Sleutelwoord "arnhem"
De volgende teksten bevatten het gevraagde sleutelwoord
Mijn videoproject over Arnhem geschoten in 2006
De leader is ge-edit in Pinnacle Liquid Edition (2006), de rest van de edit in Final Cut express (2010).
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ik lig lekker in mijn sponde de binnenkant van mijn oogleden te bekijken als er ineens iets begint te piepen. Met mijn duffe hoofd ben ik het wie-wat-waar nog aan het reconstrueren, terwijl ik eigenlijk direct de herkomst van het geluid moet bepalen om het een halt toe te roepen zodat ik mijn nachtrust ongestoord kan voortzetten.
Als ik mijn evenwicht heb gevonden en naast mijn bed sta, constateer ik dat het piepen uit een doos komt.
Het volgende probleem dient zich al direct aan: welke doos ? Mijn hele kamer staat vol met ingepakte dozen gezien de op handen zijnde verhuizing.
Als ik wist wat het piepen veroorzaakte, kon ik direct de goede doos pakken, gezien ik wel zo slim was geweest om op iedere doos met zwarte stift de inhoud te vermelden.
Even overweeg ik om het piepen te negeren en verder te maffen, maar het geluid is dermate hard en dermate irritant dat ik hierdoor de slaap niet meer zou kunnen vatten.
Na het openen van drie dozen heb ik eindelijk de goede te pakken. Bij ieder stuk zooi wat ik uit de doos trek wordt het geluid luider. Ik ben dit keer goed aan het graven!
Uiteindelijk heb ik de dader te pakken. Het piepding in kwestie blijkt een thermometer te zijn die schijnbaar een tijdgeschakelde alarmfunctie heeft. Bij mij rijst direct de vraag: Waarom heeft een thermometer een wekfunctie, maar belangrijker nog: hoe zet je die uit ?
Er is nergens een knop ‘alarm’ te vinden.
Na alle knoppen ingedrukt te hebben houdt het onding eindelijk zijn mond….. voor 9 minuten.
Nu wordt ik giftig en druk hardhandig alle knoppen nogmaals in en ook in de meest vreemde toetscombinaties probeer ik voor de zekerheid uit.
Het icoontje van het belletje blijft echter onverstoorbaar in beeld staan en 9 minuten later wordt mijn vermoeden werkelijkheid als de thermometer wederom van zich laat horen.
Ik heb het apparaat duidelijk te verstaan gegeven dat wanneer deze niet spoedig zijn mond houdt, deze de rest van zijn leven kan uitdienen in het ‘grote archief’ (over t(h)erminaal gesproken) en hij zijn grote broer, die wel wekker was geworden, kon opzoeken.
Maar dreigen heeft bij dit soort gevallen echter geen zin, zo bleek ook in dit geval 9 minuten later, waardoor ik mij genoodzaakt voelde een daad te stellen door het apparaat mores te leren.
Ik heb hem zijn dierbaarste bezit ontnomen, namelijk: energie (in Jip & Janneke-taal: ik heb de batterijen eruit getrokken).
Mijn oren tuten en genieten van de intense (oorverdovende) stilte die volgt.
Het heeft geholpen, echter heeft het verwijderen van de batterijen ook een nadelig bijeffect: alle functionaliteit is lam gelegd: ook het meten van de thermo is nu uitgeschakeld.
Bang om de batterijen en de temperatuur kwijt te raken en stop ze terug.
Je vermoedt waarschijnlijk al hoe laat het is…. ik wordt nu iedere nacht om 12 uur herinnerd dat ik toch beter de batterijen had kunnen verwijderen.
Het heeft echter twee voordelen: ik weet nu uit welke doos het komt en ik weet hoe warm het is, dat is nou nog eens een geluk bij een ongeluk.
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
God moet gegniffeld hebben toen hij het mens-erger-je-niet spel uit zijn kast-des-levens trok.
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)
Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.
De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.
Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
`ut moak ellemol nie uut, els d`r moar un borke stoa` moeten ze bij de gemeente Arnhem gedacht hebben.
Als weggebruiker moet je toch even nadenken over de betekenis van het bord, want erg logisch is de tekst op het bordje niet.
Zouden ze discrimineren en in verband met de aankomende gemeenteverkiezingen onderscheid maken tussen de mensen die reeds hun stem hebben uitgebracht of niet ?
Of mogen er alleen mensen door die een goed humeur hebben ?
