik zal dat even uitleggen: vroeger toen ik klein was wilde ik zo graag mijn eigen kerstboom hebben.
Ik vond dat geweldig: lichtjes en kerstballen. En het liefst wilde ik ze aanraken. Maar dat was redelijk gevaarlijk, want zo’n bal kon vallen of ik kneep ‘m kapot.
Daarom kochten mijn ouders plastic Snoopy kerstballen.
Daarom werd de onderste laag van de kerstboom volgehangen met die plastic ballen.
Snoopy kerstballen zijn net zoiets als een Snoopy Pyjama (die volgens mij iedere vrouw in de kast heeft liggen), maar dat is een heel ander verhaal.
Nu kwam ik thuis met kerst en zag tot mijn stomme verbazing dat de Snoopy ballen het overleefd hebben en 20 jaar na dato nog steeds in de boom hangen.
En waarom zul je denken: nou, mijn ouders hebben een hond. Die neemt het niet zo nauw met een paar centimeter meer of minder naar rechts of links.
Als hij rond de tafel wil lopen, moet hij tussen de boom en de stoelen door.
De hond is meerdere malen tegen de stoelen op gelopen en heeft ontdekt dat dat pijn doet als je niet uit kijkt. Hij neemt in de bocht de liever de kant van de kerstboom dan de stoel.
Maar het kerstgevoel is ook een sociaal gevoel.
Heerlijk met de hele familie rond de plastic neppert.
En dan heerlijk tegen die chagerijnige jambek van je brrroerrrtje (denk aan de rr) en zijn muts (en dan bedoel ik niet het hoofddeksel) aan kijken.
Ik snap wel dat hele familie-vetes worden uitgevochten met kerst. Men moet onder het motto: ‘kerst is een tijd van samen zijn’ verplicht met elkaar opschieten. Ja, dat gaat natuurlijk niet altijd even goed, want over het weer ben je zo uitgepraat.
‘Het is weer geen witte kerst’
‘Nee inderdaad’
Typisch kerstgevoel.
Eigenlijk ben ik blij dat het dit jaar weer voorbij is en dat kerst maar eens per jaar is. Ik heb weer een heel jaar om bij te komen van dat heerlijke kerstgevoel.
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ongetwijfeld de ergernis van iedereen met klanten te maken heeft: `DE KLANT`.
Er zitten af en toe exemplaren tussen, die je het liefst met kop en kont zo het raam zou willen uitdonderen.
Ik had gehoopt dat ze me gespaard zouden blijven in mijn werk, maar helaas.
Van oorsprong kom ik uit de detailhandel en langzamerhand ontstaan er al pratende met je collega`s een classificering van klanten: `weekendvader`, `het poetje` en `de drens`.
Dat ik weg wilde uit de winkel werd voornamelijk veroorzaakt door de bovenstaande groeperingen.
Voor degenen die niet bekend zijn met bovenstaande fenomenen, volgt hieronder een nadere toelichting.
POETJE
======
Een poetje is een een beetje de asociaal de sjonnie (inclusief de `gouwe` ketting) die samen met de hoog geblondeerde Anita de winkel binnen komt stappen.
Zowel Sjonnie als Anita hebben een lomp accent waarbij de laatste letter van een woord niet uitgesproken wordt, dus het woord `gemaakt` wordt `gemaak`.
Anita heeft haar gor-droge geblondeerde haar op een staart gebonden, waardoor de uitloop in haar haar overduidelijk te zien is.
Ze heeft een kind bij zich wat altijd luistert naar een naam eindigend op een `a` die je typisch thuis hoort op een hanger.
dus shania, sjarona, sjananka.
Wat de naam is van het kind zullen de rest van de klanten overduidelijk weten, gezien het kind bij zich geroepen wordt met een krakend stemgeluid waar Akela de heks jaloers op zou zijn.
Het is de typische inwoner van het Nijmeegse waterkwartier of het Arnhemse Klarendal, die zomers op een kratje bier voor het huis van de zon zit te genieten.
