Van paal tot paal

02-06-2009 - Columns

God moet gegniffeld hebben toen hij het mens-erger-je-niet spel uit zijn kast-des-levens trok.
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)

Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.

De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.

Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)




detailweergave, 0 reactie(s)

Er stond hier toch ergens ...

10-05-2009 - Columns

In haast sluit ik mijn voordeur en stap op mijn fiets.
In gedachten verzonken over wat ik allemaal nog moet doen en wat er staat te gebeuren staat deze week, bedenk ik opeens heel paniekerig : “Er stond hier toch ergens ...”
KLABAF!
Kutjehoer, heb ik weer!

Ik ben er al minimaal duizend keer probleemloos omheen gefietst.
Ik heb mensen er op de meest ongelukkige manieren overheen zien vallen, waarbij er zelfs ambulances aan te pas moesten komen om de luid kermende slachtoffers op te halen.
Ik heb auto`s opgetild zien worden, zwaar verminkt en total loss zien rijden op het paaltje, zelfs zo ernstig dat de gemeentelijke reinigingsdienst de rotzooi op moest ruimen en een sleepwagen aan te pas moest komen om het nieuwe lijk naar het autokerkhof te begeleiden.
Ik heb mijn eigen grootmoeder er lelijk over zien vallen, die behalve een kapotte bril, pijn en wat schrammen gelukkig niets had.
En nu was ik aan de beurt!

Ik heb het natuurlijk over de paaltjes die automatisch uit de grond komen om autoverkeer niet door de binnenstad te laten rijden.
Het lijkt een mooie oplossing, maar de praktijk is anders.

Ik wordt regelmatig `s ochtends om 6 uur gewekt door het piep-piep-piep geluid wat een bus produceert als deze achteruit rijdt, omdat de paaltjes niet of niet op tijd open gaan.
Op het moment van dit schrijven wordt ik zojuist weer geconfronteerd met het inmiddels vertrouwde piep-piep-piep geluid.
Ambulances, brandweer -en politiewagens staan soms met loeiende sirenes een minuut lang te wachten tot de paaltjes open gaan.
Soms gaan de paaltjes niet eens open en moet de bus, ambulance, brandweer- of politiewagen terug en omrijden.

Buurtbewoners die dit vaker mee hebben gemaakt snelden toe na mijn kamikaze actie.
“Hoe krijg je dat dan voor elkaar ?”
Ik kon alleen mijn schouders ophalen, omdat ik eigenlijk op dat moment ook niet direct kon verklaren wat er 2 seconden geleden was gebeurd.

Als ik resumeer weet ik dat ik een split-second voor de impact in mijn handrem kneep, maar er finaal doorheen kneep.
Ik besloot nog een laatste verwoede ontwijkpoging te doen, maar het mocht niet meer baten: mijn trapper raakte alsnog het paaltje.
Zoals een geoefende danser betaamd zwaaide ik gracieus nog net op tijd mijn been achterwaarts, omdat deze anders op zeer pijnlijke wijze tussen de fiets en het paaltje geparkeerd zou worden.
Ik weet ook nog dat ik me voorbereide op de impact die komen ging en deze goed absorbeerde, als ik een voorruit had gehad op mijn fiets had ik goudvis gespeeld (met mijn lippen tegen het glas) of was ik er finaal doorheen gegaan.
De klap was dermate hard dat mijn achterwiel van de grond werd getild.
Het moet minstens een komisch gezicht geweest zijn, en kon er `s avonds in bed ook hartelijk om lachen omdat ik mezelf zag fietsen en in een America`s Funniest Homevideo professioneel op mijn bek zag gaan.

Gelukkig viel de schade heel erg mee.
Met dank aan de gemeente Arnhem, de firma TPA en mijn eigen onoplettendheid zit ik nu thuis met een dikke knie.
Het zal me niet zo snel meer gebeuren, zo wel, hoor je het snel genoeg ;-)




detailweergave, 0 reactie(s)