Het bord draagt de tekst : `Doorgaand verkeer gestemd`
Zie je de fout ?
Ik heb het niet over een toevallige `typo` van de letterplakker die na uren zweten boven de letterbak aan het eind van het bordje dacht `shit ik heb nog een -R- over`, en vreest in de huidige economische crisis voor zijn baan en dacht: `laat dat ene bordje maar zitten`.
Maar er zijn 5 bordjes geplaatst met dezelfde tekst!
Wat ik het vreemd hieraan vind is dat minstens 3 mensen deze tekst onder ogen gehad moeten hebben:
-degene die de tekst aanlevert bij de gemeente
-degene die de bordjes ontwerpt
-degene die de bordjes fysiek maakt
En niemand heeft de fout gezien ?
Het is me al vaker opgevallen dat de kennis van de Nederlandse taal met rasse schreden achteruit holt.
De Nederlandse taal wordt op brute wijze gewelddadig verkracht.
De omvang van de gemiddelde zakelijke email die ik ontvang is zo`n 3 tot 5 regels lang met een gemiddeld aantal taalfouten dat evenredig is aan het aantal zinnen.
Een van de laatste emails die ik beantwoordde van een klant bevatte een zin met 3 zeer grove taalfouten.
Soms zijn de taalfouten zo ernstig dat de zin niet klopt en ik moet puzzelen wat men er mee bedoeld.
Ook zie ik regelmatig paginagrote advertenties en folders van zeer grote bedrijven met de meest rare spelfouten.
Op de prullenbak bij Mc Donalds in Duiven staat `houdt Duiven schoon` (even voor de goede orde: het is gebiedende wijs en dus NOOIT met DT).
Wat ik niet snap is dat we allemaal hetzelfde hetzelfde taalonderwijs hebben genoten en allemaal dezelfde spellingsregels aangeleerd hebben gekregen.
Je hoeft geen taalpurist te zijn om de fouten te zien.
Waarom worden er dan toch zoveel fouten gemaakt ?
Kijken we teveel RTL4 ?
Nederland pretendeert een kenniseconomie te zijn, maar blijkbaar zijn we onze eigen taal niet eens machtig.
Mocht je dyslexie hebben, heb je een legaal excuus, maar het lijkt of het hele Nederlandse volk spontaan dyslectisch is geworden.
En mocht je echt dyslexie hebben, kun je het woord niet eens schrijven, laat staan lezen.
Een ander legaal excuus is: als je allochtoon bent en nog voor de tijd dat de inburgeringscursus verplicht was, in Nederland bent gaan wonen.
Wat me opvalt is dat degenen die slecht zijn in de Nederlandse taal wel iemand als de-van-origine-Engelse July Fryer (Dancing with the Stars) uitlachen als ze `die/dat` en `de/het` door elkaar haalt. Ga eens nadenken, waarom is het de ene keer `de` en de andere keer `het`.
Dat het met mannelijke, vrouwelijke en onzijdige zelfstandige naamwoorden te maken heeft, is mij ook verteld, maar hoe weet je dat het mannelijk vrouwelijk of onzijdig is ? Alleen door het woordenboek erbij te pakken! Sorry, maar dat kun je iemand die uit het buitenland komt, echt niet kwalijk nemen.
In het Frans heb je tenminste nog ezelsbruggetjes voor vrouwelijke woorden.
Ik denk dat het maken van fouten een stukje luiheid is, gebrek aan doorzettingsvermogen.
Je kunt zoveel regisseren: taalfouten komt bij de ontvanger als dom over, terwijl dit niet zo hoeft te zijn. Wat ik wel dom vind is dat we tegenwoordig tekstverwerkers en emailprogramma`s hebben op de computer met spellingscontrole en dat je die niet gebruikt.
Ik zal zelf ook wel eens een foutje maken, zeker met de D en de T, simpelweg omdat ik niet lang genoeg nadenk.
En dat komt niet omdat ik Dyslexie heb, of geen inburgeringscursus heb gehad.
Met het schrijven let ik niet op taal, omdat ik mijn idee op papier moet hebben voordat ik het weer vergeet.
Bij het overlezen van de tekst ben je blind voor je eigen fouten en lees je er probleemloos 10 keer overheen.
Is dat een fout van mij ? Ja, wel degelijk!
Is het een goed excuus ? Nee!
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
In haast sluit ik mijn voordeur en stap op mijn fiets.