Zowel Sjonnie als Anita hebben tussen wijs en middelvinger een gele nicotine afdruk van de veelvuldig geconsumeerde kankerverwekkende stinkstokken.
WEEKENDVADER
============
Op zaterdagmorgen wordt pa met kind door moeder de vrouw het huis uit geschopt onder het motto `ga jij nou eens iets met dat kind doen, ik zorg er al de hele week voor`.
Dus pa vergaapt zich in de plaatselijke computerwinkel aan spullen die hij van moeders nooit mag kopen.
Dit gedrag is voor het kind (begrijpelijk) volledig oninteressant, omdat hij deze ochtend niet de volledige aandacht heeft van pa.
Het kind zal er wel voor zorgen dat vaders aandacht (en dat van het voltallig personeel in de winkel en alle klanten) op zich vestigt, door duidelijk zijn aanwezigheid kenbaar te maken middels zijn van geboorte meegekregen brulconstructie.
DRENS
=====
Het is steeds meer meer de mode om te gaan zeveren over de meest onzinnige kleine prullaria voor een paar euro met de meest onredelijke (en liefst zo vaag mogelijke) argumenten toch zaken voor elkaar te krijgen. (ruilen of geld terug bijvoorbeeld)
De drens is de typische zeik klant, die zeurt over niks, wat je ook doet : de klant is nooit tevreden.
De klant heeft een typische non-klacht.
Je hebt er helemaal niks aan (behalve een hoop gezeur).
De gemiddelde klant wordt mondiger, dat is gewoon een feit.
Het maakt maakt het er echter vaak voor de verkoper/vertegenwoordiger niet makkelijker op en zeker niet leuker!
detailweergave, 0 reactie(s)
kinderliedje: slaap zacht ...
08-11-2009 - Liedjes
Droom maar van de bloemen en de bijtjes
Van de kippen en hun eitjes
Van de bokken en de geitjes
En de mooie boerenmeidjes
Droom maar van het zwarte torretje
Of het biggetje dat heet borretje
Wat altijd zegt knorretje
En heeft een stoppel-snorretje
refrein
Droom maar gauw, mijn kind
Droom maar fijn, mijn kind
Van de nacht, mijn kind
Slaap zacht, mijn kind
Droom maar gauw, mijn kind
Droom maar fijn, mijn kind
Van de nacht, mijn kind
Slaap zacht, mijn kind
Couplet 2
Droom maar van kippen met sokjes
Die zoet zitten op hun stokjes
En zeggen steeds tokjes
In hun mooie bruine hokjes
Droom maar van de leeuwerikjes
Het zijn van die slimmerikjes
Of de geitjes met hun sikjes
Die eten en worden dikjes
refrein
Droom maar gauw, mijn kind
Droom maar fijn, mijn kind
Van de nacht, mijn kind
Slaap zacht, mijn kind
Couplet 3
Droom maar van de koeien in de weitjes
Van de herten met geweitjes
En van lang-oorige konij(n)tjes
Of kersenbomen in rijtjes
Tags: kinderlied
detailweergave, 0 reactie(s)
abortusproblematiek
23-08-2009 - Dennis goes LoesjeWaren ze in China maar niet zo EENsGEZINd
detailweergave, 0 reactie(s)
Mannen zijn net kinderen
09-02-2009 - Columns
In ieder geval wel als ik naar mezelf kijk, maar volgens mij geldt dat voor elke volwassen man dat deze eigenlijk graag weer dat kleine jongetje wil zijn.
Als klein jongetje was het leven zo fijn en onbezorgd. Je kon dagenlang zonder verplichten/werk/geld spelen met je modeltreintjes en je lego.
Maar de tijd verstrijkt en de lego is ingewisseld voor een overvolle agenda en de treintjes in de puberteit voor blootposters van rondborstige dames. Een paar jaar later worden de posters ingeruild voor echte exemplaren van vlees en bloed die je (net zoals de posters) eens in de zoveel tijd verwisselt.
