Buikje

22-08-2010 - Columns

Ik heb een hekel aan dikke mensen. En dan bedoel niet het occasioneel buikje of het halve rolletje vet dat over een iets de strakke spijkerbroek hangt, of die zwangere vrouw die ik op straat passeer (dat laatste vind ik zelfs licht erotiserend), maar heb het over echt dikke, vette mensen. Ik vind het lelijk, afschuwelijk, smerig zelfs.
Waar de fobie vandaan komt weet ik eerlijk gezegd niet. Misschien wel omdat ik een (dans)trainster had die regelmatig een buik-check deed om te peilen of ik niet teveel was aangekomen.

Maarja, inmiddels heb ik mijn dansschoenen aan de wilgen gehangen, blijft de buik-check uit en begint mijn buikje toch wel te groeien.
Ik probeer krampachtig mijn vader niet achterna te gaan: ik loop en fiets me mottig, minstens 1 uur per dag (als het er geen 2 of soms 3 zijn).
Voor de sportschool heb ik onvoldoende discipline.

Gelukkig is snoep en bier niet aan mij besteed, chocola en koekjes daarentegen wel degelijk. Maar ik mag het niet van mezelf, en haal het daarom niet eens meer in huis. ‘In-huis’ is bij mij equivalent aan ‘op’. De koekjes schappen in de Albert Heijn mijdt ik alsof ze besmet zijn met een dodelijke ziekte (en dat is obesitas indirect ook).
De chocoladeletters en pepernoten van sinterklaas gooi ik veiligheidshalve op 6 december in de vuilnisbak, want deze halen het einde van de week anders niet.
Ook heb ik in geen jaren meer zo’n in-olie-verzopen-vetspons gehad. Dat is in mijn woordenboek een BIG-DEAL, want een oliebol staat nog boven koekjes, chocoladetruffels en Bonbon-bloc op mijn lijst van meest goddelijke versnaperingen.
Ik vreet van die smerige smakeloze cornflakes, omdat er weinig calorieën in zitten en eet op brood uitsluitend sandwich spread, Philadelphia en gestampte muizen.

Gelukkig ben ik niet dik, maar heb inmiddels wel een hekel aan mijn expanderende buik(je) gekregen.
Ik kan op het strand jaloers kijken naar van mannen die met hun strakke blokjes-buiken lopen te paraderen.
Ik voel me dan net zo’n klein kind die jammert : “Dat wil ik ohohohohohooook”
Ik zal op het strand mijn t-shirt dan ook niet uittrekken.

De strijd tegen mijn buikje ben ik langzaam aan het verliezen.
De tijden dat ik met een strakke tanktop over straat kon, zijn voorbij en ik heb sterk het vermoeden nu dat ik tegen de 30 loop/fiets dat het alleen maar erger gaat worden.
Misschien moet ik toch gaan roken, sterf ik tenminste niet aan obesitas.




detailweergave, 0 reactie(s)

aaeefee-ii

16-08-2010 - Columns

Zoals ik al menig maal heb benadrukt behoort koken niet tot mijn hobby`s en al helemaal niet tot mijn talenten.
Wanneer ik dan ook mijn tosti laat aanbranden en mijn huis zich vult met blauwe dampen, is voor mij de maat vol en ga ik buiten de deur eten.

Ik besluit te gaan wokken, want het is gezond, althans dat beweert de wokboer zelf.
Met handen en voeten probeer ik de wokboer duidelijk te maken wat ik wil eten, want communicatieproblemen zijn typerend voor dit soort eet gelegengheden. Het helpt ook niet dat ik nog steeds het verschil tussen bami, nasi en noodles niet weet.
Het afroepen van de nummers gaat ook niet vlekkeloos:
-> aaeefee-ii......
[niemand reageert]
-> aaeefee-ii......
<- sorry zei u 52 ?
-> aaeefee-ii !! ....
-> aaeefee-ii ?
<- 48 ?
-> aaeefee-ii !
<- Ow ja, die is voor mij!
-> ee maauluh (hetgeen gezien de context waarschijnlijk door moet gaan voor ‘eet smakelijk’)

Ik krijg een klein vierkant kartonnen doosje in mijn handen gedrukt, waarvan de 4 flappen (om het doosje dicht te vouwen) onder de smurrie zitten en je altijd smerige handen krijgt als je richting het voedsel beweegt.
Het vierkante doosje is gevuld met vette, glibberige wormen, waar zoveel olie uit druipt dat ik bijna BP wilde bellen over het dichten van een olielek. De wokboer beweert echter dat het noodles zijn.