In gedachten verzonken over wat ik allemaal nog moet doen en wat er staat te gebeuren staat deze week, bedenk ik opeens heel paniekerig : “Er stond hier toch ergens ...”
KLABAF!
Kutjehoer, heb ik weer!
Ik ben er al minimaal duizend keer probleemloos omheen gefietst.
Ik heb mensen er op de meest ongelukkige manieren overheen zien vallen, waarbij er zelfs ambulances aan te pas moesten komen om de luid kermende slachtoffers op te halen.
Ik heb auto`s opgetild zien worden, zwaar verminkt en total loss zien rijden op het paaltje, zelfs zo ernstig dat de gemeentelijke reinigingsdienst de rotzooi op moest ruimen en een sleepwagen aan te pas moest komen om het nieuwe lijk naar het autokerkhof te begeleiden.
Ik heb mijn eigen grootmoeder er lelijk over zien vallen, die behalve een kapotte bril, pijn en wat schrammen gelukkig niets had.
En nu was ik aan de beurt!
Ik heb het natuurlijk over de paaltjes die automatisch uit de grond komen om autoverkeer niet door de binnenstad te laten rijden.
Het lijkt een mooie oplossing, maar de praktijk is anders.
Ik wordt regelmatig `s ochtends om 6 uur gewekt door het piep-piep-piep geluid wat een bus produceert als deze achteruit rijdt, omdat de paaltjes niet of niet op tijd open gaan.
Op het moment van dit schrijven wordt ik zojuist weer geconfronteerd met het inmiddels vertrouwde piep-piep-piep geluid.
Ambulances, brandweer -en politiewagens staan soms met loeiende sirenes een minuut lang te wachten tot de paaltjes open gaan.
Soms gaan de paaltjes niet eens open en moet de bus, ambulance, brandweer- of politiewagen terug en omrijden.
Buurtbewoners die dit vaker mee hebben gemaakt snelden toe na mijn kamikaze actie.
“Hoe krijg je dat dan voor elkaar ?”
Ik kon alleen mijn schouders ophalen, omdat ik eigenlijk op dat moment ook niet direct kon verklaren wat er 2 seconden geleden was gebeurd.
Als ik resumeer weet ik dat ik een split-second voor de impact in mijn handrem kneep, maar er finaal doorheen kneep.
Ik besloot nog een laatste verwoede ontwijkpoging te doen, maar het mocht niet meer baten: mijn trapper raakte alsnog het paaltje.
Zoals een geoefende danser betaamd zwaaide ik gracieus nog net op tijd mijn been achterwaarts, omdat deze anders op zeer pijnlijke wijze tussen de fiets en het paaltje geparkeerd zou worden.
Ik weet ook nog dat ik me voorbereide op de impact die komen ging en deze goed absorbeerde, als ik een voorruit had gehad op mijn fiets had ik goudvis gespeeld (met mijn lippen tegen het glas) of was ik er finaal doorheen gegaan.
De klap was dermate hard dat mijn achterwiel van de grond werd getild.
Het moet minstens een komisch gezicht geweest zijn, en kon er `s avonds in bed ook hartelijk om lachen omdat ik mezelf zag fietsen en in een America`s Funniest Homevideo professioneel op mijn bek zag gaan.
Gelukkig viel de schade heel erg mee.
Met dank aan de gemeente Arnhem, de firma TPA en mijn eigen onoplettendheid zit ik nu thuis met een dikke knie.
Het zal me niet zo snel meer gebeuren, zo wel, hoor je het snel genoeg ;-)
detailweergave, 0 reactie(s)
.)
Ongetwijfeld de ergernis van iedereen met klanten te maken heeft: `DE KLANT`.
Er zitten af en toe exemplaren tussen, die je het liefst met kop en kont zo het raam zou willen uitdonderen.
Ik had gehoopt dat ze me gespaard zouden blijven in mijn werk, maar helaas.
Van oorsprong kom ik uit de detailhandel en langzamerhand ontstaan er al pratende met je collega`s een classificering van klanten: `weekendvader`, `het poetje` en `de drens`.
Dat ik weg wilde uit de winkel werd voornamelijk veroorzaakt door de bovenstaande groeperingen.
Voor degenen die niet bekend zijn met bovenstaande fenomenen, volgt hieronder een nadere toelichting.