Je baan van kleuter verworden tot professioneel kleuterbegeleider: je loopt voortdurend achter klanten aan: ‘dat mag niet’, ‘je hebt je contract nog niet ondertekend’, ‘betaal je rekening anders vertel ik het aan het incassobureau’, ‘ik ben niet boos, maar wel teleurgesteld’.
Toch blijven kleine jongensdromen en jongensdriften intact, diep weggestopt maar altijd paraat.
Het zijn net luchtbellen die zich als een natuurkundig verschijnsel altijd een weg moeten banen door het water naar het wateroppervlak.
Laat ik als voorbeeld nemen: als ik een klimrek zie in de dierentuin.
Ik zou niets liever willen dan er aan hangen, door gangen kruipen en in bomen klimmen.
Maar het kan niet, ik ben volwassen, dat mag niet, het hoort niet.
Op het moment dat ik modeltreinen zie kan ik mezelf bijna niet bedwingen om met een stuk rails, een trafo,een nieuwe locomotief (en 1000,- lichter) de winkel uit te lopen om op zondag een nieuw ingenieus parcours te ontwerpen en te bouwen!
Als ik een stuk lego zie, kan ik mezelf niet bedwingen: ik wil er mee spelen: huisjes bouwen, straten, machines.
Ik moet ook tot mijn spijt bekennen dat de leukste attractie van Berlijn niet de Brandenburger Tor of de Fernsehturm was, maar toch wel Legoland.
Zoals ik al zei: je kleine-jongens-oerdriften zijn nog steeds intact, je kunt nog steeds kwaad worden als iemand je speelgoed af pakt. Je kunt er maanden na dato nog steeds pissig over zijn.
Het gaat dan niet om een Legosteen, maar om de verwezenlijking van vlees en bloed van jouw rondborstige-dames-fantasie.
Ik denk dat de man ook verlangt naar simpelheid uit zijn jeugd (ik wel tenminste).
Als iemand niet mocht als kleine jongen zijnde, speelde je er niet mee; zo simpel was het.
Als man ligt het genuanceerder en moet je degene tactisch proberen te ontwijken.
Als je oud bent, wil je jong zijn en als je jong bent, wil je oud zijn.
En als je 18 bent, denk je dat je volwassen bent en dat je alles weet.
Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik steeds meer weet/snap en vanuit deze kennis besef dat ik eigenlijk van de wereld steeds minder weet en snap.
Mannen zijn net kleine kinderen. Ik denk dat het waar is.
Het is een kleine jongen met een flinke laag volwassenheid, tactiek en communicatie overschilderd.
Ik hoop dat ik nog lang kind zal blijven…
Tags: agenda, bloot, borsten, god, jong, jongen, jongensdroom, kind, kleur, klikrek, lego, legoland, legosteen, leven, man, mannen, meisje, modeltrein, ns, oud, poster, puber, puberteit, rails, rondborstig, sekse, trein, vrouw, vrouwen
detailweergave, 0 reactie(s)
Mmm heerlijk dat kerstgevoel
05-01-2009 - Columns
En bij een echte kerst hoort natuurlijk ook een echte kerstboom in de kamer.
De heerlijke geur van de dennenboom (lees: Dennis-boom – mijn brrroerrrtje (let op de typische gooise kinderen-voor-kinderen rrr) heeft serieus wel eens aan mijn ouders gevraagd waarom er geen boom naar hem vernoemd was).
Niets is dan ook heerlijker dan de boom
Dat is dat typische kerstgevoel, dat je met je zere klauwen iets vastpakt en dat het aan je vingers blijft plakken : glazen met wijn, potten appelmoes en dat je een blocnote vastpakt en dat je door je vingers van het papier af te halen je de volgende bladzijde uit het blocnote scheurt.
Nou heb ik daar iets op gevonden: van die gele huishoudhandschoenen van Zeeman!
Allebei de euvels (spijkerbedgevoel en plakprobleem) zijn daarmee verholpen.