En dan begint de strijd die vergelijkbaar is met het verorberen van Bossche Bollen.
Voor het gemak krijgt je stokjes om mee te eten, die wat weg hebben van breinaalden.
Je wordt schijnbaar geacht de wormen naar binnen te breien: insteken, omslaan en doorhalen.
Voor de motorisch gestoorden onder ons (ik reken mezelf voor het gemak ook even tot die groep) zijn er zijn plastic vorken en lepels beschikbaar.
Het ontbreken van een mes is cruciaal om je prakkie hapklare brokken te verdelen, vooral de grote stukken kip.
Het gebied rond mijn mond zit dan ook al snel onder de gele vette smurrie. Servetten bieden uitkomst. (Zou daar het woord ‘serVET’ ook vandaan komen ???)

Na prikken, breien, wrikken en bikken, keer ik met een volle maag huiswaarts.
Van FASTfood kan toch een sprake zijn als het allemaal zo moeizaam gaat ?




detailweergave, 0 reactie(s)

#carglasszuigt

10-08-2010 - Artikelen

Zojuist is op Twitter bekend gemaakt dat de #carglasszuigt trend een hoax betrof.
Het was al zeer onwaarschijnlijk dat Carglass een nieuwe dienst aan biedt om ook auto’s te stofzuigen en dit exclusief via Twitter bekend maakt.
Nu heeft de topic starter (NL_carglass) het ruiterlijk toegegeven in een tweet (twitter bericht):
“Dit account is vanaf nu beschikbaar voor Carglass.. De volgers krijgen ze er gratis bij. HOAX afgelopen!”

Rond half twaalf werd op 10 augustus een account geopend met de naam @NL_carglass op Twitter. De gebruiker deed zich voor als de gelijknamige firma die autoruiten repareert.
Volgens verschillende websites deed Carglass afstand van de Twitter-hoax, maar is op het moment van schrijven niet officieel bevestigd.

Dat het zich handelde om een hoax lag er vanaf het begin af aan al dik bovenop, echter hadden hordes Twitteraars dit niet in de gaten, ondanks de waarschuwingen en bedenkingen van verschillende internetsites en Twitteraars.
De bewoording van slechts een handjevol tweets (die niets met het bedrijf te maken hadden) van NL_carglass waren onprofessioneel en individueel gericht, getuige het dreigement Twitteraars juridisch te vervolgen: “Mensen die berichten posten met de hashtag #carglasszuigt ik wil jullie erop wijzen dat onze juristen zich beraden op stappen tegen jullie.”.
Een betrouwbare anonieme bron laat ons weten: “Een internationaal bedrijf als Carglass zou zich eenvoudigweg niet in deze bewoording uiten, als men al zou reageren.
Het dreigement om iedere Twitteraar, die de hashtag gebruikt, aan te klagen wegens laster is eenvoudigweg ondoenlijk, maar waarschijnlijk de positieve impuls geweest om de trend zelfs globaal op de kaart te zetten (zie foto).
De trend werd al snel opgepikt om er een commercieel slaatje uit te slaan: de zoekopdracht met de hashtag #carglass zuigt werd al snel ‘vervuild’ met spamberichten.
Ook is inmiddels de domeinnaam www.carglaszuigt.nl geregistreerd.