POETJE
======
Een poetje is een een beetje de asociaal de sjonnie (inclusief de `gouwe` ketting) die samen met de hoog geblondeerde Anita de winkel binnen komt stappen.
Zowel Sjonnie als Anita hebben een lomp accent waarbij de laatste letter van een woord niet uitgesproken wordt, dus het woord `gemaakt` wordt `gemaak`.
Anita heeft haar gor-droge geblondeerde haar op een staart gebonden, waardoor de uitloop in haar haar overduidelijk te zien is.
Ze heeft een kind bij zich wat altijd luistert naar een naam eindigend op een `a` die je typisch thuis hoort op een hanger.
dus shania, sjarona, sjananka.
Wat de naam is van het kind zullen de rest van de klanten overduidelijk weten, gezien het kind bij zich geroepen wordt met een krakend stemgeluid waar Akela de heks jaloers op zou zijn.
Het is de typische inwoner van het Nijmeegse waterkwartier of het Arnhemse Klarendal, die zomers op een kratje bier voor het huis van de zon zit te genieten.
Zowel Sjonnie als Anita hebben tussen wijs en middelvinger een gele nicotine afdruk van de veelvuldig geconsumeerde kankerverwekkende stinkstokken.
WEEKENDVADER
============
Op zaterdagmorgen wordt pa met kind door moeder de vrouw het huis uit geschopt onder het motto `ga jij nou eens iets met dat kind doen, ik zorg er al de hele week voor`.
Dus pa vergaapt zich in de plaatselijke computerwinkel aan spullen die hij van moeders nooit mag kopen.
Dit gedrag is voor het kind (begrijpelijk) volledig oninteressant, omdat hij deze ochtend niet de volledige aandacht heeft van pa.
Het kind zal er wel voor zorgen dat vaders aandacht (en dat van het voltallig personeel in de winkel en alle klanten) op zich vestigt, door duidelijk zijn aanwezigheid kenbaar te maken middels zijn van geboorte meegekregen brulconstructie.
DRENS
=====
Het is steeds meer meer de mode om te gaan zeveren over de meest onzinnige kleine prullaria voor een paar euro met de meest onredelijke (en liefst zo vaag mogelijke) argumenten toch zaken voor elkaar te krijgen. (ruilen of geld terug bijvoorbeeld)
De drens is de typische zeik klant, die zeurt over niks, wat je ook doet : de klant is nooit tevreden.
De klant heeft een typische non-klacht.
Je hebt er helemaal niks aan (behalve een hoop gezeur).
De gemiddelde klant wordt mondiger, dat is gewoon een feit.
Het maakt maakt het er echter vaak voor de verkoper/vertegenwoordiger niet makkelijker op en zeker niet leuker!
detailweergave, 0 reactie(s)
Video-project Arnhem 2006/2010
09-06-2010 - Eigen projectenMijn videoproject over Arnhem geschoten in 2006
De leader is ge-edit in Pinnacle Liquid Edition (2006), de rest van de edit in Final Cut express (2010).
Tags: Arnhem
detailweergave, 0 reactie(s)
Verhuisperikelen (1) - geluk bij een ongeluk
19-06-2009 - Columns
Als ik mijn evenwicht heb gevonden en naast mijn bed sta, constateer ik dat het piepen uit een doos komt.
Het volgende probleem dient zich al direct aan: welke doos ? Mijn hele kamer staat vol met ingepakte dozen gezien de op handen zijnde verhuizing.
Als ik wist wat het piepen veroorzaakte, kon ik direct de goede doos pakken, gezien ik wel zo slim was geweest om op iedere doos met zwarte stift de inhoud te vermelden.
Even overweeg ik om het piepen te negeren en verder te maffen, maar het geluid is dermate hard en dermate irritant dat ik hierdoor de slaap niet meer zou kunnen vatten.
Na het openen van drie dozen heb ik eindelijk de goede te pakken. Bij ieder stuk zooi wat ik uit de doos trek wordt het geluid luider. Ik ben dit keer goed aan het graven!
Uiteindelijk heb ik de dader te pakken. Het piepding in kwestie blijkt een thermometer te zijn die schijnbaar een tijdgeschakelde alarmfunctie heeft. Bij mij rijst direct de vraag: Waarom heeft een thermometer een wekfunctie, maar belangrijker nog: hoe zet je die uit ?
Er is nergens een knop ‘alarm’ te vinden.