Het enige nadeel is dat je bij het inzetten van de lichtjes voortdurend met je handschoenen tussen die schuifjes van die lichtjes blijven klemmen omdat je ze aan duwt.
Met die gele handschoenen lijk ik net een verwijfde huishoudnicht die zwaan-kleef-aan staat te spelen met een dennenboom. Het enige wat nog ontbreekt is het hoofddoekje, de polsen op 45 graden en je bovenarm parallel met je bovenlichaam en de tekst ‘niet doen, stoute boom’.
Ik vind van mezelf dat ik best veel geduld heb, maar op een gegeven moment heb ik er genoeg van, want eigenlijk als je het goed gaat bekijken is het zonde van je tijd: als het ding 2 weken gestaan heeft, kun je ‘m weer
Mijn laatste kerstboom creatie heb ik 30 minuten over gedaan inclusief stofzuigen.
Het kerstgevoel is zo’n heerlijk gevoel.
Dat je op zondag ochtend in je huiskamer de kan-kan staat te dansen onder het luidkeels ten gehore brengen van god-onterende scheldwoorden, omdat je met je blote poten in de dennennaalden gaat staan.
En niets is ook heerlijker dat je de boom water geeft en dat je er na een half uur achter komt dat er een plas op de vloer ligt omdat de pot aan de onderkant plasgaatjes heeft.
Aan het kerstgevoel heb je eigenlijk het hele jaar iets: dat je een half jaar later op de plek loopt waar de kerstboom gestaan heeft en dat je vast plakt aan de vloer.
Of dat je het hele jaar door nog naalden vindt op de meest vreemde plaatsen, dat je echt af vraagt : ‘Hoe zijn die hier in hemelsnaam gekomen’.
In de bureaula, in je sok als je die aantrekt (hoe kan dat, die komt net uit de was ??), op het toilet …
Wij waren thuis een gezin van de snoopy ballen.
Ik zal dat even uitleggen: vroeger toen ik klein was wilde ik zo graag mijn eigen kerstboom hebben.
Ik vond dat geweldig: lichtjes en kerstballen. En het liefst wilde ik ze aanraken. Maar dat was redelijk gevaarlijk, want zo’n bal kon vallen of ik kneep ‘m kapot.
Daarom kochten mijn ouders plastic Snoopy kerstballen.
Daarom werd de onderste laag van de kerstboom volgehangen met die plastic ballen.
Snoopy kerstballen zijn net zoiets als een Snoopy Pyjama (die volgens mij iedere vrouw in de kast heeft liggen), maar dat is een heel ander verhaal.
Nu kwam ik thuis met kerst en zag tot mijn stomme verbazing dat de Snoopy ballen het overleefd hebben en 20 jaar na dato nog steeds in de boom hangen.
En waarom zul je denken: nou, mijn ouders hebben een hond. Die neemt het niet zo nauw met een paar centimeter meer of minder naar rechts of links.
Als hij rond de tafel wil lopen, moet hij tussen de boom en de stoelen door.
De hond is meerdere malen tegen de stoelen op gelopen en heeft ontdekt dat dat pijn doet als je niet uit kijkt. Hij neemt in de bocht de liever de kant van de kerstboom dan de stoel.
Maar het kerstgevoel is ook een sociaal gevoel.
Heerlijk met de hele familie rond de plastic neppert.
En dan heerlijk tegen die chagerijnige jambek van je brrroerrrtje (denk aan de rr) en zijn muts (en dan bedoel ik niet het hoofddeksel) aan kijken.
Ik snap wel dat hele familie-vetes worden uitgevochten met kerst. Men moet onder het motto: ‘kerst is een tijd van samen zijn’ verplicht met elkaar opschieten. Ja, dat gaat natuurlijk niet altijd even goed, want over het weer ben je zo uitgepraat.
‘Het is weer geen witte kerst’
‘Nee inderdaad’
Typisch kerstgevoel.
Eigenlijk ben ik blij dat het dit jaar weer voorbij is en dat kerst maar eens per jaar is. Ik heb weer een heel jaar om bij te komen van dat heerlijke kerstgevoel.