Dat Twitter een populair medium is, is alom bekend. De kracht van het sociale medium wordt echter vaak onderschat, het kan een merknaam maken of breken.
Of de trend een positieve uitwerking zal hebben op het imago van Carglass is afwachten.




detailweergave, 0 reactie(s)

[gecensureerd]

03-08-2010 - Columns

Ten eerste even een waarschuwing vooraf.
De onderstaande tekst is niet voor mensen met een zwakke maag. Indien u hier last van heeft, kan ik het afraden om verder te lezen.
Gezien ik vermoed dat de waarschuwing-vooraf een averechts effect heeft, zult u deze tekst gewoon doorlezen, om voor u zelf te kunnen bepalen of dat u inderdaad een zwakke maag heeft.
Ik bedien me eigenlijk liever niet van dit soort teksten, maar aangezien ik toch alle mogelijke onderwerpen eens wil onderzoeken om te kunnen peilen wat hierop de reacties zullen zijn, begeef ik me voor de verandering eens op de glibberige paden (letterlijk).

Ondanks ik nog niets in het bijzonder heb meegedeeld in de eerste alinea blijft u toch verder lezen, uw nieuwsgierigheid overwint, want hoe langer ik de desbewuste tekst uit stel, hoe nieuwsgieriger u wordt.
Het feit dat u toch verder leest vindt zijn oorsprong in het sensatiebeluste, hetgeen verweven is in de menselijke genen.
Heeft u er wel eens bij stilgestaan, dat wanneer de climax uitgesteld wordt, dat u hogere verwachtingen krijgt van hetgeen er komen gaat ?
Coherent hieraan is, dat de teleurstelling des te groter zal zijn indien de climax tegen valt.
Het is een beproefde techniek waar schrijvers zich vaak van bedienen om hun huid duur te kunnen verkopen, hetgeen niet alleen geldt voor romans, maar ook columns of films.
Goede spanningsopbouw is belangrijk omdat hiermee de kwaliteit van de schrijver bepaald.

Ik weet dat u nu inmiddels een beetje uw interesse aan het verliezen bent en ernstig gaat vermoeden dat bij het naderen van de laatste regels van dit uitvoerig betoog de clou wellicht eens uit zou kunnen blijven.
En inderdaad de clou blijft uit. Ziet u wat een teleurstelling dat dit is, hetgeen mij een slechte schrijver maakt ...... of een goede.
(zat er toch nog een clou in .... ).




detailweergave, 0 reactie(s)

Carpe diem

02-08-2010 - Columns

Ik ga regelmatig een eindje lopen, ook met deze hitte.
Ik loop het dijkje af naar de waterrand om even uit te rusten van het eind dat ik er al op heb zitten.
Ik zou graag het water in duiken, maar ik heb handdoek noch zwemkleding bij me.
Het water is aangenaam warm, maar skinny dipping is me toch iets te veel van het goede.

Ik heb door schade en schande geleerd impulsen over te smeren met gezond verstand wanneer de impuls onverwachts aan mijn deur komt kloppen.
Toch voel ik me steeds meer geneigd voor mezelf op te komen en me af te zetten tegen het dogma van anderen.

Als ik morgen onder een bus kom, voor de hemelpoort sta, en God vraagt mij waarom ik mezelf datgene ontzegd heb waar ik toen zo’n zin in had (zwemmen), zou ik daar geen fatsoenlijk antwoord op weten. “Omdat ik niet durfde” vind ik dan een behoorlijk schraal excuus.
Ik geloof dat er meer is dan dit aardse leven, en het leven hier op aarde (in deze frequentie) maar een (klein) onderdeel is van het grote geheel.
Ik dacht “als dit de laatste dag zou zijn dat ik leef, zou ik het dan gedaan hebben ?”, mijn antwoord: volmondig “Ja!”
Ik besloot het leven te omarmen, heb mijn broek uit getrokken en ben het water in gesprongen.

Eenmaal op de kant had ik een heerlijk voldaan gevoel. Niet in de eerste plaats vanwege de verkoelende duik dan wel omdat ik iets gedaan had wat ik eigenlijk niet durfde.
Zo voelt voelt dus vrijheid, het stinkt alleen een beetje.




detailweergave, 0 reactie(s)