Na alle knoppen ingedrukt te hebben houdt het onding eindelijk zijn mond….. voor 9 minuten.
Nu wordt ik giftig en druk hardhandig alle knoppen nogmaals in en ook in de meest vreemde toetscombinaties probeer ik voor de zekerheid uit.
Het icoontje van het belletje blijft echter onverstoorbaar in beeld staan en 9 minuten later wordt mijn vermoeden werkelijkheid als de thermometer wederom van zich laat horen.
Ik heb het apparaat duidelijk te verstaan gegeven dat wanneer deze niet spoedig zijn mond houdt, deze de rest van zijn leven kan uitdienen in het ‘grote archief’ (over t(h)erminaal gesproken) en hij zijn grote broer, die wel wekker was geworden, kon opzoeken.
Maar dreigen heeft bij dit soort gevallen echter geen zin, zo bleek ook in dit geval 9 minuten later, waardoor ik mij genoodzaakt voelde een daad te stellen door het apparaat mores te leren.
Ik heb hem zijn dierbaarste bezit ontnomen, namelijk: energie (in Jip & Janneke-taal: ik heb de batterijen eruit getrokken).
Mijn oren tuten en genieten van de intense (oorverdovende) stilte die volgt.
Het heeft geholpen, echter heeft het verwijderen van de batterijen ook een nadelig bijeffect: alle functionaliteit is lam gelegd: ook het meten van de thermo is nu uitgeschakeld.
Bang om de batterijen en de temperatuur kwijt te raken en stop ze terug.
Je vermoedt waarschijnlijk al hoe laat het is…. ik wordt nu iedere nacht om 12 uur herinnerd dat ik toch beter de batterijen had kunnen verwijderen.
Het heeft echter twee voordelen: ik weet nu uit welke doos het komt en ik weet hoe warm het is, dat is nou nog eens een geluk bij een ongeluk.
Tags: 3 maanden regel3 maanden theorie, alarm, arnhem, batterij, klok, piep, piepen, slaap, slapen, thermometer, verhuis, verhuizen, wekker
detailweergave, 0 reactie(s)
Van paal tot paal
02-06-2009 - Columns
Toen God zijn verhuisplannen aan Dennis al boem-boem-dreunend door zijn onderbuurman duidelijk maakte, heeft Hij besloten om Dennis op een zeer eigenaardige manier thuis te laten voelen op zijn nieuwe stekkie in Brabant.
Vreemd gevoel voor humor heeft die Gast toch.
`Van vervelende buurmannen kunnen we onze Arnhemse computernerd verlossen, maar niet van automatisch omhoog komende paaltjes.
Hij weet tenslotte als geen ander hoe deze jongens er van dichtbij uit zien.`
(levenslessen zijn soms kei en kei hard -letterlijk-)
Ik heb geen zin om te wachten tot wacco Jacco van beneden in een maffe bui door het lint gaat (zoals afgelopen zaterdag) en met instrumenten uit zijn eigen keukenla extreme-make-over wil oefenen op mijn gelaat waar ik al die jaren zo zorgvuldig voor gezorgd heb, of een koevoet tussen de deur steekt (zoals hij bij een buurman gedaan heeft) en toko-dennis leeg rooft.
De raaskallende gek van beneden (verdacht van asociaal gedrag, brandstichting, woninginbraken, verschillende geweldsincidenten waaronder met steekwapens) zal in dezer dagen een bezoek krijgen van een of meerdere leden van de sterke arm en met stereo installatie-en-al buiten zijn voordeur geplaatst worden, hetgeen mij (en andere buurtbewoners) ongetwijfeld door de halve zool in kwestie niet in dank afgenomen zal worden.
Door de incidenten met het opgewonden standje ging ik in zien dat de buurt wel een heel volks karakter had en ik (ondanks mijn beperkte budget) toch graag in een betere buurt wilde wonen.
Ook de spreekwoordelijke muren die op me af kwamen van de slechts 23m2 die ik tot op heden bezat, waren een reden om aan mijn hielen te trekken en te verkassen naar het Brabantse stadje.
Ik woon nu goedkoper, ruimer, in een betere buurt en mafketelloos (hoop ik), al zal carnaval wel even wennen worden.
De wipwinkel van Christine LeDuc op steen(geile)-worp afstand, heeft zo zijn voordelen: dan hoef ik niet meer voor mijn dagelijkse litertje glijmiddel een-of-ander obscuur naaiwinkeltje in een donker steegje binnen te lopen (het gaat bij mij harder dan de melk … ja, vrijgezel he).