Tags: broertje, denneboom, gooise r, hars, homo, kerst, kerstboom, kerstgevoel, kinderen voor kinderen, lichtjes, nicht, schelden, scheldwoord, snoopy
detailweergave, 0 reactie(s)
Over weekendvaders, drenzen en poetjes
20-09-2008 - Columns
Er zitten af en toe exemplaren tussen, die je het liefst met kop en kont zo het raam zou willen uitdonderen.
Ik had gehoopt dat ze me gespaard zouden blijven in mijn werk, maar helaas.
Van oorsprong kom ik uit de detailhandel en langzamerhand ontstaan er al pratende met je collega`s een classificering van klanten: `weekendvader`, `het poetje` en `de drens`.
Dat ik weg wilde uit de winkel werd voornamelijk veroorzaakt door de bovenstaande groeperingen.
Voor degenen die niet bekend zijn met bovenstaande fenomenen, volgt hieronder een nadere toelichting.
POETJE
======
Een poetje is een een beetje de asociaal de sjonnie (inclusief de `gouwe` ketting) die samen met de hoog geblondeerde Anita de winkel binnen komt stappen.
Zowel Sjonnie als Anita hebben een lomp accent waarbij de laatste letter van een woord niet uitgesproken wordt, dus het woord `gemaakt` wordt `gemaak`.
Anita heeft haar gor-droge geblondeerde haar op een staart gebonden, waardoor de uitloop in haar haar overduidelijk te zien is.
Ze heeft een kind bij zich wat altijd luistert naar een naam eindigend op een `a` die je typisch thuis hoort op een hanger.
dus shania, sjarona, sjananka.
Wat de naam is van het kind zullen de rest van de klanten overduidelijk weten, gezien het kind bij zich geroepen wordt met een krakend stemgeluid waar Akela de heks jaloers op zou zijn.
Het is de typische inwoner van het Nijmeegse waterkwartier of het Arnhemse Klarendal, die zomers op een kratje bier voor het huis van de zon zit te genieten.
Zowel Sjonnie als Anita hebben tussen wijs en middelvinger een gele nicotine afdruk van de veelvuldig geconsumeerde kankerverwekkende stinkstokken.
WEEKENDVADER
============
Op zaterdagmorgen wordt pa met kind door moeder de vrouw het huis uit geschopt onder het motto `ga jij nou eens iets met dat kind doen, ik zorg er al de hele week voor`.
Dus pa vergaapt zich in de plaatselijke computerwinkel aan spullen die hij van moeders nooit mag kopen.
Dit gedrag is voor het kind (begrijpelijk) volledig oninteressant, omdat hij deze ochtend niet de volledige aandacht heeft van pa.
Het kind zal er wel voor zorgen dat vaders aandacht (en dat van het voltallig personeel in de winkel en alle klanten) op zich vestigt, door duidelijk zijn aanwezigheid kenbaar te maken middels zijn van geboorte meegekregen brulconstructie.
DRENS
=====
Het is steeds meer meer de mode om te gaan zeveren over de meest onzinnige kleine prullaria voor een paar euro met de meest onredelijke (en liefst zo vaag mogelijke) argumenten toch zaken voor elkaar te krijgen. (ruilen of geld terug bijvoorbeeld)
De drens is de typische zeik klant, die zeurt over niks, wat je ook doet : de klant is nooit tevreden.
De klant heeft een typische non-klacht.
Je hebt er helemaal niks aan (behalve een hoop gezeur).
De gemiddelde klant wordt mondiger, dat is gewoon een feit.
Het maakt maakt het er echter vaak voor de verkoper/vertegenwoordiger niet makkelijker op en zeker niet leuker!
Tags: akela, anita, arnhem, blond, drens, drenzen, huilen, kind, klant, klarendal, moeder, nicotine, nijmegen, poetje, putje, roken, shania, sjananka, sjarona, sjonnie, stinkstokken, vader, verkoper, waterkwartier, weekend, winkel
detailweergave, 0 reactie(s)