Of dat ik even binnenWIP voor de superstroker of supersucker (ik weet niet of het bestaat, maar het zou me niet verbazen) om te doe-het-zelven, dat scheelt toch weer een kilometer lopen naar Sonsbeek park of Westervoortse dijk na 23:00u.
Ik zoek bij deze nog vrijwillige sop-, verhuis-, afsteek-, stofzuig-, ragebol-, schuur-, schilder- en vloerleghulpen.... wie wil?
Als je deze tekst helemaal door hebt gelezen hebt, ben je bij deze verplicht mee te helpen ;-)
Tags: arnhemautomatisch, brabant, buurman, christine leduc, electrisch, god, paal, verhuis, verhuizen
detailweergave, 0 reactie(s)
Houdt Duiven schoon!
16-05-2009 - Columns
Als weggebruiker moet je toch even nadenken over de betekenis van het bord, want erg logisch is de tekst op het bordje niet.
Zouden ze discrimineren en in verband met de aankomende gemeenteverkiezingen onderscheid maken tussen de mensen die reeds hun stem hebben uitgebracht of niet ?
Of mogen er alleen mensen door die een goed humeur hebben ?
Het bord draagt de tekst : `Doorgaand verkeer gestemd`
Zie je de fout ?
Ik heb het niet over een toevallige `typo` van de letterplakker die na uren zweten boven de letterbak aan het eind van het bordje dacht `shit ik heb nog een -R- over`, en vreest in de huidige economische crisis voor zijn baan en dacht: `laat dat ene bordje maar zitten`.
Maar er zijn 5 bordjes geplaatst met dezelfde tekst!
Wat ik het vreemd hieraan vind is dat minstens 3 mensen deze tekst onder ogen gehad moeten hebben:
-degene die de tekst aanlevert bij de gemeente
-degene die de bordjes ontwerpt
-degene die de bordjes fysiek maakt
En niemand heeft de fout gezien ?
Het is me al vaker opgevallen dat de kennis van de Nederlandse taal met rasse schreden achteruit holt.
De Nederlandse taal wordt op brute wijze gewelddadig verkracht.
De omvang van de gemiddelde zakelijke email die ik ontvang is zo`n 3 tot 5 regels lang met een gemiddeld aantal taalfouten dat evenredig is aan het aantal zinnen.
Een van de laatste emails die ik beantwoordde van een klant bevatte een zin met 3 zeer grove taalfouten.
Soms zijn de taalfouten zo ernstig dat de zin niet klopt en ik moet puzzelen wat men er mee bedoeld.
Ook zie ik regelmatig paginagrote advertenties en folders van zeer grote bedrijven met de meest rare spelfouten.
Op de prullenbak bij Mc Donalds in Duiven staat `houdt Duiven schoon` (even voor de goede orde: het is gebiedende wijs en dus NOOIT met DT).
Wat ik niet snap is dat we allemaal hetzelfde hetzelfde taalonderwijs hebben genoten en allemaal dezelfde spellingsregels aangeleerd hebben gekregen.
Je hoeft geen taalpurist te zijn om de fouten te zien.
Waarom worden er dan toch zoveel fouten gemaakt ?
Kijken we teveel RTL4 ?
Nederland pretendeert een kenniseconomie te zijn, maar blijkbaar zijn we onze eigen taal niet eens machtig.
Mocht je dyslexie hebben, heb je een legaal excuus, maar het lijkt of het hele Nederlandse volk spontaan dyslectisch is geworden.
En mocht je echt dyslexie hebben, kun je het woord niet eens schrijven, laat staan lezen.
Een ander legaal excuus is: als je allochtoon bent en nog voor de tijd dat de inburgeringscursus verplicht was, in Nederland bent gaan wonen.
Wat me opvalt is dat degenen die slecht zijn in de Nederlandse taal wel iemand als de-van-origine-Engelse July Fryer (Dancing with the Stars) uitlachen als ze `die/dat` en `de/het` door elkaar haalt. Ga eens nadenken, waarom is het de ene keer `de` en de andere keer `het`.
Dat het met mannelijke, vrouwelijke en onzijdige zelfstandige naamwoorden te maken heeft, is mij ook verteld, maar hoe weet je dat het mannelijk vrouwelijk of onzijdig is ? Alleen door het woordenboek erbij te pakken! Sorry, maar dat kun je iemand die uit het buitenland komt, echt niet kwalijk nemen.
In het Frans heb je tenminste nog ezelsbruggetjes voor vrouwelijke woorden.
Ik denk dat het maken van fouten een stukje luiheid is, gebrek aan doorzettingsvermogen.
Je kunt zoveel regisseren: taalfouten komt bij de ontvanger als dom over, terwijl dit niet zo hoeft te zijn. Wat ik wel dom vind is dat we tegenwoordig tekstverwerkers en emailprogramma`s hebben op de computer met spellingscontrole en dat je die niet gebruikt.
Ik zal zelf ook wel eens een foutje maken, zeker met de D en de T, simpelweg omdat ik niet lang genoeg nadenk.
En dat komt niet omdat ik Dyslexie heb, of geen inburgeringscursus heb gehad.
Met het schrijven let ik niet op taal, omdat ik mijn idee op papier moet hebben voordat ik het weer vergeet.
Bij het overlezen van de tekst ben je blind voor je eigen fouten en lees je er probleemloos 10 keer overheen.
Is dat een fout van mij ? Ja, wel degelijk!
Is het een goed excuus ? Nee!
detailweergave, 0 reactie(s)
Er stond hier toch ergens ...
10-05-2009 - Columns
In gedachten verzonken over wat ik allemaal nog moet doen en wat er staat te gebeuren staat deze week, bedenk ik opeens heel paniekerig : “Er stond hier toch ergens ...”
KLABAF!
Kutjehoer, heb ik weer!
Ik ben er al minimaal duizend keer probleemloos omheen gefietst.
Ik heb mensen er op de meest ongelukkige manieren overheen zien vallen, waarbij er zelfs ambulances aan te pas moesten komen om de luid kermende slachtoffers op te halen.
Ik heb auto`s opgetild zien worden, zwaar verminkt en total loss zien rijden op het paaltje, zelfs zo ernstig dat de gemeentelijke reinigingsdienst de rotzooi op moest ruimen en een sleepwagen aan te pas moest komen om het nieuwe lijk naar het autokerkhof te begeleiden.
Ik heb mijn eigen grootmoeder er lelijk over zien vallen, die behalve een kapotte bril, pijn en wat schrammen gelukkig niets had.
En nu was ik aan de beurt!
Ik heb het natuurlijk over de paaltjes die automatisch uit de grond komen om autoverkeer niet door de binnenstad te laten rijden.
Het lijkt een mooie oplossing, maar de praktijk is anders.
Ik wordt regelmatig `s ochtends om 6 uur gewekt door het piep-piep-piep geluid wat een bus produceert als deze achteruit rijdt, omdat de paaltjes niet of niet op tijd open gaan.
Op het moment van dit schrijven wordt ik zojuist weer geconfronteerd met het inmiddels vertrouwde piep-piep-piep geluid.
Ambulances, brandweer -en politiewagens staan soms met loeiende sirenes een minuut lang te wachten tot de paaltjes open gaan.
Soms gaan de paaltjes niet eens open en moet de bus, ambulance, brandweer- of politiewagen terug en omrijden.
Buurtbewoners die dit vaker mee hebben gemaakt snelden toe na mijn kamikaze actie.
“Hoe krijg je dat dan voor elkaar ?”
Ik kon alleen mijn schouders ophalen, omdat ik eigenlijk op dat moment ook niet direct kon verklaren wat er 2 seconden geleden was gebeurd.
Als ik resumeer weet ik dat ik een split-second voor de impact in mijn handrem kneep, maar er finaal doorheen kneep.
Ik besloot nog een laatste verwoede ontwijkpoging te doen, maar het mocht niet meer baten: mijn trapper raakte alsnog het paaltje.
Zoals een geoefende danser betaamd zwaaide ik gracieus nog net op tijd mijn been achterwaarts, omdat deze anders op zeer pijnlijke wijze tussen de fiets en het paaltje geparkeerd zou worden.
Ik weet ook nog dat ik me voorbereide op de impact die komen ging en deze goed absorbeerde, als ik een voorruit had gehad op mijn fiets had ik goudvis gespeeld (met mijn lippen tegen het glas) of was ik er finaal doorheen gegaan.
De klap was dermate hard dat mijn achterwiel van de grond werd getild.
Het moet minstens een komisch gezicht geweest zijn, en kon er `s avonds in bed ook hartelijk om lachen omdat ik mezelf zag fietsen en in een America`s Funniest Homevideo professioneel op mijn bek zag gaan.
Gelukkig viel de schade heel erg mee.
Met dank aan de gemeente Arnhem, de firma TPA en mijn eigen onoplettendheid zit ik nu thuis met een dikke knie.
Het zal me niet zo snel meer gebeuren, zo wel, hoor je het snel genoeg ;-)
Tags: ambulanceAmerica`s Funniest Homevideo, Arnhem, automatisch, electrisch, fiets, paal, politie, vallen
detailweergave, 0 reactie(s)
Over weekendvaders, drenzen en poetjes
20-09-2008 - Columns
Er zitten af en toe exemplaren tussen, die je het liefst met kop en kont zo het raam zou willen uitdonderen.
Ik had gehoopt dat ze me gespaard zouden blijven in mijn werk, maar helaas.
Van oorsprong kom ik uit de detailhandel en langzamerhand ontstaan er al pratende met je collega`s een classificering van klanten: `weekendvader`, `het poetje` en `de drens`.
Dat ik weg wilde uit de winkel werd voornamelijk veroorzaakt door de bovenstaande groeperingen.
Voor degenen die niet bekend zijn met bovenstaande fenomenen, volgt hieronder een nadere toelichting.
POETJE
======
Een poetje is een een beetje de asociaal de sjonnie (inclusief de `gouwe` ketting) die samen met de hoog geblondeerde Anita de winkel binnen komt stappen.
Zowel Sjonnie als Anita hebben een lomp accent waarbij de laatste letter van een woord niet uitgesproken wordt, dus het woord `gemaakt` wordt `gemaak`.
Anita heeft haar gor-droge geblondeerde haar op een staart gebonden, waardoor de uitloop in haar haar overduidelijk te zien is.
Ze heeft een kind bij zich wat altijd luistert naar een naam eindigend op een `a` die je typisch thuis hoort op een hanger.
dus shania, sjarona, sjananka.
Wat de naam is van het kind zullen de rest van de klanten overduidelijk weten, gezien het kind bij zich geroepen wordt met een krakend stemgeluid waar Akela de heks jaloers op zou zijn.
Het is de typische inwoner van het Nijmeegse waterkwartier of het Arnhemse Klarendal, die zomers op een kratje bier voor het huis van de zon zit te genieten.
Zowel Sjonnie als Anita hebben tussen wijs en middelvinger een gele nicotine afdruk van de veelvuldig geconsumeerde kankerverwekkende stinkstokken.
WEEKENDVADER
============
Op zaterdagmorgen wordt pa met kind door moeder de vrouw het huis uit geschopt onder het motto `ga jij nou eens iets met dat kind doen, ik zorg er al de hele week voor`.
Dus pa vergaapt zich in de plaatselijke computerwinkel aan spullen die hij van moeders nooit mag kopen.
Dit gedrag is voor het kind (begrijpelijk) volledig oninteressant, omdat hij deze ochtend niet de volledige aandacht heeft van pa.
Het kind zal er wel voor zorgen dat vaders aandacht (en dat van het voltallig personeel in de winkel en alle klanten) op zich vestigt, door duidelijk zijn aanwezigheid kenbaar te maken middels zijn van geboorte meegekregen brulconstructie.
DRENS
=====
Het is steeds meer meer de mode om te gaan zeveren over de meest onzinnige kleine prullaria voor een paar euro met de meest onredelijke (en liefst zo vaag mogelijke) argumenten toch zaken voor elkaar te krijgen. (ruilen of geld terug bijvoorbeeld)
De drens is de typische zeik klant, die zeurt over niks, wat je ook doet : de klant is nooit tevreden.
De klant heeft een typische non-klacht.
Je hebt er helemaal niks aan (behalve een hoop gezeur).
De gemiddelde klant wordt mondiger, dat is gewoon een feit.
Het maakt maakt het er echter vaak voor de verkoper/vertegenwoordiger niet makkelijker op en zeker niet leuker!
Tags: akela, anita, arnhem, blond, drens, drenzen, huilen, kind, klant, klarendal, moeder, nicotine, nijmegen, poetje, putje, roken, shania, sjananka, sjarona, sjonnie, stinkstokken, vader, verkoper, waterkwartier, weekend, winkel
detailweergave, 0 reactie(s)